آوای سهره

شعر و ادبیات

هم قفس


هر که یاد از ما کند در این قفس یادش بخیر

  هـم قفس باشد مرا یــا هــم نفس یـادش بخیر 

۰ نظر
مسعود رضایی

دنا بانو


مسعود رضایی بیاره

دنا بانو

دنــــــــا بـــــانو ، شکـوه آسمانــم

سرافــــرازی میـــــان دشت جــانم

 

پـُـــــر از آلالـــــــه هــــای آتشینی

بهشت دیگــــــری روی زمینـــــی

 

نــــــگارستانی از بــــــاغ خـــدایی

نـــدارد بــی تو معنـــــا  دلـــربایی

 

نــــــدانــم دلستانـــی یـــا دل استی

عبیر آسمانــــــی  یـــا گِـــــل استی

 

گیــاه از بــوستان روید گُـــل از تو

ز چشمه آب میجوشد مُـــــل از تـو

 

ز پـهنــــا دلــکش و بــالا بلایــــی

صفـــــا بــــخش دلِ هیمــالیـایـــی

 

خــوشا مهتاب و سر بــر دامن تو

عــرق بـــوییدن ار پیراهــــن تــو

 

کنـــار یـــــال و بــالت پـا کشیدن

به تـو دل دادن از دنیـــــا بـریدن

 

ز مـن بوییـــدن و آویشن از تـــو

ز مـن بـاران اشک و دامـن از تو

 

نهم بــــر سینه‌ات سر تا سحرگاه

بنوشم جرعه‌ جرعه چشمه‌ی ماه

 

گهــی از سوز دل آهـــی بــر آرم

تــو ابـر آلـود گــردی، مــن ببارم

 

بهـــاری یا بهـــاران از تــو خیزد

شکـوه زنـدگانـــی از تـــو ریــزد

 

گُل از تــو وام گیرد رنگ و بو را

بـه گـُلش گـر  بهایـی هست او را

 

دل آویـــزی چـــو بــاد نــوبهـاری

ز تو دل بــردن از مـــــن بیقراری

 

۰ نظر
مسعود رضایی

دل ای دل

مسعود رضایی بیاره

دل

شبی مهتـــابی از بــــالای کـُهسار

فـــرو افکنــــده مَــه گیسوی زرتار

 

صـــــدایت را شنیـــدم در خیــــالم

خیــــالم پَـر زد  از بـــالای کـُهسار

 

دگــر گــــونه نـــوایی ساز کـــردم

بر آوردم خـــروش از سینه‌ی تـار

 

شکایت کـردم از تو ، دل خروشید

چه می خواهی ز جانم دست بردار

 

مبر نامش کـــه آتش در مـن افتـد

ز سوز آتـشم خـــــود را نگهـــدار

 

بنالیـدم من از دل ، ای دل ای دل

و فـریاد آمـد از دل، یـارم ای یــار

۰ نظر
مسعود رضایی

پرنیان

مسعود رضایی بیاره

پرنیان

دیـــدی ای دل با خیـــالش نیمــه‌شب‌ها ساختی

شکوه کـــردی ، نغمــه‌ها گفتی غـزل پـرداختی

 

ساز کــردم هــر سرودی را که من با سوز دل

آب گشتی ، لابــــــلای نغمــه‌هـــــا بگــــداختی

 

رشته‌ی اشک من است ای عشق و زرتاب دلـم

پــرنیــانی  را کـــه بــر دوش رقیب انـــداختی

 

عـاشقی جــــرم است آری ، نـازنین امــا چــرا

جـــرم ایــن دلـدادگـــی بـــا اشک  من پرداختی

 

دل گــرو بستم به مهرت ،ایـن تماشا را نـگر !

