آوای سهره

شعر و ادبیات

هم قفس


هر که یاد از ما کند در این قفس یادش بخیر

  هـم قفس باشد مرا یــا هــم نفس یـادش بخیر 

۰ نظر
مسعود رضایی

سایه

شمع سوزانــم ، میــان شام تـــــار خــویشتن

گــریم از بـی طــاقتــی هـا در کنــار خویشتن

 

سوگواری می کنـــم در شام بی فردا،  زنــم

نـــم نـــم آبــــی ز چشمم بر مـــزار خویشتن

 

چون گل حسرت که ماه مهر میروید ز خاک

مـانده‌ام در فصـل زرد بــی بهـــار خــویشتن

 

آمـدم چون سایه و چون سایه کی بر جا نهم

جـای پـــای زندگــی  در رهــگـذار خویشتن

 

کبک دست آموزم و پرواز رفت از یـــاد مـن

مانده‌ام چون مرغ اهلی در حصار خویشتن

مسعود رضایی بیاره

 

 

 

۰ نظر
مسعود رضایی

روزگار غریب

مـن غریب و دل غریب و روزگارانم غـریب

آه از این غـربت سرای روزگــــار نــا نجیب

 

ایــن تماشا را نــــگر ! در لابــــلای جمعیت

می خزد چشم یهودا روی عیسی بر صلیب

 

زهـــر نوشانــد مــرا ساقــی به دور روزگار

گاهی از دست طبیب و گاهی از دست حبیب

 

بعــد عمری آمـــــد امّــا تــا بسوزانـــد مــرا

سنگدل از من بپرسد حــال و احـــوال رقیب

 

مـی رود عمرم شتابان و نمی گــــیرد قـرار

قایـــق افـــتاده بر امــــواج آب پُــــر نشیب

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

نقش فریب

بـــُگذار دمـی غــرق  تمـاشای تـو باشم

سرشار ز چشم تـو و رویــای تــو باشم

 

بـُگذار کـه چــون آینـه  ‌ای نقش فـریبـا

از خویش تهی ، غرق تماشای تو باشم

 

ای کاش کـــه در یک شب مهتـابی پـائیز

با سایه فـرو ریزم و در پـــای تو باشم

 

آن  لحظه کــه پـا بر سر برگم بـُگذاری

آوای خوشی  زیر قـــدم‌های تـــو باشم

 

مهتاب  فـرو خفت، من اینک تک و تنها

تا مـــرز جنون  بادیــه پیمای تـو باشم

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

هوای دل

برخــیز و بیـــا پیش تــو یـــک دم بنشینیم

با هــــم سخنی گفتــــه و با هــــم بنشینیم

 

زآن پیش که از شاخه بریزیم ، چو غنچه

سر پیش هــــــم آریـــم و فــراهم بنشینیم

 

جامی به لب آریم و در این گوشه‌ی خلوت

فـــــــارغ ز همــه عـــــــالم و آدم بنشینیم

 

یک دم لب این آب روان خوشتراز آن که

عمــری به خیــــــالِ لب زمــــــزم بنشینیم

 

خوب است هـــــوای دلــــم ار تنـدر تقـدیر

لختی بـــدهـــد فرصت و خُـَـــــرم بنشینیم

 

با لالــــه برقصیم بـــه کُهسار و به صحرا

بــــا زنبق سرخ و گـــُل مــــــریم بنشینیم

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

باغ رویا

بــــاران سحرگـــاهم و در پـــای تو ریزم

ابـــری‌ام ودر جنـــــگل رویـــای تو ریزم

 

بگذار که از شاخه‌ی ایـن صبح دل انگیز

‌‌‌‌صد غنچه غزل چینم و در پای تو ریـزم

 

هر غنچه که می چینم از این باغ ،‌ نگارا

می بوسم و بر مـوی سمن سای تو ریزم

 

چشمان تـو دریــا‌ای و مـن نــم نم بـاران

بگذار که هر قـــطره به دریـای تــو ریزم

 

بُـــگذار کـــه تـا بــر دل هــر کس بنشیند

در هــر غـــزل از چشم فریبای تــو ریزم

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

اشک غزل 2

جـــلوه‌ها کـــردم و در چشم قشنگت نگرفت

اشکم آمد به سخن ، در دل سنگت نــگرفت

 

