مسعود رضایی بیاره

می پرست

عــــاشقم کــــردی ، پشیمـانـــی ؟ پشیمـان نیستم

گـــــر سر از مهرت بپیچم ، اهــــل ایمـــان نیستم


عشق بت مــــی سازد و مـــن بت پرستی عـاشقم

بت پـــرستی گـــــر رهـــــا سازم  مسلمان نیستم


هر چه می خواهی بخواه از من دل و دینم توئی

دیـــن و دل را گــر نـــدادم  ، شیخ صنعان نیستم 


سر بــــه دارم گــــر زنــــی بـــا گیسوان تاب دار

سر بــگردانــــم ز دار ،  از سربـــــداران  نیستم


گفتی از عشقم بغیر از درد حاصل نیست ، نیست

درد مــــی خــواهم  نــگارا ،  اهـل درمان نیستم


عـــاشقی در مذهب دل ، شیوه‌ی اهـــل بــلاست

از بــــــــلا گــــر رو بـــــگردانم از ایشان نیستم


ساغــــــری نوشیدم از چشمت،  ز خـــاکم تا ابد

بر نخیزد بـــــوی مــی ،  از مــی پرستان نیستم


قطـــــره قطـــره گــــر نیفتم روی خــــاک دامنت

جــــویباری بــی قــــرار از نسل بـــــاران نیستم