دل شکستی ، اشک من دیــدی و گفتی  باختی

۰ نظر
مسعود رضایی

شعر باران

مسعود رضایی بیاره

شعر باران

بــاران به یـــادم یـاد یاران می کشانـد

نم نم به چشمم جوی باران می کشاند

 

پــروانه‌ی جــان مـــرا بـا نغمه‌هــایش

تــا جنـــگل سبز بهـــاران مــی کشاند

 

باران که می آید صدایم کـن ، صدایت

ما را بــه سوی لالـه زاران می کشاند

 

لـحن دل انـــگیز تـــو و آوای بـــاران

آتش به جان چشمه ساران می کشاند

 

آوای تـو با اشک مــن در شعر بـاران

می در نــگاه  جـویباران مــی کشانـد

۰ نظر
مسعود رضایی

لاله


مسعود رضایی بیاره

لاله

ای نسیم کــوهساری ، جان  لالـه جـان تو

جان تـــو از آن لالــه ، جان من از آن تـو

 

دشت جـــانم لالــه دارد ، ای بهار دلنشین

فــرق دارد لالـــــه‌‌ام بــا لالــه‌ی دامان تـو

 

یـادگاران مــن است این لالــه‌هـای آتشین

سر کشیده درغــزل از دفتر و دیــوان تـو

 

در رگم خون شقایق ‌های وحشی می دود

اشک سرخ دیـــده‌ام افتاده بـر مـژگان تــو

 

هر بهـــاری سر بر آرم از گـــریبان دنــا

تــا بنوشم جـرعه چندی از لب بـاران تو

۰ نظر
مسعود رضایی

صوفی سرشار

مسعود رضایی بیاره

صوفی سرشار

بیا صـوفی سرشار ، بـزن تار، بزن تار

بـرگیر دف و تــار ، بزن تار ، بزن تـار

 

گیسوی فــروهشته کنـــار مــــه رخسار

مستانه به رقص آر ، بزن تار، بزن تار

 

گـاهی به نوای نی  و گه نغمه‌ی سی‌تار

ای دلــبر و دلـدار ، بـزن تار ، بـزن تار

 

تـا شعله  بریـزد ز رگ  و آتش سرشار

از جان مـن ای یـار، بزن تار، بزن تـار

 

از دست مَنـِه ساغـر و پیمانــه نگـهدار

برخیز و دگـر بـار ، بزن تار ، بزن تـار

 

امشب که فرو ریخته مه بـر سر کُهسار

آن گیسوی زرتار ، بزن تـار،  بزن تـار

 

تـا هست در این بـزم  یکی مردم هشیار

پیوسته بـزن تــار ، بزن تار ، بزن تـار

 

۰ نظر
مسعود رضایی

رهایی

مسعود رضایی بیاره

رهایی

او ز مـــن بیــــگانه و مـــن آشنـایـی مـــی کنم

آه ، مــی دانــــم کـه واهـــی دلـربایی مــی کنم

 

دشمن جـــــان مــن است ، امــا نمی دانـم چـرا

نـــام  او مــی آیـــد، احساس رهــایی مــی کنم

 

زورق بـــــی ساحلم را مـی بــرد مــوج جنون

بین گـــرداب خیــــالش ناخـــــــدایی مــی کنــم

 

آتشی افتــــاده‌ام در پیش پـــــای تنـــــد بـــــاد

شعله ور در پیش چشمش خود نمایی می کنـم

 

آه، می دانـم که می سوزم ، ولی بی بال و پـر

با حــــریر شعلـه‌اش زور آزمـــایی مــی کنــم


۰ نظر
مسعود رضایی

جوی اشک

مسعود رضایی بیاره

جوی اشک

گر ز پیشت رفته‌ام ، در پیش تو جـایم نبود

بی وفـا، در خانــه‌ی مهر تــو مــاوایم نبود

 

مـــدعی بسیار و من با توشه‌ی مهر و وفــا

در میـــان آن همـــه نــو کیسه پیــدایم نبود


 دیدمت در خواب می آیی ،ولی در لای اشک

اختیـــار دیـــــده در دست تمـاشایم نبـــــود


 دیده وا کردم ز خواب اما کنار جــوی اشک

قـــــامت زیبـــــای  آن سرو دلارایـــم نبـود


 شمع جــانفروز من بودی و من پروانه وار

گـــر به آتش مـی زدم از شعله پروایم نبود

۰ نظر
مسعود رضایی

باد شبخیز دنا


مسعود رضایی بیاره

باد شبخیز دنا

بــــاد شبخیز دنــــــــا از سر کهسار دمیــد

بــوی صد باغچـــه دل از نفس یـــار دمیــد

 

