مسعود رضایی بیاره

یاد باد

یـــاد بـــادا روزگــــاری را که بــاغی داشتیم

خوشدلی بود و صفا بود و دمـاغی داشتیم

 

خـــــانهی ویـــلائی و نیسان قشقایــی نبود 

خــــانهای در کشتزاری  و الاغـــی داشتیم

 

ازدهــــام پـــوچ و بـی احساس تنهایی نبود

در میـــــان لالــــه و صحرا فـــراغی داشتیم

 

 از کف دست محبت بــــر  لبـــان تشنه مان  

در کنار چشمه سار و جـــو ایاغی داشتیم

 

هیزم مهـــــر و محبت زیــــــر پاتیــــــل  دــعا

شیربهره  کاسه بهره  دم چـراغی داشتیم

 

آتش حرص و هوس با سینه هـــا بیگانـه و

داغ یاری بود اگر در سینه داغی داشتیم

 

گرم اگر می سوخت هیزم در اجاق خانه مان

از دل همسایه در سرما سراغی داشتیم

 

با پــــدر زن مهربان  و حــرص میراثی نبود

بهتر از جـــــان بــرادر باجنـــــاغی داشتیم

 

گــــر طبیبان حریــــص و پر مـــدعایی نبود

بهر درد بــــی دوا شاه چــــراغی داشتیم

 

این همه گـــــرگ دغــل در بین آدمها نبود

روبهی در شهر قصه بـــا کلاغی داشتیم

 

شهرمان خالی ز گرگان سیاست پیشه بود

با وفا سگ بود اگر روباه و زاغی داشتیم

 

یــــــاد باد آن روزگــــارانی که تنها از خدا

خانـــــهای در کشتزاری و الاغی داشتیم