مسعود رضایی بیاره

شعله نوش

حریفی کو که سر  از پا نــداند

در آتش آیـــد و پــــروا نـــداند

 

به دستش تا بگیرد دست ساغر

ز مستی ساغر از صهبا نـــداند

 

در آمیزد چنانـــم در رگ و پـــی

که فرق از جان و جان از ما نداند

 

به کامش باد جـــام باده و مـی

کــه غیر از میکــده ماوا نــداند

 

حریف شعله نوشی کو که با من

در این پروانگی  پروا نـــــداند