سهره سرمست دگر باره بر آورد خــروش

بــوی آویشن و بابـــونـه دگــــر بـــار دمید

 

شعله ور لالــــه بر آمــــد به تماشای بهــار

نفس پــــاک صبــا در بـــر گلــــــزار دمیـــد

 

نغمه پُر سوز و غزل شعله ورآمد به سخن

آتش از نـای و نــی و از جگر تـــار دمیــد

 

منم آن غنچه کــه از شوق نگنجد در خـود

بــوی گیسوی بهار  از در و دیـــوار دمیـد

۰ نظر
مسعود رضایی

مادر

مسعود رضایی بیاره

مادر

ابر بـــارانی  نــــگاه با صفـــای مــادر است

خوش ترین آهنگ دنیا در صدای مادر است

 

کــودک چشمم نیـارامــد، پس ازعمری هـنوز

نیمــه شب در انتــــظار لای لای مـــادراست

 

بــــاغ دنیا خرم از باران مهرش روز و شب

دست گْــل های بهشتی زیر پــای مـادر است

 

اشک چشم مــادر از آتش بــر آرد لالــه زار

لابــــلای اشک یــــاس ولاله جای مادر است

 

آسمان سر می نهد در پیش در گـــــاه خـــدا

بارش ابــــر اجــابت در دعـــای مـــادر است

 

ای که می بالی چو سرو این قامت دلجوی تو

در ازای دست لـــرزان و عصای مـادر است  

 

تــا نیــــازاری دلش را ، اشک چشمان خــــدا

دانه دانــه لابــلای  گـــریه‌هــای مــادر است

۰ نظر
مسعود رضایی

چنگ خاموش

مسعود رضایی بیاره

چنگ خاموش

ساغری کو تا دمی از من رهـا سازد مرا

زور دستش ساعتی از پـا در انــدازد مرا

 

پرچمـی افتــاده‌ام از دست سربـــاز شهید

کـو سوار عاشقی کز نو بـر افــرازد مـرا

 

چنگ خاموشم در این ویرانه و کنج ملال

کو نوازش‌های دستانی  کـــه بنوازد مـرا

 

از غزل سرشارم امـا  کو نـــگاه  دلکشی

تا خیال آرایـد و آرایـــه پــــردازد مـــرا

 

جز گل حسرت نمی روید ز خــاک انتظار

این هوای تشنه و بی نم نمی  سازد مـرا

۰ نظر
مسعود رضایی

غزل خوانی

مسعود رضایی بیاره

غزل خوانی

ابــــر بهـــارانــم و بـــــارانــی ‌ام

تنــــــــــدر  کُهسار پـــریشانــی‌ ام

 

گـــــاه بپیچد بـــــه دل کــــوهسار

بغض گــــره‌ خـــورده‌ی پنهانی‌ام

 

جـــز نــــگه اختـــر شبگرد نیست

در دل شب شاهـــــد ویــــــرانی‌ام

 

نیست امیـــــدی کـــه بـروید گـُلـی

در پس این سوز زمستانــــــــی‌ا‌م

 

بس که ز دل لالــه‌ی حسرت دمید

گلشنی از لالــــــــهِ ی نعمـــانی‌ام

 

دفتری از خـــاطره‌هــــای خــــزان

هست نـــــگاهـــم و نمی خوانی‌ام

 

نیمـــه شبـــی خیز و  بیـا بـی خبر

زلــــزلــــه آسا کــــه بلــــرزانـــیم

 

محــــو تمــاشای نــــــگاه تـــــوام

عاشق ایــن سبک غــزل خـوانی‌ام

 

چشم تو پُر شور و من از تـار دل

والـــه‌ی ایـن نغمـــه‌ی ایـرانــی‌ام

 

رفتی و بعــد از تو نفس می کشم

در خـجل از جـان و گران جانی ام

۰ نظر
مسعود رضایی

کبک کوهی

مسعود رضایی بیاره

کبک کوهی

عصر پائــــیز از دم صبح بهــــاری خـوشتر است

در هـــــوای عـاشقانه ، بــی قراری خـوشتر است

 