رفت پـــائیز و به رویــــای نــگاهت نـرسید

نــوبهار آمـــد و یک لالـــه به رنگت نگرفت

 

بـــاز گــرد از سر کـُهسار ، بیـــا کبــک دلـم

شور شاهین دنــا رفت و به چنگت نـگرفت

 

من چو آهوی به جــــان آمده ، ای کـوه دنا

سر نهـــادم به تـو هر سو و پلنگت نـگرفت

 

سوخت ای دوست سراپای مـرا اشک غــزل

سوز این شعلـــه چــرا در دل تنگت نگرفت

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

سوز غزل

بی تو بغض دلم از پنجـره لبریز تر است

برگریزان مـــن از بـاغچـه پائیز تـر است

 

رنگ چشمان من و سمت نگاهـم به افـق

از غـروب  دل غمدیده غم انگیز تر است

 

می نشیند به دل ار سوزغزل نیست عجب

نغمه‌ی برگ خزان دیده دل آویز تر است

 

غلـط افتـاده اگر قافیـــه ای دوست ، ببین

اشک من قافیه پرداز و غزل نیز تر است

 

رفت آبـــان و رسید آذر و انــگار هنــوز

فصل پائیز من از مهر تو لبریز تر است

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

نغمه‌ی دلتنگی

پائیز ! چـرا این همه همرنـگ منی تو

محزون و غم انگیر و هماهنگ منی تو

 

با ساز من آیی به سخن گفتن و انـگار

در تار من و نـای من و چنـگ منی تو

 

پیچیده به هم اشک من و زمزمه‌ی تو

در نغمـه‌ی دلتنـگی و آهنـگ منـی تو

 

یک لحظه جدا از من و برگم تو نبودی

پـائیز چـرا این همـه دلتنــگ منی تو

 

زردیم و پُر از واژه‌ی دلتنگی و دردیـم

در نبض نگاه من و فـرهنـگ منی تـو

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

سراب2

گفتــی کــه چگونــــه‌ای ؟ خرابـــم !

انــــگار بـــه خــوابم و نــه خـوابـم

 

چون برگ خزان رسیده  ای دوست

افتـــــــاده بــه روی مــــوج آبــــــم

 

تــــا آنــــــکه کـــــجا بـــــگیرم آرام

بـــر مــوجــــه‌ی آب مـــــی شتابـم

 

گفتــی کـــه چگونه‌ای ؟ چه گـویم !

دریـــــاب !  سئوال بــــی جـــوابـــم

 

ویــــــرانــــه‌ی کشوری پــــریشان

بـــعد از دو سه بُــرهـــه انـــقلابــم

 

آن تشنــــه کـــــه در دل بیـــــابـــان

دلبسته بـــه جــــــــــــلوه‌ی سرابــم

 

گـوینـــد که زنــــده‌ای ، ولــی مـــن

تصویـــر غـــریبـــه‌ای بــــه قــــابـم

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

لاله 2

آتش گرفتــه صحرا ، از رنــگ و روی لالــه

پـــروانه مــی زنــد پــَر ، در جُستجوی لالــه

 

بانگ حــــزین بُُــلبـُل ، مــی سوزدم سراپـــا

بــــاد سحر کـــه بوسد ، زیـــر گلــوی لالـــه

 

ای لحظه‌های مستی هر جا و هر چه هستی

بُگــــــذار تـــا بنوشیم مـــی از سبوی لالـــه

 

حالــی نبینم از ایـــن ، خوشتر کنــار چشمه

چشمی به سوی ساقی ،چشمی به سوی لاله

 

عـــاشقتر از همیشه، آتش گــــرفته جــانش

پیچیـــده لای جنـــــگل، راز مـــگوی لالــــه

 

می آیــــد از کـــرانــه،  آنـک نسیم و  تـرسم

بـــازی کنـــــد ز مستی بـــا آبـــروی لالــــه

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

هوای تازه 2

نگاهی کــو کـه از مستی چو می  در من بیامیزد

بر آرد از دلـم گـَـــرد و غبــار از مـن بــر انگیزد

 

بهشتت را نمی خواهم ز جان من چه می خواهی

لبـالب ساغـــری خـــواهـــم کـزو آتش فـرو ریزد

 

