آوای سهره

شعر و ادبیات

آوای سهره

شعر و ادبیات

شعر و ادبیات

آخرین مطالب
پربیننده ترین مطالب
محبوب ترین مطالب
مطالب پربحث‌تر

 

هر کـه یـاد از ما کند در این قفس یادش بخیر

هـم قفس باشد مرا یــا هــم نفس یـادش بخیر 

 
                                                                          
  

 

۵ نظر ۱۹ ارديبهشت ۹۶ ، ۰۹:۳۵
مسعود رضایی

ساز مــن امشب خــــدا را بـا دلم دم ساز بـــاش

هـــم نشینی سازگــار وُ همـدمی  هم راز بـــاش

 

تا بـــه یــاد آرم نـــگاهی یـا کـه آهــی می کشم

آتشی در گــوشه‌هـــای شور یــا شهنــاز بــاش

 

می رسد جــایی کـه من بــر سیم آخـر می زنـم

بال و پَر می خواهم آنجا، ساز نه، پرواز باش

 

تـــار و پــودم را بسوز و هستی‌ام بر بـــاد ده

گاه گاهی نــاز و گــــاهی شعلــه در آواز بـاش

 

یــاریـاری بـر نمی خیزد ز یـــاری، هی هوار!

کبـــک کُهسار دنـــــا تــا رشته‌ی تاراز بـــاش

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۷ تیر ۹۹ ، ۱۱:۲۲
مسعود رضایی

خاک باران خورده،عطر کوچه‌ها یادش بخیر

کفش‌هــای کهنـه، گاهی تـا به تـا یادش بخیر

 

در کنـــــار شعلــــه رزم رستم وُ اسفنـــدیــار

دادم ای بیدادِ مـیرزا مصطفی یـادش بـه خیر

 

دست‌هـای پینـــه بسته سر بــه سوی آسمان

گفتگــوی عـاشقانه بـا خــــــدا، یــادش بخیر

 

صبحگاهان عطر نان وُ پیچکِ تــــابیــده بـر

خانـه‌هـای بی حصار وُ بـا صفا یــادش بخیر

 

آه ای بــــر بـــاد رفتـه روزگارِ خــوش دلـی

یـاد بـاد آن روزها، آن روزهــا یــادش بخیر

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۶ تیر ۹۹ ، ۱۰:۳۵
مسعود رضایی

استکانـی غـــــزل وُ بـرگ گلی مــا را بس

نفسی همنفسِ اهـــــلِ دلـــــی مــــا را بس

 

زِ مــی وُ  میــکده وُ ساغــرِ نوشین جهان

گاه گاهــی زِ نـگاهی غــــزلی مـــا را بس

 

عُــمر کـــوتــه، نفسم تنـــگ ، ره آز دراز

تــوشه از خـــرمن مویت بغلی مـا را بس

 

قصه کـوتـــه، ز افسانــه و افسون جـهان

نُقلِــی از بــوسه و نَقـــلِ مَتـَلی ما را بس

 

مانده‌ام عطر گل وحش چه ریزم به غزل

از نـــگاه تــو وُ چشمت مثلی مــا را بس

مسعود رضایی بیاره

۱ نظر ۱۵ تیر ۹۹ ، ۱۰:۳۶
مسعود رضایی

نه سپیده‌‌ای بــرآمـد، نـــه فــروغی از شبِ تــار

نَبَرد رهــی به حــالم، می تلـــخ وُ نـــالـه‌ی تــار

 

نه ز دست من بــر آید،  نـه ز اشک صبحـگاهی

مگر آن نسیم گیسو، گـِـرهـــی گشایـــد از کـــار

 

تو کـه دل زما بُریــدی و بــه دیــگری سپُردی

به خیــال خــود بــگو پــا، ز دل شکسته بــردار

 

منـم آن بلـــــوط خسته، کـــه شکسته وُ نشسته

همه سالـــه زیــر برف وُ قـــدمِ تـگرگ  کُهسار

 

پس از آن بهــار کـوتـه کــه شِکُفتم از نـگاهت

به خزان رسیده چندی همه برگ وُ بارم ای یار

 

گـُـل حسرت ار شکفتی به خــزان وُ مـن نبـودم

ز مـن ای نبرده بـویی زِ بهـار و سبزه یـــاد آر

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۵ تیر ۹۹ ، ۱۰:۳۰
مسعود رضایی

سر بِنــه بر سینه‌ی مــن، تـــار، یــارِ مهربـانم

می نـوازم گیسوانت، مـی زنی آتش بـه جــانم

 

یـــادم آری از نــــگاهی، آتشی از گرمــگاهی

نغمه نغمه نرمه نرمـه می رسد تــا استخوانم

 

جنــگلم آتش گـــرفته، لانـــه‌ام بــر بـــاد رفته

کبـــک مستی عاشقانـــه، پر نـــزد در آسمانم

 

بـــادِ شب خیزِ دنـــا کـــو، آن نسیم آشنا کـــو

تا از ایـــن بیگانـــگی‌ها، گاه گاهــی وارهـانم

 

