مسعود رضایی بیاره

              شعری برای پائیز

کی مــی رسد خدایا ، ساز و نـوای پائیـز

در  گـوش مــن بپیچد سوز صــدای پـائیز


در کـوچه سار باد و غــوغــای برگ ریزی

آهسته پـــا گـــــذارم در جــای پـای پائیز


با چشم کـــــودکانه زیباست در نـــگاهم

بـــازی بــرگ و بــــاد و حال و هوای پائیز


گـــاهی تــــرانه گــردم در لابـــلای باران

گاهـــی نسیم تــــازه در لابـــلای  پــائیز


همرا بـــاد و بــاران در کــوچه ی رهـایی

برخیزم و نشینم ، بـــر شانه‌هـــای پائیز


درکنج بــاغ حسرت زیباست بــر تـن من

تــن پوش زرد و سرخ و رنــگ ردای پائیز


مـا را نمی شناسد فصـل بهـــار و سبزه

نـــازم به رنـــگ زرد و درد آشنای پـــائیز


کــم کــم صـدای پـــائیز آید دمی بخوانید 

ای لاله‌های حسرت شعری بـرای پـائیز


خوش جلوه می نماید ، در بزم برگریزان

بر دست و پــای شاخــه رنگ حنای پائیز


صد جــــلوه گر بهـاران بر خویشتن ببندد

حـــاشا اگـــر ببندد ، رنـگی  ورای پـــائیز


هر کس رود به صحرا در فصل لاله و گل

من بسته‌ام رضایی دل در صـــفای پائیز