تیشه زن در ریشـــه و سنـگ جفـــا بـر شیشــه‌ام

روی دیـــوار شکسته یــــــــادگاری خـــوشتر است

 

یـــادم آیـــــد از نــــگاهت ، اشکم از پــی مـی دود

در کنـــار چشمـه و جـــو میگساری خـوشتر است

 

در مقــــام عشق بـــاید بـــی سر و پـا بــود و بس

خــــاک درگـــاه نــــگار از شهریاری خوشتر است

 

تـــرک مــــا گفتـــی و مـــاندم تا قیــــامت بـا غمت

آب حسرت در دو چشم از شرمساری خوشتراست

 

کبــــک کـُهسار دنــایم ، نغمــــه از دل مــی زنــــم

نالـــه‌های کبک کـــــوهی  از قناری  خوشتر است

۰ نظر
مسعود رضایی

بوی جوی مولیان

مسعود رضایی بیاره

بوی جوی مولیان

از تـــو ای  پـــائیز شورانگیز ، رویایـی ترم

از شب مهتــــابی و صبح تـــو سودایی تــرم

 

آرزو کـــــردی کــه بینی  در بر مـوجم ، بیا

لابـــــلای شعلـــــه‌ی آتش تمــاشایـــی تـــرم

 

بــــوی جــــوی مــولیان آیــد ز آب  دیـــده‌ام

میر مــن بــاز آ که از هر جــا بخارایی تـرم

 

مـــوج نــا آرام دریـــــای پـریشان حــــــالیم

بین گـــرداب جنــون و مــوج  دریـایی تـرم

 

چیست در سحر نگاه و جام چشمانت که من

هـر دم ای مـه از مـی مهر تـو مینــایی ترم

۰ نظر
مسعود رضایی

گُل یاد

مسعود رضایی بیاره

گُل یاد

تــا گــــُل یـــاد تو از خــــاطر مـن  مـــی رویـد

هــر کـــه عاشق شود از شعر تــَرم می بـــوید

 

روح سرگشته‌ی من هــر شبی از سینه‌ی خـاک

خیــزد و نــــاله کنــــان کـــوی تـُــرا می جوید

 

غـــزلی غـــــم زده‌ام ،  حـــال مــرا مــی دانــد

مرغ پـُر بسته کــــه در کـــنج  قفس می مـوید

 

منم آن سهره‌ی سرگشته که در چشمه‌ی چشم

شعله ور می پرد از لانــــه  و پَــر مــی شوید

 

نی چـو بـر گـوشه‌ی لب مـی نهم و نـــاله کنم

نی جــدا نـــاله جــدا از تـو سخن مــی گـویـد


۰ نظر
مسعود رضایی

نرگسان بهبهانی

مسعود رضایی بیاره

نرگس بهبهان

ای نــــگاه دلــفریبت ، رنـــگ عشق آسمانــــی

می زنی آتش به جانم ، شعله در من می کشانی

 

بــــاغ رویای نــگاهت  ، رنــگ چشمان سیاهت

جــــلوه‌ای مستانه دارد ، نــــرگسان بــهبــهانی

 

آتش عشقی  نَهـُفتـــه ، لای چشمــانت شکــُفتــه

راز دل گــویی  سحرگــه  ، با زبــان بی زبــانی

 

هر زمستان زیر باران یا که در سرمای سوزان

می کشی همچون من ای گـل انتظاری جاودانـی

 

بـر سر راهـــی کــه شاید ، او بیــایـد یا نیایــــد

قطره قطره اشک چشم وعــطر گیسو می فشانی

۰ نظر
مسعود رضایی

شعله نوش

مسعود رضایی بیاره

شعله نوش

حریفی کو که سر  از پا نــداند

در آتش آیـــد و پــــروا نـــداند

 

به دستش تا بگیرد دست ساغر

ز مستی ساغر از صهبا نـــداند

 

در آمیزد چنانـــم در رگ و پـــی

که فرق از جان و جان از ما نداند

 

به کامش باد جـــام باده و مـی

کــه غیر از میکــده ماوا نــداند

 

