سیل حسرت بَـرَد از این همـه ویــرانی مـن

شب طوفــانی از ایــن ساحــل بحرانـی مـن

 

بــاد پائیزی و این برگ در افتاده به چنـگ

عــــابر لحظــــه‌ای ‌از شهر پـریشانی  مـن

 

چــه کنــد با دل این کـوچـه‌ی‌ تنـها وغریب

نغمــه‌ی پــای  تو و دیـــده‌ی بـارانــی مـن

 

برگ برگ از سر هر شاخه فرو می ریزم

موسم فصل خزان است و غزل خوانی من

 

بنشین ای گــُل حسرت بـه تماشا کـه بهـار

لالـــه مــی پرورد از رنگ گل افشانی مـن

مسعود رضایی بیاره