من به لطف گیسوانت ، آن نگاه نغمه خوانت

سهره‌ای سحر آفرین وُ شاعری شیرین زبانم

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۵ تیر ۹۹ ، ۱۰:۰۵
مسعود رضایی

دیشب کـه سرنهــادی، بر شانهی خـالـم

بـوی غـزل گـــرفته، کــاشانـهی خیــالم

 

عاشق تر از همیشه رقصید تـا سحرگه

در حلقه‌های شعله،  پـــروانــهی خیـالم

 

از موج گیسوانت  شایــد گــذشته، دارد

ابـر غـــزل سرایــی، سامانــه‌ی خیــالـم

 

لـب بـرنـــدارم از آن لب هـــای آتشینت

ای جام اگــر بسوزی میخـانــهی خیـالم

 

با دانـه دانـه اشکم تابیدم این غــزل را

در حلقه حلقه مویت، دُردانــه‌ی خیـالم

 

باز آی و با نگاهی،از جام چشم مستت

پُر کـن دوباره از مـی، پیمانـه‌ی خیالم

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۵ تیر ۹۹ ، ۰۹:۵۹
مسعود رضایی

غـــزل، دنیــا دگـر دنـیایِ ما نیست

در این بیگانه با ما، جای ما نیست

 

زِ اشکِ کــــــــــودکانِ دل شکسته

گذشتن، مقصد وُ مـأوای ما نیست

 

جهــــان دیـــوانـگی از سر گرفتـه

هــــــزاران لالــــه‌یِ پَـرپَـر گرفتـه

 

ز دود آه  وُ بیـــــــــداد ستم گـــــر

گلستان رنـــگ خـــاکستر گــرفتـه

 

نشاطــی بــر نمی خیــزد ز کــویی

نه امیــدی، نه لبخندی ، نـه بویی

 

نـه بــر می خیـزد آهنگی طربناک

بــه لب‌هــــا در میـــان گفتــگویـی

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۵ تیر ۹۹ ، ۰۹:۵۶
مسعود رضایی

بــه سرِ زلف تـــو سوگنــــــد وُ نسیم سحری

به همان لحظه که از کوچه‌ی دل می گـــذری

 

بــه همان آیـــه که در آینـــه  هنــــگام سحر

می کشی شانه و بر شانه‌‌ی به آن می نگری

 

به وفـائی که نکردی و به اشکی که به خاک

ریخت آرام وُ تـــو زیـــر قـــدمت مــی سپری

 

بــه پــریشانـیِ گیسوی تــو وُ بــــــــاد بهــار

نیست در شهر نـــگاهت ز مـــن آواره تــری

 

از تو یـاد آرم و آهسته به خـــود مــی گـویم

چــه کنــم  شکوه که نـــامم ببری یـــا نبری

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۵ تیر ۹۹ ، ۰۹:۵۲
مسعود رضایی

گوش کـن ! زمزمه‌ی تــارِ مرا می شنوی؟

لای هـر پـــرده شبِ تـارِ مــرا مـی شنوی؟

 

پشت این زمـزمه و شکوه‌یِ آهنگ حـزین

شرح ویــــرانی وُ آوارِ مــرا مـــی شنوی؟

 

نفسم، در پسِ ایــن دایــــره‎ی تنــگ قفس

نالـــــه‌ی مــرغ گـرفتـــارِ مـرا می شنوی؟

 

گاه در گـوشه‌ی عُشاق و گهی گاه سه گاه

دودِ پیچیــده بـه نـی زارِ مــرا می شنوی؟

 

شور در پـــرده آخر چـو درآیــد بــه سخن

آهِ ای یــــار به یـــاد آرِ مــرا مـی شنوی؟

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۲ تیر ۹۹ ، ۱۲:۲۴
مسعود رضایی

آمــــدی، یـــا بعد عمری غـــرق رویایــم هنوز

رفتــــه‌ام از دست یـــا بر مــوج دریـــایم هنوز

 

ایـــن تــوئی یا در نـگاهم سایه‌ی وهم وُ خیال

پشت پـــرچین غــــزل محــوِ تماشایـــم هنـوز

 

برگ شبنم خورده‌ام در کوچه سار برگ وُ باد

یا بــه روی شاخه در آغـــوش صحرایم هنوز

 

روح سرگردانِ مجنونم کــه شب‌هــا بی سبب

کـــو بــه کو در جستجویِ بـــویِ لیـلایم هنوز

 

بـــــاد شب خیز دنــــایم، تـــا بـریزم بر سرت

عــطر وحشی بر سر کوی تـــو می آیــم هنوز

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۲۵ خرداد ۹۹ ، ۱۹:۴۷
مسعود رضایی

حـــــضرت آدم نمــــی دانست کــــه

آخـــــــریــــن آدم نخستین آدم است

 

او گُنـــه کرد وُ زمیــن کیـــفر کشید

خانه‌اش ویران وُ درهم برهم است

 

بعد از آن سیبی کــه دزدیــد از خـدا

سرنوشت اهــــل عـــالم مبهم است

 

از همــان روزی کــــه او تبعید شد

در زمین آشوبِ جنگ و ماتم است

 

