آوای سهره

شعر و ادبیات

۱۳ مطلب در آذر ۱۳۹۵ ثبت شده است

لالایی

مسعود رضایی بیاره

لالایی

کـی رود از پیش چشمم روی مهر آرای دوست

ای خوشا چشمی که بیند چهره‌ی زیبای دوست


صد بهار ار بـگذرد ، هــرگز نمی خواهم کسی

پـا نهد در لالــه زار سینه جــای پـــای  دوست


گر بیایـــد یــا نیایــد  ، بـــعد عمــری  انتـــظار

در دلم هــرگز نگیرد مهر ماهی  جــای دوست


یــاد آن دیــوانگـی‌های پس از قهرش بــه خیر

روزگـــار از من گــرفتی مهربانی‌هــای دوست


چیست رویایـــی تــر از آن لحظــه‌های نــاامید  

ناگهان آیــد صــدای جـــانفزای پــــای دوست


مـــرگ زیبـــا مـی نمایـــد پیش چشمانم ، اگـر

بشنوم هنــــگام خفتن نغمـــــه‌‌ی لالای دوست

۰ نظر
مسعود رضایی

یلدا


مسعود رضایی بیاره

یلدا

بـــاغ بی برگیم و از پــــائیز رویــــایی ترم

از غروب آخــــرین خـورشید یــــلدایی ترم


کـــــوچه‌ی تنهائیم را هیـــچ پــایی پُر نکرد

گر چــه از هر باغ پــائیزی تماشایــی تــرم 


رنگ بی مهری نمی گیرد هــــوای سینه‌ام

از سپهر پُـــر ستاره  پــــاک و مینایـی ترم


سرکشی ها می کنی از عشقم امَـا یوسفم !