من آن مستم که دستم جــز سر ساغــر نمی گیرد

نمـی پرهیـــزم از کــاری کــــزو ساقــی نپرهیزد

 

هـــوا دلگیر و از هر سو صدای گــزمه مـی آیـد

بیا بنشین کــــه از جــــانم هــــوای تـازه برخیزد

 

جــــدا از ساغـــر و ساقــی ، قیامت را نمی آیـم

نبیند روز خـــوش جایــی که یـار از یـار بگریزد

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

نغمه‌ی باران


آه از ایـــن نغمــه‌ی بــاران و هــوای دل من

مرحمی هست در ایـــن نغمـــه بـرای دل من

 

پشت این پنجره در کوچه گره خورده به هم

بـــاز موسیقی  بــــاران و صــــــدای دل من

 

بــغض پنهانی من بسته ره گــریه ، بخـوان

نغمـــه‌ای چنــد غــزل گونـه به جای دل من

 

دوست بـر بسنه لب از آنــــکه صدایم  بکنـد

تـــو صـــدایم بکـن ای نغمـه سرای دل مــن

 

صبح پائـیزی و بـاران ، من و نــم نـم اشک

دارید این حال و هوا ، حال و هوای دل من

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

لالائی 2

به شقایــق بـه گـُل حسرت پــائیز سلام

به نــگاه تـو و آن شعر دل انگیز سلام

 

به قدم‌های تو و کوچه‌ی دلتنگ غروب

بــه سکوت و قـــدم پیر سحرخیز سلام

 

زندگی نغمه‌ی جاریست میان دو نـگاه

به تپش‌هـای دل و لحـن دل آمیز سلام

 

به همان نغمـــه‌ی لالائی مادر شب تـار

به سرود و سخن مـــرغ شباویز سلام

 

منـــم و پنجره و نـــم نم باران و غمی

که فرو ریخته در کوچه‌ی پائیز ،سلام

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

چنگی


چــه در دل دارد این چنگی، نوایی آتشین دارد

هــوای سینه و سازش ، هــوایــی آتشین دارد

 

گهی شور و گهـی شیدا، گهی زیر و گهی بـالا

مـرا مـی سوزد آوازش ، صــدایی آتشین دارد

 

نــوایش داد و بیــداد و نگاهش نــاله و فـریـاد

بــه دنبـــال که می گـردد ، نــدایی آتشین دارد

 

گهی جاری تر از رود و گهی دود و گهی آهی

دلش می سوزد و دانــم ، خدایــی آتشین دارد

 

اگر آه و اگـــر دردم ، اگر سرخ و اگـــر زردم

پُـــر از پـــائیـزم و بـرگم  نمـــایی آتشین دارد

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

شعرانه(2)


شیــوه‌ی چشم تـــو هـوش از سر صهبا ببـــرد

فـــرصـت دم زدن  از چـشم تمــــــاشا ببــــــرد

 

آیــــد از یـــــال دنـــــــا بـــاد سحر رقص کنـان

کــز نسیم نــفست هــــدیه بــــه صحـــرا ببــرد

 

جان  صد غنچه  گره خورده به مویت ، نگذار

کـه نسیم ایـــن همه شعرانه بــــه یغمــــا ببرد

 

چشم عـــاشق کش  و آن کاکــُل تـُرکانـه‌ی تـو

دل بـــه غــــارت دهـــد و  دیـده به اغما بـبرد

 

با تــوام ! های که می آئی از آن سوی غــزل

نـــــگـذاری کـــــه صبا بوئــی از اینجا ببـــرد

مسعود رضائی بیاره

 

۰ نظر
مسعود رضایی

یوتاب

خبرت هست خـــزان بــا گـُل شاداب چه کرد

نفس بـــاد وزان بــا گــُــل نـایــاب چـه کـرد

 

بر سر گـُلبن پــژمـرده و افتــــاده بـه خــاک

هر شبی تا به سحر بلبل بی تاب چــه کـرد

 

خبرت هست کــه در آخـــر شهنامــه‌ی مــا

قصه گو با قصه‌ی رستم و سهراب چه کرد

 

می رود هر طرفی پـاره‌ی مـن رقص کنـان

موج با ذورق افتـــاده به گــرداب چه کــرد

 