حریف شعله نوشی کو که با من

در این پروانگی  پروا نـــــداند

۰ نظر
مسعود رضایی

اشک شوق

مسعود رضایی بیاره

اشک شوق

آسمان ،عطر طـــراوت بـــر دمـــن بــاریـــده‌ای

اشک شوق از مهربـــــانی بر وطــن بــاریـده‌ای

 

بّــــر لبان تشنــه‌ی خـــــاک و نــــــگاه جـویبـار

نــــم نـــم بــاران عشق از  جان و تن باریده‌ای

 

یـوسفی گــم گشته بـــــــودی در بیابـــان امیـــد

بِِِِـــوی امیـــــد از میــــان پیــــرهــن بــاریده‌ای

 

در چمن احساس شوق زنــــــدگی پــژمرده بود

شوق و شور زنـــــدگانی در چمن بــــاریــده‌ای

 

شاعری شیرین سخن چون نم‌نم اشک تو نیست

شهـد شعـری عـــــاشقانه در سخن بـــاریده‌ای

۰ نظر
مسعود رضایی

آسمان

مسعود رضایی بیاره

آسمان

آسمان!  کـو آن غــریــــو و تنــــــدر طوفانیت

کـو نــــــگاه مهربــــــان و بــــوسه‌ی بارانیت

 

در نـــــــگاه آبیت شوق پَــــر پـــــرواز نیست

مـــــوسم سرمـــــای دی بــا رنــگ تابستانیت

 

چشم در چشم زمین، عاشق نه‌ای، آیا چه شد ؟

گریـــــه‌ی بـــی اختیار و شوق دست افشانیت

 

برف شد افسانـــــه و بـــاران امـــیدی نا  امید

پا کشید از چشمه و جـو آن غـــزل‌ها خوانیت

 

تنـــدر دیـــوانـه‌ات سر بر نمی کوبــد ز شوق

کــوغــــریو نالـــــه‌هــا و رعــــد کوهستانیت

 

خشک شد اشک زمین ای آسمان وا کـــن گـره

از میـــــــان ابــــــروان و گـــوشه‌ی  پیشانیت

 

بر بسیط خـــاک عـــالم برف و بارانت نشست

چیست این قهر و عتــاب و خشم بـــا ایرانیت

 

خشم داری آسمان از بـــوی مـــوی دلبــران !

یا ز تـــزویـــر و دغـــل در فـــوته‌ی روحانیت

۰ نظر
مسعود رضایی

قرن وحشت

مسعود رضایی بیاره

قرن وحشت

نـــاله و زوزه‌ی بــــاد است ، کسی می شنود ؟

سیل در خــانه فتـــادست  ، کسی مــی شنود ؟

 

رستم افتاده به چه رخش به خــون می غلتد

بر سر چـــــاه ، شغــاد است، کسی می شنود !

 

بـــوسه بـــر یــاس و گل نازدهــد بـــا دم داس

شاعــــر شهر جـــلاد است، کسی مــی شنود !

 

قرن وحشت زده بر مـــــرگ سحر مــی لـرزد

شب تاریــک نمــــــاد است ، کسی مــی شنود ؟

 

قلــــم افکنـــده بــه کاغــــذ سر خجلت در پیش

بغــض در نــوک مــداد است ،کسی می شنود ؟

 

نیست پیدا ز حرامی عسس و شحنــه‌ی شهر

گــزمه همرنگ شیــاد است، کسی می شنود !


وحشت افتــــاده به چشمان سیه فـــام غـزال

پشت هر سایــه صیاد است ، کسی می شنود


کرکس آورده هجــوم از در و دیـواره‌ی شهر

همه جــــا بــوی فساد است ، کسی می شنود



۰ نظر
مسعود رضایی

باد شب خیز

مسعود رضایی بیاره

باد شبخیز

شعر من بافه‌ی گیسوی کسی هست که نیست

غــزلم بـافتــه با مـوی  کسی هست که نیست

 

چـه کنـم ؟ عــاشق یک لالــه‌ی وحشی شده‌ام

نـگهم سوی گـُل روی کسی هست کــه نیست

 

