پائیز ! چـرا این همه همرنـگ منی تو

محزون و غم انگیر و هماهنگ منی تو

 

با ساز من آیی به سخن گفتن و انـگار

در تار من و نـای من و چنـگ منی تو

 

پیچیده به هم اشک من و زمزمه‌ی تو

در نغمـه‌ی دلتنـگی و آهنـگ منـی تو

 

یک لحظه جدا از من و برگم تو نبودی

پـائیز چـرا این همـه دلتنــگ منی تو

 

زردیم و پُر از واژه‌ی دلتنگی و دردیـم

در نبض نگاه من و فـرهنـگ منی تـو

مسعود رضایی بیاره