مگر از لالـــــه بپرسم کـــه بـه دامـــان دنـا

صرصر باد خـزان با دل  یـــوتاب چه کـرد

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

شعله شوق


نفسم آمــــــــد و پیشــم نفــسی بیـش نبـــــود

شب مــــا را سحری بـــود کـــه در پیش نبود

 

من چنان محو تماشا که در آن شعله‌ی شوق

آب مـــی گشتم و آنـــی خبـر از خـویش نبود

 

تا زدم چشم به هم  صاعقــه وار آمـد و رفت

نـوش خنـــد سحر و صاعقـــه بـی نیش نبود

 

فـّـر شاهنشهی افتــــــــاد بــه ویـــــرانه مــن

کــــــه گــذارش بـه درِ خانــه‌ی درویش نبود

 

زخــــم‌هـا در دل و آن مـــرهم درد دل مــــن

بــا خـــبر از مــن و احـــوال دلِ ریش نبــود

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

شهر پریشانی

سیل حسرت بَـرَد از این همـه ویــرانی مـن

شب طوفــانی از ایــن ساحــل بحرانـی مـن

 

بــاد پائیزی و این برگ در افتاده به چنـگ

عــــابر لحظــــه‌ای ‌از شهر پـریشانی  مـن

 

چــه کنــد با دل این کـوچـه‌ی‌ تنـها وغریب

نغمــه‌ی پــای  تو و دیـــده‌ی بـارانــی مـن

 

برگ برگ از سر هر شاخه فرو می ریزم

موسم فصل خزان است و غزل خوانی من

 

بنشین ای گــُل حسرت بـه تماشا کـه بهـار

لالـــه مــی پرورد از رنگ گل افشانی مـن

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

چشمه نوش

قفسم کــــردی و آخر نـه رهـــانــدی و گــــذشت

شعله در بـــال و پُـرِ بسته کشانـــدی و گـــذشت

 

شب کـــه مهتـــاب بـر آورد سر از یــــــال دنـــا

چـــــه غــزل ها که نوشتیم ، نخواندی و گذشت

 

نالــــه‌هـــا کــــردم و بر خــــــاک رهت افتــــادم

دامـنت را بـگرفتیــــم ، نمانــــــدی و گـــــذشت

 

رفتم از هوش من از تشنگی ای چشمه‌ی نوش

به لبــم جــــرعه‌ی آبـــی نرسانــدی و گـــذشت

 

بُُلبـــل بـــاغ تــو بــودیم و غــــزل خـوان رُخت

سنگ بر مـن زدی از شاخـه پراندی و گـذشت

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

کهسار

سر به دامـان دنـــا ، کهسار مـــی خـوانـــد مــرا

ای نسیم صبحگاهــی ، یـــار مــی خـــواند مــرا

 

کوله بـاری پُـر ز شوق  و چـوب دستی بی قرار

عــطر گیسوی دنــــــا ، دلـــدار می خـــواند مرا

 

راه مست و کبک مست و رهنوردی مست مست

قاچ مستان مست  و بــا اصرار می خــواند مـرا

 

مــه فــــرو افکنده گیسو ، لالـــه رقصد بـا نسیم

گــُْل گرفتــه ساغــــر و گـُلزار می خـــواند مــرا

 

ره نمی گیرد قــــرار و پــــای شوقم بِِِِِــی قـــرار

سر به  دامان دنـــا ، کـُهسار مــی خـواند مـــرا

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

مهرگان

آه ، ای آینــــــه ، انــــگار غبـــــار آگـینی

پشت ایـن برکـــه‌ی آرام ، چـــها مـی بینی

 

منم ایــن نقش که افتاده بـر این جـام بـلور

یا تــو محزون و پر از خاطره‌ای غمگینی

 

کمــی آهسته برو بــاد خـــزان از بـر مــن

از چـــه این گونه سرآسیمه و خشم آگینی

 

دفـــتر خــاطره‌های مـن  و فروردین است

برگ زردی که ز هر شاخه‌ی ما می چینی

 

مهرگان آمــد و من بر لب این شط شراب

نــگرفتم قـــــــدحی از کف  مــهر آئینـــی

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

تاک جنون

خزانی رنگ و دلتنگم ، دگر از من چه می خـواهی

به روی شاخه آونـگم ، دگر از من چه می خـواهی

 

