مسعود رضایی بیاره

جوی اشک

گر ز پیشت رفته‌ام ، در پیش تو جـایم نبود

بی وفـا، در خانــه‌ی مهر تــو مــاوایم نبود

 

مـــدعی بسیار و من با توشه‌ی مهر و وفــا

در میـــان آن همـــه نــو کیسه پیــدایم نبود


 دیدمت در خواب می آیی ،ولی در لای اشک

اختیـــار دیـــــده در دست تمـاشایم نبـــــود


 دیده وا کردم ز خواب اما کنار جــوی اشک

قـــــامت زیبـــــای  آن سرو دلارایـــم نبـود


 شمع جــانفروز من بودی و من پروانه وار

گـــر به آتش مـی زدم از شعله پروایم نبود