مسعود رضایی بیاره

گُلاب

نسیم از بـــوی گـُل در پیچ و تـاب است

خـــوشا عیشی که هنــــگام شباب است


سحر مـــی گفت بلبـل بـا گـُــل ، ای یــار

سحرگـــه آمد و چشمت به خـواب است


منم دلــــداده و عــــاشق ، چــــــرا تــو

پـــریده رنــگت و حـــالی خـــراب است


بـگفت : ای عـــاشق شیـــدا نــطر کــن

 در این جامی که سرشار از گلاب است


مـــکن نـامهربـــانی بـــا مــــن ای یـــار

 بهــــــار عمر گــُل‌هــا بــا شتـاب است


سحر مــــی گفت نیلـــــوفر به مــرداب

که دور عمر ما خـــوابی بــر آب است


شب مهتــاب و ساقــــی بـــر سر لطف

همین از عمـر بــاقــی در حساب است


نــــگو فــــردا چـه می زایـد سحرگــه

نمی دانــــم ، سوالــی بی جواب است


چه می جویی در این صحرای سوزان

که هرموجی در آن مـوج سراب است


بیـــا جــــامی بنــوش و واره از غــــم

 عـــــــــلاج درد دانــــــایی شراب است