من از تاک جنون آیـم ، پُر از جـوشم  ، نمی نوشی

شرابی صاف و گلرنگم ،دگر از من چه می خواهی

 

به هــر سازی که بنوازی ، مـیان شعله مـی رقصم

نمی رقصی به آهنگم  ، دگر از من چه می خواهی

 

سرودم نغمـــه‌ها از دل ، چــو بلبل هــر سحرگاهـی

زدی بر بال و پَر سنگم،دگر من از چه می خـواهی

 

تـــو آن شعر دل آرایـــی کــــه تـــا برخیزد از نایـی

بــر آید ناله از چنگم ، دگر از مـن چـه می خواهی

مسعود رضایی بیاره

 

۰ نظر
مسعود رضایی

کل یاس

شاخه گل داد، گـُل افتاد ، به دستم نرسید

نـــاله‌ها کردم وفـــریاد ، به دستم نـرسید

 

نوشخندی کـه فــرستاد بهـــار از لب گـُل

خشک شد بر لب مُرداد ، بـه دستم نرسید

 

تو همان شاخه گـُل یاس سپیدی کــه خـدا

صبحگاهی به صبـا داد ، به دستم نرسید

 

بـــوی گیسوی تـرا داد بهاران بـــه نسیم

به کف غـُنچه در افـُتاد ، به دستم نرسید

 

آن کبوتــر کـــه پیــــام آور آزادی بـــــود

هر پیامــی که فرستاد ، بــه دستم نرسید

 

سرو آزاد من ، آن قامت رعنـــای وصال

دل به لبــخند تبـــر داد ، به دستم نرسید

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

بانوی غزل

مسعود رضایی بیاره

بانوی غزل

بنشین  تـــا بـزنـم شانــه به گیسوی غزل

گره در هم بــزنم مـوی تو و مـوی غــزل

 

بنشین لحظه‌ای ای چشم تو سرچشمه‌ی می

که بنوشم غزل از چشم سخن گوی غـزل

 

تشنه‌ی زمزمـــه‌ای از  لب شیرین تــوام

بنشین تــــا بنشینم بــه لب جــــوی غــزل

 

هم از آن لحظه که رفتی دگر ای گلبن من

نشنفتم  ز نسیمی  نفسی بـــــوی غــــزل

 

گاهـی آن گونه شوم خیره که انگار توئی

به لبت خنده و مـی آئی از آن سوی غزل

 

نوبهار آمـــد و مرغان مهاجــــر همه بـاز

آمدنـــــد از همه جــا غیره پرستوی غزل

 

ابر پُــر بارم و از یـــــال دنـــــا آمـــده‌ام

که بریزم غـــزلی بــر سر بــانوی غــزل

 

زاد روزت غزل آوردم و می دانم ، نیست

از نگاهت غــزلی ناب تر ، آهـــوی غزل

۰ نظر
مسعود رضایی

اردیبهشت


مسعود رضایی بیاره

اردیبهشت

شانــــه زد بــــاد بهاری بـر سر اردیبهشت

در چمــن پیچیــده عـــطر پیـــکر اردیبهشت

 

چتـــر زنبـــق شد پــدیــدار و کـــلاه نسترن

سر بـرآورد از صحــــاری لشکر اردیبهشت

 

تا بــرآرایـد جهــان بـا رنـگ آیینی  شگرف

آمـــــد از کـــــوه دنــــــا پیغمبر اردیبهشت

 

ای بهار لاله پرور، برگ و بارت بی خـزان

دامنت همــواره پُــر گـُـــل مــادر اردیبهشت

 

سهره می خواند ترانه ، لاله رقصد با نسیم

روز میــلادت مبـــارک ، دخــــتر اردیبهشت

 

صبحگاهان از درخت عشق می ریزد غـزل

بـــاد عـاشق تـــا ورق زد دفــتر اردیبهشت

۰ نظر
مسعود رضایی

غزال و غزل


مسعود رضایی بیاره

غزال و غزل

انگارهمین لحظه،همین خانه ،همین ثانیه‌ها بود

مــن بـــودم  و او بـود و همین حال و هوا بـود

 

در وسعت چشمــــان سیــه فــــــام  وی انــــگار

باغــــی ز غــــزل ، منظره‌ای رو به خـــدا بــود

 

