۹۶، ۰۱:۲۹ ب.ظ

مسعود رضایی بیاره

نسیم رهگذر

نسیم رهـــــــگذر بــــودیم و رفتیـم

کنــــــار گـُــــل نیاسودیـــم و رفتیم


گهــــی آهستــه و گاهـــــی شتابان

نشیب عمــــر پیمـــودیــم و رفتیــم


چو دیدیم عشق می سوزد در آتش

بــــر آن آتش بیفــزودیــم و رفتــم


کنـــــار دار دنیـــــــا می گذشتیـــم

بفـــرما گفت : فــرمودیم و رفتیــم


ز یـــاری گــر غبــاری بر دل افتـاد

غبـــار از سینه بـــزدودیم و رفتیم


شکستیــم و گسستیــم و نشستیــم

نیـــازردیـم و فــرسودیم و رفتیــم


هر آنکس نــاروایـی گفت ، برخود

روا کـــردیم و نشنودیــم و رفتیـم

 

اگر خـــونی چــکید از نـوک مژگان  

بــه رخسار دل انـــدودیم و رفتیـم


نشان مرغ عاشق سهره این است

که مـا گفتیـم و بسرودیم و رفتیــم