بــاد شب خیـز دنــایم ، کــه سحرگاه بهـــار

مقصدم ناحیـه و کـوی کسی هست که نیست

 

خــــلوت جنــــگل پـــائیزم و در خـــلوت من

عطــر گیسو وهیاهـوی کسی هست که نیست

 

ای نسیم از بَر من بُگــذر و با خــویش ببر

لابــلای  نفسم بــوی کسی هست کــه نیست

۰ نظر
مسعود رضایی

کومه


مسعود رضایی بیاره

کومه

میــان کـومـه‌ی سردم چــراغی بـــر نمی سوزد

نگاهم رام  و شب آرام  و دل دیگر نمی سوزد

 

به جـز خـاکستر گـرمــی میـــان کــوره‌ی سردم

شراری بر نمی خیزد  نمی  اخــگر نمی سوزد

 

ببار ای نــم نـم بــارن به روی بــــاغ بی بـرگم

دل هـر رهگـُذاری بــر گــُل  پَرپــر نمـی سوزد

 

خزان افتاده از سردی ، مگر در بـاغ چشمانم

که اشکم  بی سبب دیگر به چشم تر نمی سوزد

 

میان پهنه‌ی چشمت ، به هــر سویی نظر کـردم

شب است اما نمی دانــم ، چرا اختر نمی سوزد

 

شب آرام است و مهتاب از فراز آسمان تــابــد

                                                 میان برکــه‌ی  چشمی کــه نیلــوفر نمی سوزد
۰ نظر
مسعود رضایی

بغض

مسعود رضایی بیاره

بغض

خـــواهم از چشم تــو و دلــهره‌هــا بنویسم

از تــو و خـاطره‌ها ، تـــذکره هـــا بنویسم

 

قسمت این بود نباشی و من از اشک غزل

روی گـُلبرگ دل از خــــاطـره‌هـــا بنویسم

 

گاهی از حسرت افتـــاده به ایــوان غروب

گاهـــی از بغضِ در و پنجــره‌هــا بنوبسم

 

کوچه دلتنگِ تماشای نگاهیست که نیست

از نــــگاه چه کسی منظـــره‌هـــا بنویسم

 

بعد مــرگم قصه‌ی مهر تو را در دل شب

روی دیـــــوار و در مقبــــره‌هـــا بنویسم

۰ نظر
مسعود رضایی

نغمه‌ی بارانی

مسعود رضایی بیاره

نغمه‌ی بارانی

از نــــگاهـــم قصه‌ی مهر نمی خـــوانی ، نه ؟

چیــزی از حالت پائیــــز نمی دانــــــی ، نــه !

 

بـــــاد پائیزم و از دشت غــــــزل مــــی گــذرم

گیسوان را نــــگشائـــی و نیفشانـــی ، نــــه !

 

گفته بــــودی کــه پُــــر از زمـــزمه‌ی بــارانی

آسمان ابری و خیس است ، نمی خوانی ، نه؟

 

کــــوچه پـــائیزی و  از شاخــه غزل می ریزد

آه ای لحظــــــه‌ی  سرشار نمی مـــانی ، نــه !

 

گوش کن ! زمزمــــه‌ی خیس مـرا مــی شنوی

آتشی هست در این نغمــه‌ی بارانـی ، نه !

۰ نظر
مسعود رضایی

قاصدک

مسعود رضایی بیاره

قاصدک

جرعه جرعه با شراب کهنه می نوشم تو را

می نـوازد تار دل با ناله  در  گوشم تــو را

 

جنـــگل عــریـان و تشنه ، خـــاک تابسانییم

می کشم بـــاران پائیزی در آغــوشم تــو را

 

بُـردی از هوشم ولی ای بی وفـا از دل نبرد

فصل سرد فاصله یک لحظه از هوشم تو را

 

ماه من در خواب هم چشم تماشای تو نست

لابلای پــرده‌‌ای از اشک مـــی پــوشم تـو را

 

ای بهار رفته سرشاراز توام ، چون قاصدک

می برم حنگل به جنـگل بر سر دوشم تو را

۰ نظر
مسعود رضایی

سُرخُن سوار

مسعود رضایی بیاره

سُرخـَن سوار

می بــویم از بــاد سحر ، بــوی بهـاری را که نیست

محو تماشا می شوم ، آن لالـــه زاری را کــه نیست

 