هر شبی از شور و شیــدایی زلیخـایی ترم


رهـــروان شیـــخ صنعانیم و پیش چشم تو

جـــان مریم از مسیحــا هــم مسیحایی ترم


در نــــگاه مهربــانت غسلتعمیــدم بـــده

دختر ترسا کــه من از هر که ترسایی ترم 


گفته بودی قطره قطره آب شو تا نوشمت

اینک از بحر خــزر سرشار و دریایــی ترم
۰ نظر
مسعود رضایی

رنگ رویا

مسعود رضایی بیاره

رنگ رویا

لای آثــــارم نشسته رنــــگ رویــــاهـــــای تـــو

بین ایـــــن ویرانــــه‌هــا پیداست جـــای پــای تو


هــر سحرگـــاهی ‌بـــــر‌آید  از گلـــــوی بیستون

جـــــان ‌شیرینم همیشه نـــــــاله‌ی شیــــدای تــو


بــــــوسه بر دیـــــواره‌های خاطـــراتم مــی زند  

زخم هـــــــای کهنـــه‌ی  پیــــدا و ناپیـــــدای تو


چیستی ای نغمــــه‌ی شیرین سحرانـــگیز عشق

می رود تـــا بـــی کــــــرانه نغمــــه‌ی آوای تـو


هر شبی می پرسم از خود، بی وفا آخر چه بود

فاصـــــله تــا ایـــن همه بین مــن و دنیـــای تو


از همان روزی کــه رفتی از دلـــم دیــگر نرفت

لحظـــــه‌ای تصویر چشم و خنـــده‌ی زیبـای تو


می زنــــد آتش به جــــانم لحظه لحظه یــاد آن

خندهــــــای دلنشین و مهـر بــــی پــروای تــو


دیده بر هم می نهم تا در هـــوای خواب خوش

بال بـــــگشایم میان بــــــــاغ رویــا‌هــــــای تو


ای خوشا خـــوابی که در یلـــدای یأس وانتظار

چهــــره آرایــــد سحر از تـــــابش سیمای تــو  

۰ نظر
مسعود رضایی

پائیز

مسعود رضایی بیاره

پائیز

بعد از آن روزی کـه رفتی  جـلوه از پائیز رفت

مهربـــانی پَـر کشید از بــــاغ و بـا گـُلریز رفت


سهره تـــرک آشیـــانه وز پِِِـــی او لالـــــه هــم

چــون پرستو و چکاوک هــای عاشق نیز رفت


خنــده پَــر زد از لبــانم ، لانــه‌ام را بـــاد بُــرد   

از لبـــان غنچــــه هـــم لبــخند مهر آمیـز رفت


بـــاغ پژمُــرد و نــــوایــی بـر نیامـــــد از لبـی

فـــاخته دم در کشیــد و بلبــــل از پـالــیز رفت


جـــان شیرینــم ، پس از تــو بیستون آرام شد

رفت فرهادت به حسرت از پی‌اش  پرویز رفت

۰ نظر
مسعود رضایی

دیوانه


مسعود رضایی بیاره

دیوانه

کـاشکی در سینه جـــای  دل نبـود

یــا کنــــار دل مـــرا مـنزل  نــبود


کــاش بـا دیــــوانه یک جــا زیستن

از سر شب تـــا سـحر مشکل نبود


می گذشتم بــادپــای از کــوی وی

گـر دل دیــــوانــه پا در گِــل نبود


شعـلـه می رویــد ز دشت سینه‌ام

کشتکــار عشق بـی حاصــل نبـود


تکیه بر امــواج  غـم کـی می زدم

عشق اگر دریای بـی ساحـل نبود


 دل به او دادیـم و او پس داد دل

مشکل از دل بـود دل قابـــل نبود


زندگی سخت است با دیــوانه‌هــا

طفل بــی پـروای دل عــاقل نبود


مهر یک سو آخرش دیـوانگیست

دل به او مـــایل و او مــایل نبود


قاتلم دل بــود و او جــان و دلــم

جــان ما او بود و او قاتـــل نبود

۰ نظر
مسعود رضایی

دختر اردیبهشتی

مسعود رضایی بیاره

دختر اردیبهشت

یــــــــاد از آن روزی کــــــه سروی ســاده و آزاده بود

مـــــا به او دل داده و او هم بـــه مــــــا دل داده بــــود


چشم زیبـــــــایش فــــــــــروغ بـــــــــــــی زوال آفتــاب

مهربانـــــیهــــای او شیرین و صاف و ســــــاده بــود


در نـــــگاهش  زنــــــــــدگانی نغمــه از دل مــی سرود

دختـــــــر اردیبهشت از عطــــر بـــــاران زاده بـــــــود


می نشست اما نه چـون خـاکی بـه پـــای هــــر خسی

 کوهساری سایـــــهاش بر روی پــــا افتــاده بـود


از گـــــــرانـیهـــــای انـــــدیشه بـــــدخشان دلش

معــــــدن یــاقوت سرخ و گــــــوهر بیجــــاده بـود


پایمـال تُنـــــد بــــــاد مــــــوسم گـُــــــــــــلریز شد

لالــــهزاری را کــه دنیـــــا از بهشت آورده بــود


هر که می خواهد بگوید،هر چه می خواهد دلش

او نــگارستانی از گـُـــلهــای فــوق العـــاده بـود


سهرهی طبـع مرا این نغمـــه خــــوانیهــا نبـود

گر نــه او مــــرغ دلــم را در هـــوا پَـر داده بـود

۰ نظر
مسعود رضایی

غبار انتظار


مسعود رضایی بیاره

غبار انتظار

کاروان‌هــــا آمـــــد امـــّا یــــار نـه دلــــدار نه

لالـــــه و گُـــل آمــد امّـــا سرو نـه سالار نـه


می دود هر سو نــــگاهم در میــان کـاروان

شایــد آیــــد نـــرمـه نــرمـه ، آه نــه انگار نه


دیــــــدگانم تــــار بینـد در غبــــــار انتــــــظار

نیست پیــدا در نــــگاهم راه نـه رهــــوار نه


دانم آیـــد او زمــانی کـز من شوریده حــال

نیست بر جـــا در زمـــانه یـــاد نـــه آثـار نــه


چـــار فصل زنــدگانی پُر گُـــل و آلالـــــه باد

دامـــن پاکت نــگارا ، خــار نه خــونخوار نـه


بر سر خاکم بیاید هر که می خواهد ، ولی

بی دف و تنبور نه  بـی تـار و بـی گیتار نه

۰ نظر
مسعود رضایی

آهنگ انتظار

مسعود رضایی بیاره

آهنگ آنتظار

گفته بـــــودی بــــاز مـــی گردی ، ولی انگار نه

آمــــدن در پــــی نـــــدارد رفتنت ایــن بــــار ، نه

 

