مسعود رضایی بیاره

آیه

می توان پَـــر با نــگاهت  بـاز کرد

از کـــران تا بــی کران پـرواز کرد


آیــــه‌‌‌ای با رنـــگ رویائـی نوشت

می توان ازایـــن غزل اعجـاز کرد


می توان از سرو نـــاز و نـرگست

هفت شهر عشق را شیـــراز کـرد


روز اول عشق در دنیـــــا نبـــود

با نــگاهت زنـــدگی آغــــاز کــرد


  چشم وا کرد و نگاهت را که دیـد  

نغمـــه‌ی  دیــوانـگی را ساز کرد


 لب که وا کردی صدایت را شنید

 ســاز را دمساز بــــا آواز کــــرد 


چشم زیبایت غــــزل را آفـــریــد

نازهـــا در پـــرده‌ی شهناز کــرد


سهره‌ات را بین اصحــاب چــمن

شیوه‌ی چشمت سخن پرداز کرد