نفسم آمــــــــد و پیشــم نفــسی بیـش نبـــــود

شب مــــا را سحری بـــود کـــه در پیش نبود

 

من چنان محو تماشا که در آن شعله‌ی شوق

آب مـــی گشتم و آنـــی خبـر از خـویش نبود

 

تا زدم چشم به هم  صاعقــه وار آمـد و رفت

نـوش خنـــد سحر و صاعقـــه بـی نیش نبود

 

فـّـر شاهنشهی افتــــــــاد بــه ویـــــرانه مــن

کــــــه گــذارش بـه درِ خانــه‌ی درویش نبود

 

زخــــم‌هـا در دل و آن مـــرهم درد دل مــــن

بــا خـــبر از مــن و احـــوال دلِ ریش نبــود

مسعود رضایی بیاره