مسعود رضایی بیاره

نغمه‌ی بارانی

از نــــگاهـــم قصه‌ی مهر نمی خـــوانی ، نه ؟

چیــزی از حالت پائیــــز نمی دانــــــی ، نــه !

 

بـــــاد پائیزم و از دشت غــــــزل مــــی گــذرم

گیسوان را نــــگشائـــی و نیفشانـــی ، نــــه !

 

گفته بــــودی کــه پُــــر از زمـــزمه‌ی بــارانی

آسمان ابری و خیس است ، نمی خوانی ، نه؟

 

کــــوچه پـــائیزی و  از شاخــه غزل می ریزد

آه ای لحظــــــه‌ی  سرشار نمی مـــانی ، نــه !

 

گوش کن ! زمزمــــه‌ی خیس مـرا مــی شنوی

آتشی هست در این نغمــه‌ی بارانـی ، نه !