آوای سهره

شعر و ادبیات

۹ مطلب در خرداد ۱۳۹۶ ثبت شده است

لاله رو

مسعود رضایی بیاره

لاله رو

سیه چشمان مــــن بیمـارم از تـو

سر شب تــا سحر تب دارم از تـو

 

نه در خواب و نه بیـداری نـگارا

رها می گــردد این افکارم از تــو

 

نه دست آنــــکه دستانت بــگیرم

نه پــــای آنکه دل بـردارم از تـو

 

چو بیماری که می خواهد بمیرد

گهی بیهوش و گه هشیارم از تو

 

میـان دشت سینـــه لالـــــه رویا

شقایق رُسته بــر گـــلزارم از تو

 

میــــــــــان آسمان دیــــــــدگانـم

ستاره تـــــا سحر بشمارم از تـو

 

من آن  ابـــر بهـارانــم کــه دارد

به دامـن جــوی‌هـا کهسارم از تو

 

دل انــگارد که داری با وی اُلفت

بگو دل را که مـن بیــزارم از تـو

 

زمـانـــه صــد بهانـــه پیشت آرد

ببند تــــا  ره دیـــــــدارم از تــــو

 

به صحـــــرای دلم گر پا گـذاری

برآرد دسته‌ی گُـــل خـــارم از تو

۰ نظر
مسعود رضایی

سلام

مسعود رضایی بیاره

سلام

  به دو چشمان تـــو و خـوشه‌ی خورشید سلام

   به نــــگاهت ، بـه همـــان تــوشه‌ی امید سلام 


 بـه همان پــــرتو رخشنــده کـــه هنــگام سحر

از نــــــگاهت بـــه دل آینــــه تـــــابید ، سلام


 گــــم شدم ثانیـــــه‌ای در نـــگهت تـــا بـه ابـد

 به همـان ثـــانیه ، آن لحظـــه‌ی جــاوید سلام


بانـــوی مشرق احساس،  به عــطر گـُـل یاس

کــز نفس‌هــــای تــو در بـــاغچه پاشید سلام


به همان لحظه‌ی عاشق به همان جرعه‌ی نور

کــه نــگاهم  سحر از چشم تو نــوشید سلام

۰ نظر
مسعود رضایی

سرد سیری

مسعو.د رضایی بیاره

سرد سیری

اگــــر از دل بــرانـم  در ضمیری

 دمـــی سر از خیـــالم بر نـگیری


میــــان هفت شهر عــشق گشتـم

به چشمان سیاهت ، بـــی نظیری


مگر خــــاک ترا با گـُــل سرشتند

که رویـــایی تر از عــطر عبیری


 میان بـــرف غــم پژمرده کردی

مــرا ای سرو سبز سرد سیری


  بمیـرم تـــا نبینــــم روزگـــــاری  

بــه گلبرگت نشسته رنگ پیری


قسم خوردی که خونم را بریزی

    بمیرم ، گــر نریزی  ، نـاگزیری   

۰ نظر
مسعود رضایی

غروب دلتنگی

مسعود رضایی بیاره

غروب دلتنگی

بیـــا با هـــم دمــی  نـم نم بـگردیم

تمام کــــوچه را کـــم کــم بگردیـم


بیـــا پــــائیز  شورانــگیز  چنــدی 

میان کـــوچه‌هـــا با هـــم بــگردیم 


سراغ از لالـــه‌ی پــَر پــَر بـگیریم

پــی آثـــاری از مـــرهم  بـــگردیم


دمـــی بــا لالـــه‌ی حسرت نشینیم

کنــــار خــانــه‌ی شبنم بـــــگردیم


شقایـــق را به یــاد آریم و چنـدی

میان کـــوچه سار غـــم بگــردیـم


به یـــاد گـــُل درود آریـم و از پی

سکوت کـــوچه را از دم بــگردیم


بیا در کـــوچه سار بــرگ ریـزان

 پــی گـُلبرگی از مـــریم بــگردیم


غروب شهر دلتنگی قشنگ است

بیا با هــم دمــی نــم نــم بـگردیم


۰ نظر
مسعود رضایی

بال خیال

مسعود رضایی بیاره

بال خیال

خیـالت از دلــم  دل  بــر نــگیرد

خیــــالم بـــی خیـــالت پر نگیرد


نیاسایـــد خیـــــالم تــا سحرگــه