گفته بـــــودم با دلــــم ، باران  اگـــر آیــد تـو هم

باز می گــردی پس از سالی ، ولــی انـــگار نه

 

نا امیدم ، دست می شویم ز دیـــــدارت ، ولـی

بر نمــــی دارد ز تــــو انــــدیشه نــه افـــکار نـه

 

فرودین آمد برفت و تیر و دی از پـــی گــذشت

سال و مه آمـــــد پیاپی ، یـــــار نـــه دلــــدار نه  

 

هر چه می گیری بگیر از من خــداوندا ، ولـــی

مهــر او از مـــن نگیر  و  فــــرصت دیـــــدار نــه

 

بعد از آن روزی که رفتی در کنارم روز و شب

غــــم فراوان دارم امّـــا محــــرم و غـمخوار نه

 

عقل می گوید نیاندیشم به تو دیــــگر  ، ولـی  

ایــن دل دیـــوانه و این هــــوش نــاهشیار نه

 

زنـــــدگی بــی جــلوه‌ی مهتاب و آب و آفتاب

سخت آسان است و بــی چشم سیاه یار نه

 

دوستت دارد خــدا ، مـــی دانــم امّــا نازنین

هیچ کس جون سهره‌ی دیــوانه‌ات بسیار نه

۰ نظر
مسعود رضایی

برف خون


مسعود رضایی بیاره

برف خون

بـــــاده هـــر شب تا سحرگاهــــان مرتب مـی کشم

جرعــــه جـــرعه گــاه گاهــی هـم لبالب می کشم

 

 هر چـــــه می ریزد به جـــامـم ساقــی بزم جـنون

دست او می بــــوسم و لاجــرعه بـر لب می کشم

 

 دل نمی گیرد قـــــرار ،  امــــّا نمــی دانـــد کسی 

آنچـه من از دست این دیوانــه هر شب می کشم

 

 داد نـــــاکامی ز کـــــی بستانـــم ای چـــرخ فــلک

آنچه بر سر می رود از چشم کـــوکب مــی کشم

 

 مشرب مـــا مهربـــــانی بـــود و عشق و دوستی

درد‌هــــــا در سینه از آثـــــار مشرب مــــی کشم

 

 طفـــــــل عقـــلم مـــی گـــریزد از دبستان غمش

دست او می گیرم و هرشب به مکتب می کشم

 

 بـی وفــــــا تصویر چشمان تـــرا هــــر نیمه شب

لابــــــــلای خاطــــراتم  بــــا مـــرکب مـــــی کشم

 

 سهره‌ی بـــی آشیانت را میـــــان بــــرف خـــــون

در شب سرد زمستانی بــه مــرکب مــــی کشم

۰ نظر
مسعود رضایی

کمرگاه دنا


مسعود رضایی بیاره

کمرگاه دنا

روی مــــژگان من و دامـــــان چشم لالـــه گون

رُسته هر سو دسته دسته لالــــه‌های واژگـــون

 

باغبـــــان عشق مـــی دانــــد،  ندیدست و نـچید

ایچنین گـُـــل هـــای سرخ و آتشینی تـــا کنــون

 

آسمان گــــویی بهــــار پُـــر نمــی بــاریده است

روی دامــــانم به ژرفی تیــــره‌ای بـــاران خون

 

بین تـــــردید نـــــگاهت ، چیست تقــــدیر دلـــم

بگــــذرم یـــا بــا تو مـــانم تــا سحرگاه جنــون

 

تیشـــه‌ای کــــو،  تــا نویسم بـر کمـــرگاه دنـــا

داستــانی تــــازه از فـــرهاد و کـــــوه بیستون

 

هر که می سوزد در آتش چـاره‌ای دارد ، مگر

من که می سوزم سراسر از برون و از درون

 

۰ نظر
مسعود رضایی