مسعود رضایی بیاره

شقایق

خــرابم ، خسته‌ام ، میخانـه‌ای کو

فراغـــی ،گـوشه‌ای، پیمانه‌ای کو


دلــم بگرفت از این شهر غـم آباد

خـــرابی ، خلـوتی ، ویرانه‌ای کو


ندیـــدم خـــیر از این یـاران عاقل

ندیـــم ساده‌ای ، دیــوانــه‌ای کـو


نمی آیـــــد نـــوای بلبـــلی مست

نسیم تــــازه‌ای،  پـــروانـه‌ای کو


به چشمان و لب شبگرد عـــاشق

غــــزل‌های تـَر و دُردانـــه‌ای کو


شقایـــق دیده بر بنــد از حقــایق

سرودی ،قصه‌ای ، افسانه‌ای کو


لب خشکیـــــده‌ی گــُــل آتشم زد

عبـــــور نـــم نـــم سامانـه‌ای کـو