 خیـــالت را اگــر در بــر نــگیرد 


چه می خـواهد خیالت از دل من

که پای از چشم خــاکستر نگیرد


بسوزد مـرغ دل در آتش عشق

به دل بر یـــادی از دلبر  نگیرد


ز دست نــاله کـــاری بــر نیایـد

شرر در شاخ و برگ تر نگیرد

۰ نظر
مسعود رضایی

باور


مسعود رضایی بیاره

باور

سیه چشمم چهـــا بـــا ما نــکردی

مـــرا آتش زدی ، پـــروا نــکردی


نشستی بر دل و دیــــگر رهـــایم

نـــکردی تـــا مــرا رسوا نــکردی


چــه آتش‌هــا که بـا چشم سیاهت

در این ویــرانه دل بـر پـا نکردی


سرشکم حلقــه زد در چشمت اما

 در دل را بـه رویــم وا نـــکردی 


مگر مـرغان عاشق پیشه بــودی

که یک شب لانه در یک جا نـکردی


نـگفتـی بر نمــی دارم دل از تــو

دلـــــم بــاور نمـود ، امـا نکردی

۰ نظر
مسعود رضایی

آیه


مسعود رضایی بیاره

آیه

می توان پَـــر با نــگاهت  بـاز کرد

از کـــران تا بــی کران پـرواز کرد


آیــــه‌‌‌ای با رنـــگ رویائـی نوشت

می توان ازایـــن غزل اعجـاز کرد


می توان از سرو نـــاز و نـرگست

هفت شهر عشق را شیـــراز کـرد


روز اول عشق در دنیـــــا نبـــود

با نــگاهت زنـــدگی آغــــاز کــرد


  چشم وا کرد و نگاهت را که دیـد  

نغمـــه‌ی  دیــوانـگی را ساز کرد


 لب که وا کردی صدایت را شنید

 ســاز را دمساز بــــا آواز کــــرد 


چشم زیبایت غــــزل را آفـــریــد

نازهـــا در پـــرده‌ی شهناز کــرد


سهره‌ات را بین اصحــاب چــمن

شیوه‌ی چشمت سخن پرداز کرد
۰ نظر
مسعود رضایی

خاکستر

مسعود رضایی بیاره

خاکستر

کــوچه در کوچــه، دست از این دفتر ، بـاد بازیگر ، بر نمی دارد 

هر ورق از من ، مـی برد سویی، دست از این دفتر بر نمـی دارد


خش خش بـــرگ و عــابری تنهــا ، از درختــانم ، برگ می ریزد

بــاد بـــارانی،  مــی رود امــا  ، از نـــگاهـم سر،  بــر نمی دارد


در بَــرِ مغرب ، مـی رود خورشید ، بسترش پیدا ، زرد ، نارنجی

رنگ دلتنگی ، تا افـــق جــاری، چشم از ایــن بستر بـر نمی دارد


جنگل از بـرکه ، نیمه شب پُرسید، موج نا آرام در نگاهت چیست 

موج اشکش گفت ، نیمه شب مهتاب ، دل ز نیلوفر ، بر نمی دارد


کــرد خاکستر ، بی وفــا ما را ، پــا کشید از مـن ، با وفــا یـادش 

شب کـه می آیـــد، تا سحرگاهــان ، سر ز خــاکستر بر نمی دارد 


 بـــاد پائیزی ، کــوچه در کــوچه ، می رود هر سو ، با گل پرپر

می پَـــرد نــالان ، سهره و چشم از ، گلبُــن  پـرپـر بــرنمی دارد

۰ نظر
مسعود رضایی

یادگار بهار


مسعود رضایی بیاره

یاد گار بهار

ای بهـــار خُــرّم ای فصلِ دل افـرزم ، نــرو

یــــادگار هفت سین  روز نـــوروزم ، نــرو


شعلــه‌ای هستم که با نبض نگاهت  می تپم

یــا نکش در آتشم ، یا تا که می سوزم نـرو


شمع مــن ، در پــرتوت پروانگی آمــوختم

تا ز تو آئیـــن خــودسوزی بیاموزم ، نـرو


یک دل صـد پــاره دارم از نــگاهت  یــادگار

تا بمیرم دل به هم هــرگز نمی دوزم ، نرو


هر شب آیــی در خیــالم تا سپیده بـر دمــد

با خیالت می رود امروز و هر روزم ، نرو

۰ نظر
مسعود رضایی