ذورقـــی گـُم شده‌ام بین دل و ساحــل دوست

نرسد ذورق سرگشته بـــه آب و گِــلِ دوست

 

چــه بریــزم به غـــزل پــاکتر از شبنم صبح

کـــه نشیند سر گـُلبرگ خیـــال و دل دوست

 

کــو نسیمی کـــه بـــر آیـد سحر از یــال دنا

بــرساند مــــنِ آواره بــْــه سرمنــزل دوست

 

پُـرم از عطر گـُـل و لالــــه‌ی وحشی ، ببرم

کـه بریزم ز هــوا بر سر و بر کاکـُل دوست

 

مهر عـــــالم به دلش جـــای گرفت و ننشت

مـهر مــن در دل او ، آه ز دست دل دوست

مسعود رضایی بیاره