مسعود رضایی بیاره

شعر باران

بــاران به یـــادم یـاد یاران می کشانـد

نم نم به چشمم جوی باران می کشاند

 

پــروانه‌ی جــان مـــرا بـا نغمه‌هــایش

تــا جنـــگل سبز بهـــاران مــی کشاند

 

باران که می آید صدایم کـن ، صدایت

ما را بــه سوی لالـه زاران می کشاند

 

لـحن دل انـــگیز تـــو و آوای بـــاران

آتش به جان چشمه ساران می کشاند

 

آوای تـو با اشک مــن در شعر بـاران

می در نــگاه  جـویباران مــی کشانـد