بر چشمه آمــد دلبــری  زیباتــر از حــور و پـــــری

می بینم از صد فاصله  ، آنجــا نـگاری را که نیست

 

بانـــویِ ایــــلِ آفتـــــاب ، آمــــد غُبــاری بــا شتاب

برخیز و بنگر هیبتِ سُرخـَن سواری را کـــه نیست

 

در پشت پرچین غـــزل ،  شیرین تـر از شهد عسل

بشنو نـــوای بـلبـل و بانگ هــــزاری را کـه نیست

 

آن سو نهـــاده  یاسمن ،  گیسو بــه دست  نسترن

این سو کنم من نوحه بر آن روزگاری را که نیست

 

بعد از تو ای سرو چمن ، من چون نسیم بی وطن

می بویم و بر سر نهم خــاک مــزاری را کـه نیست

۰ نظر
مسعود رضایی

خورشید پائیزی

مسعود رضایی بیاره

خورشید پائیزی

مهتاب سر بر مـی کشد از پشت کهساری که نیست

افتــاده نــــور مــه سر  ایـــوان دلـــداری که نیست 

 

از دور مــــی بــــوسم رخ مـــه را میــــــان آسمان

با او سخن می گویم از پرتوی رخساری که نیست

 

آهـــی بر آرم گــاه گـــاه ، دلتــگم ای مهتــاب ، آه

آهسنه مـــی خوانم غزل با نغمه‌ی تاری که نیست

 

مستم ز بــــوی نـــرگس و در بین امــــواج خیـال

غــرق تماشا می شوم در چشم بیمــاری که نیست

 

سر می کشم جــامی ز نــو در پشت جامــی آتشین

سر می نهم بر شانه و زلف نگونساری که نیست

 

تنگ غــروب آمد ولـــی ،  میلی نـــدارد بر کـــند

خورشید پــائیزی دل از پشت سپیداری کــه نیست

۰ نظر
مسعود رضایی

بلوط خسته

مسعود رضایی بیاره

بلوط خسته

نه سپیده‌‌ای بــرآمد ،  نه فــروغی از شب تــار

نبرد رهی به حــالم ، می تلـــخ و نـــاله‌ی تــار

 

نه ز دست من بر آید ،  نه ز اشک صبحـگاحی

مگر آن نسیم گیسو ،  گـِـرهی گشاید از کـــار

 

تو کـه دل بریــدی از ما و  به دیگران سپُردی

به خیال خــود بــگو پا  ، ز دل شکسته بــردار

 

منم آن بلـــوط خسته ، کـــه شکسته و نشسته

همه سالـــه زیر برف و قــــدم تـگرگ  کهسار

 

پس از آن بهـــار کــوته کـه شکـُفتم از نگاهت

به خزان رسیده چندی همه برگ و بارم انگار

 

اگر از غبـــار پایش  به دهــان غُنچه دیــــدی

دل من، ز بوسه بـردار و به روی دیده بگذار

 

گـُـل حسرت ار شکفتی به خــزان و مـن نبودم

ز من ای نبرده بویی ز بهـار و سبزه یــاد آر

۰ نظر
مسعود رضایی

بغض پائیزی از دفتر برگ و باد

مسعود رضایی بیاره

بغض پائیزی

آه از من و شاعـــــرانه‌هــایت پائــــیز

هـــر کــــوچه پُــر از تـرانه‌هایت پائیز

مهر است و دوباره بغض اشکم ترکید

در حسرت کــــودکــانـــه‌هایت پائــــیز
۰ نظر
مسعود رضایی

تاریخ دنا

مسعود رضایی بیاره

تاریخ دنا

بـــوی دلِِ گـُل ز ژالـــه بـــاید پُـرسید

از اشک خبـــر ز نـــــاله بایــد پُرسید

دل سوخته آگــه از دلِ سوخته است

تـاریخِ «دنــا» ز «لالـه» باید پُرسید
۰ نظر
مسعود رضایی