هــر منـــــظره حیـرتــــکده‌ای ، روح و روانـــی

در بــرگ گـُـل و جـــان و دل و بــــاد صبــا بود

 

سین سخن از شاعــر شوریده نپرسید ، نپرسید

ایـن یاس،جگر گوشه‌ی احساس دنا بود دنا بود

 

مـــن محـــو تماشا بـــه نـــــــگاه وی و انــــگار

آتشکـــــدهــا  در دل و در سینــــه‌ی مـــا بـــود

 

خوانـــدم غـــزلی تــــازه بــه مضمون نـگاهش

مابین غـزال و غزلم فاصله‌‌ها ،  فاصله ها بــود

۰ نظر
مسعود رضایی

خوشه‌ی اشک


مسعود رضایی بیاره

خوشه‌ی اشک

شعر یعنی غزل از چشم تو می ریزد و بس

بــوی آویشن و خــاری ز تو برخیزد و بس

 

شعر یعنی غزلی ناب تر از خــوشه‌ی اشک

بــه تمـاشای تـــو با چشم در آمــیزد و بس

 

شـعر یعنـــی کـــه نسیم نفست در دل دشت

شعله در جــان من و لالـه بر انگیزد و بس

 

شعر یعنی کــه بهــار آیــد و از عــطر دلش

خـوشه‌ای بر سر گیسوی تـو آویــزد و بس

 

شعر یعـنی کــه به ژرفــای نگاهت ، نگهم

نرم نرم از سر هر مـژه فــرو ریزد و بس

۰ نظر
مسعود رضایی

شقایق

مسعود رضایی بیاره

شقایق

بیـــا نسیم سحرگـــه ، بیـــا بـه خـانـه‌ی ما

که سر نهـــاده شقایــق به روی شانه‌ی ما

 

گــر آمــدی و نبــودم میـــان یُـــرد غــــزل

بجــو ز ابــــــر بهـــــاری  نشانـــــه‌ی مــا

 

از آن ز نغمـه‌ی ما بــوی شعلــه بـر خیزد

کـه سر کشیده شقایـق کنــار لانـــه‌ی مـــا

 

بگو به زنبق وحشی ،بگو به لاله‌ی سرخ

خــــزان گرفته امان از من و زمـانه‌ی مــا

 

دلـم هــــوای تـــو دارد نسیم دامـــن دشت

بخـــوان بنام شقـایــق سحر تـــرانــه‌ی ما

۰ نظر
مسعود رضایی

درس وفا

مسعود رضایی بیاره

درس وفا

با همه‌  چــربی  سرپنجـه ولـی چنگی مـا

نبــرد ره بــه سراپـــرده‌ی  دلتنـــگی مــا

 

نگذرانیــد بـه دانشکــده‌ی عشق ، دریــغ

واحـدی درس وفــــا ، دلبـر فرهنـگی ما

 

بـاغ پـائیزم و در رهگــــذر بـــاد خــزان

دل نوازی کند این خش‌خش آهنــگی مـا

 

همدمی بود مرا چـون نی و گرمای نفس

اهــرمن کـــرد پـــراکنــده هماهنگی مــا

 

نوبهـــار آمـد و من بــاغ پُـر از پــائیزم

گــُل و بُـلبـُل نکنـد چـــاره‌ی دلتنگی مــا


دیدم از دور که می رفت و نمردیم از شوق

نیست یک عاشق دلخسته به دلسنگی ما

۰ نظر
مسعود رضایی

اشک عشق

مسعود رضایی بیاره

اشک عشق

هر چه کند با من و دل رای دوست

در دل انــدیشه‌ی مــا جـــای اوست

 

میـــــوه نیـــــاید بــه نـــظر دلنشین

تــا نـــرود آب دلش زیـــر پـــوست

 

قصر امــــل مقبــــره‌ای بیش نیست

بــی نــــگه گـــرم و دلارای دوست

 

نیــک نـــظر کـــردم و دیـــــدم نفس

با نفس اوست کـه خـوب و نکوست

 

گـــر نــــدود در رگ دل بــــــوی او

رفتن ایــن  ثانیــه‌هـــا آبِ جــوست

 

چــــهره مصفـــا بــکند اشک عشق

پاکی و بالندگی از شُست و شوست

۰ نظر
مسعود رضایی