ایــن چــــه شوریست  که با  چشم تو آمیخته‌اند

چـــــه شرابیست در این ساغـــر می  ریختـه‌اند

 

مــــن پُـــــر از وسوسه‌ی سوخـــــتن و ریـختنم

یـــا نـــگاهت ز مــی و شعلـــــه بـرانگیخته‌انـــد

 

رشتـه‌ی شعر مــــن و تـــار پریشان مـــن است

ایــن غـــزلــواره کــه بــر دوش تــو آویخته‌انـد

 

رشکم آیــــد ز نسیم و گـــُـــل شبِِِِِـــوی بهـــــار

که ز هـــر سو بــه سرت عطــر فرو بیـخته‌انـد

 

چه بریزم به غـزل خوشتر از این شیوه‌ کـه با

غـــــــزل چشم تــــو و شعر مـــن آمیخته‌انـــد

مسعود رضاییی بیاره