مسعود رضایی بیاره

آتش نهفته

دیـــگر نــــوای سهره صدایــــم نمی کنــد

این مــــرغ پَـــر شکسته هــوایم نمی کنــد


ای جــــان خسته کـــه بـــر لب رسیــده‌ای

خـــواهی برو ، نــرو فرق برایـم نمی کند


مائیـــم و یـــک نفس ، بگیــرش از آن تــو  

بخشش به یک نفس که گــــدایم نمـــی کند


بر تــــار و پـــود سینه چنانــم تنیده است

کـــز نقش او، مـــرگ جــــدایم نمی کنـــد


این جام‌ها که می کشم از پی به نیمه شب

تسکین نمی دهـــنـد و دوایـــــم نمی کنـــد


با ما چــه کرده‌ای که پس از رفتنت هنوز

ایـــن آتش نهفتــــه رهایـــــم نمی کنــــد