آوای سهره

شعر و ادبیات

۱۶ مطلب در فروردين ۱۳۹۶ ثبت شده است

فصل پنجم

مسعود رضایی بیاره

فصل پنجم

با تـــو ای دنیـــای من ، دنیا چه زیبا می شود

لالـــه میخدد به صحرا، گـُـــل شکوفا می شود


در حصار تنـگ و تیره ، تـــا بیـاندیشم بـه تــو

زندگانــــی در نــگاهم ، بـــاغ رویــا می شود


ای پـرستوی مهاجـــــر،  تــا بیـــــایی از سفـر

جنــــگل سبز نــگاهم تـــار و تنــــها می شود

 

قــوی دریـــای خیــالم ، تا تو گـردن می کشی

ساحـــــل رویائیـــم غــــرق تمـاشا مـــی شود


لای تقویمی که فصــل پنجمش نــام تـو نیست

روز و شب بیهوده هی امروز و فردا می شود

۰ نظر
مسعود رضایی

رسم عاشقی

مسعود رضایی بیاره

رسم عاشقی

  شنیدم موسم گل لالــه می گفت

 به طعـنه با نسیم صبحــگاهـی


برو بی تابی از پروانه آمـوز

که می سوزد سراپا با نـگاهی

۰ نظر
مسعود رضایی

سراب

مسعود رضایی بیاره

سراب

بخوابیــد ای شقایــق‌هـــــای وحشی

که این رویای بی فــردا سراب است


سحر مــی گفت نیلــوفـر به مــرداب

که نقش روی مـا نقشی بر آب است

۰ نظر
مسعود رضایی

گل و بلبل

مسعود رضایی بیاره

گل و بلبل

سحرگاهـــان کــه بـــاد نوبهاری

کمند مـــوی گــُل را شانه می زد


نــــوای سوزنـــاکــی  آتـــشم زد

که بلبل شعله ور در لانه می زد

۰ نظر
مسعود رضایی

نقاشی

مسعود رضایی بیاره

نقاشی

قــلم آهسته لغزید و به حسرت

شنیـدم گفت در گــوش نقَــاشی


میــان قـــاب تنگ زنــــدگانی

چه فرقی می کند باشی نباشی

۰ نظر
مسعود رضایی

اشک غزل


مسعود رضایی بیاره

اشک غزل

چشم گیـــرای تُـــرا از چـــه بر انـگیخته‌اند

چــه شرابیست که بــا چشم تــو آمیخته‌انـد


نـــرگس چشم خمــــارین تـُــرا نیست خـــبر

که چه سوزی به دل شعر و غزل ریخته‌اند


آفت جـــــان مــن و داغ دل بـــاد صبـاست

این غـــزلواره کــه بر دوش تو آویخته‌اند


ابــر چشمان مـــن و بـــاد سحرگــاه بهــار

به سرت بــوی گُــل و اشک غزل بیخته‌اند


ره به حــالم ببرد جــام می و نـــاله‌ی نــی

کـــه نـــدیمان مــن و محرم فـــرهیخته‌اند

۰ نظر
مسعود رضایی

فاخته

مسعود رضایی بیاره

باغ خیال

خوشتر از سرو تو یک سرو سرافــراخته نیست

                    دل نــــدارد کــه تـــرا بیند و دل بــــاخته نیست


جــــز فـــرو ریختــن و سوختن ای مـــایه نـــاز

کار دیــــگر ز دل و دیـــــده‌ی ما ساختـه نیست


تـــا مــــی عشق بـه خمخـــانه‌ی دل ریختـــه‌اند  

بــــاده‌ای نـــاب تـر از چشم تـو انـــداخته نیست


غیر از این سنگ سیه فــام که در سینه‌‌ی توست

نیست حُسنی که به هر عضو تو پرداخته نیست


من یــکی شاعـــر شوریـــده و تو بـــاغ خیـــال

گـُلبنــی نیست که بر شاخــه‌ی او فـــاخته نیست

۰ نظر
مسعود رضایی

خون گلاب

مسعود رضایی بیاره

خون گلاب

ما سلسله در سلسله از خــــون شرابیم

از ریشه‌ی عشقیم و ز آئینـــــه و آبیـــم


با تنــــدر دیــــوانه بــکوبیم و بــرقصیم

بـــا بــاد گریزنــده بـه هــر سو بشتابیـم



 شب‌ها که زند پرتو مه شعله بـه صحرا

بـا مـــاه بسوزیــم و بخندیـــم و بتابیــم


با سوره‌ی گـُل وقت سحر نغمه سراییـم

بــــاران و من و چلچلــه‌هـا اهــل کتابیم


بــــوی دل ما شامـــه‌ی مـی را بنــوازد

از اشک گـُــل یاسمن و خـــون گـُـــلابیم



۰ نظر
مسعود رضایی

مهتاب

مسعود رضایی بیاره

مهتاب

تا هست مــــی و میکده ساقــــی بـه سلامت

پیمانه به لب‌هــــای تو و جــــام بـــه کـامت


دیریست که از چشم سیه فام تو ای دوست

پــی بـــرده نــــــگاهم بــه مضامین  پیامت


خوش باش تو و آنکه ترا مونس جان است

کافیست مــــرا نـــوش دل از جــام  کلامت 


بــــگذار بسوزم کـــه سزای دلــم این است

در آتشم افکنـــــدی و رفتــی ، بــه سلامت  


تا بردمـــد از شاخــــه‌ی خشکیده گُلـــی نو

دیـــــدار مــن و چشم تـــو و روزِ  قیامت


یاد آر ز مـا هر شبی ای دوست که مهتاب

آهسته نهــــد پا بـه سر گـــوشه‌ی  بــامت

۰ نظر
مسعود رضایی

پیمانه

مسعود رضایی بیاره

میکده

آیینــه تر از آینــــه بـــودیـــم  ، شکستیم

مستانه تـــر از بـــاد سحرگـاه ، نشستیم


با عشق بگوئید در این کوچه‌ی بُن‌ بست

آن فرصت پیش آمـــده و رفتـه ز دستیم


ای توبـــه‌ی دوشینه بیا دیده به هــم نـِه

انگار که عهـــدی نـه ببستیم و گسستیم


تا هست مــی و میکــــده ای ساقی بـاقی

غیر از تو نخواهیـم و بجز مـی نپرستیم


تــا هستم و هستی سر پیمانــــه سلامت

انـــگار نبودیــم و نـه انــگار که هستیم

۰ نظر
مسعود رضایی