مسعود رضایی بیاره

رویا

بــــاز در خوابم دمیدی ، مـــاه من !

مهربــــــان بودی شکرخندی به لب 


مــــی دویـــــــــــدم تا بگیرم دامنت

دورمی گشتی ز دستم بـــــــی سبب


مثل گنجشکی شکسته بـــــــال و پر

بـــــال بالــــی در هوایت  می زدم


می شنیدی و نمــــی دادی جـــواب

هر چه در سینه صدایت مـــی زدم


نــرم نرمک  دور می گشتی ز من

خوشتر از مهتاب شب مـــی تافتی


در میان دیـــــــدهام  با تـــار اشک

تـــرمهی شعر و غــزل  می بافتی


دور گشتی لابــــــــلای بـــرگ ها

کــــــوچه همرنگ غــــم پاییزبود


چشم وا کـــردم نبــودی ، چشم ها  

از سرشک نـم نمی لبــــــریز بود


نیمه شب بود و قــدم می زد نسیم

لابــــــــــــلای گیسوان بــــــامداد


برگهای سرخ و زرد کــوچه را

 این طرف یا آن طرف میبرد باد