یک نـفر گـــر راه یــــابد در بهشت

آن همه حـــوری برای او کـم است

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۲۴ خرداد ۹۹ ، ۰۹:۴۸
مسعود رضایی

کاش در هر کوچه یک میخانه بود

دوره، دورِ ساغــــر و پیمانه بــود

 

همسفر بـا عاشقان کــــوچه گـــرد

عــطر شببوهای تـــابستانه بــود

 

بــــر لب هــر کوچـه و هـر پنجره

نغمه‌ا‌یـــای یا خنـــده‌ای مستانــه بـود

 

اشک زیبا، سوختن خوش بود اگر

مهربانی شمع ، دل پـــروانه بـود

 

دیــــوِ مردم خوار وُ عفریت ستم

لا بــه لای قصـــه و افسانــه بـود

 

شهردار شهر و فرمـــانــــدار مـا

عاشقی یا شاعــــری دیوانـه بود

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۲۱ خرداد ۹۹ ، ۱۲:۰۵
مسعود رضایی

کوهسارت تشنه وُ آتش به جـــانت می زنند

شعله در آهو وُ کبک نغمه خوانت مـی زنند

 

تا به کی باید به خاکستر نشینی، تـا بـه کی

شعلــــــه در کاج بُلنــــدِ مهربانت مـی زنند

 

قـامت سبز بلوطتت را بــه آتش مــی کشند

اخگر و آتش به سارِ بی زبــانت مــی زنند

 

سرو سبزت شعله ور آهوی کوهت دربـــدر

شعله در جانت، شرر دراستخوانت می زنند

 

بـــا کـــدامین مــرثیه خـــائیز آرامت کنــــم

واژه‌ها هـم شعله در اشک روانت می زنند

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۲ خرداد ۹۹ ، ۱۳:۰۲
مسعود رضایی

بلـــوط تشنه‌ام، در سینـه‌ی خـــائیز مـــی سوزم

سراپــا شعلـــه‎ام ،ایستاده وُ یک ریز می سوزم

 

نه پروازی نـــه آوازی نـه کبک نغمه پــردازی

که سر بر شانه‌ی خــامی وُ با خائیز می سوزم

 

ز هر بــادی که بر خیزد، میان شعله می رقصم

سحر تا نیمه شب‌ها، نیمه شب‌ها نیز می سوزم

 

ستم کردی، نکردی؟ شعله در جـان من افکندی

سراپــا لابـــــلای شعله تــــا پــــائیز می سوزم

 

غــروب زرد و سرخ بــی پنـــاه شهر اُتـــرارم

که در جهل و جنون غایر وُ چنـگیز می سوزم

مسعود رضایی بیاره

۳ نظر ۱۱ خرداد ۹۹ ، ۱۲:۵۵
مسعود رضایی

هـــوا، هــــوای جــدایی، هوای دلتنگی

صدا، صـدای شکستن، صدای دلتنــگی

 

نسیم صبــــح دنـــــا وُ پسین بـــادِ بهار

نمی گشایـــــدم از دل هــــــوای دلتنگی

 

غـــروبِ غمــزده بُـگشا نسیمِ آغــوشت

که بی پنـاه نلرزد، شانـه‌هــــای دلتنگی

 

غمی به رنگ غروبم، خزان کشیده قلم

بــه روی بــوم نـــگاهم، نــمای دلتنگی

 

تو رفته‌ای و پس از رفتنت به جا مانده

ز کوچهای که گذشتی جای پای دلتنگی

مسعود رضایی بیاره

۱ نظر ۱۱ خرداد ۹۹ ، ۱۲:۵۳
مسعود رضایی

امشب منــم وُ خـــلوت رویــــای نـگاهت

دل داده‌ام امشب بـــه تماشای نـــــگاهت

 

چشمم بـــه تماشای مَــه وُ اختـر شبگرد

خالیست در این خلوت شب جای نگاهت

 

تـــار آتش وُ من جنـگل خشکیده‌یِ پائیز

هر پــــرده کند یـــاد غـــزلهای نـگاهت

 

کـــو واژه‎ای از میـــکده وُ نغمه وُ دریـا

تا جــــای دهـــد وسعت زیبـــای نـگاهت

 

آرامــگهِ ژالــــه‎ به هنــــگام بـهار است

تـا چشم مـــن افتاده بــه دریای نـگاهت

 

پـــائیز غــــزل آمد و از جلوه فرو ماند

آن لحظه کـه پی برد به دنیــای نگاهت

مسعود رضایی بیاره 

 

 

۰ نظر ۰۶ خرداد ۹۹ ، ۱۲:۲۰
مسعود رضایی

ما ستم‌ها دیده‌ایم از دوست، دشمن نیز هـم

از بهاران بـی وفـــایی دیـــدم از پــائیز هـم

 

داغ‌هــــا دارم بـه دل از لالــــه‌هـــایِ آتشین

برگ ریـــزانِ خــــزان وُ نوبتِ گــُلریز هــم

 

شور شیرینم، غـروبِ سرخِ رنـگِ  بیستون

خورده‌ام از تیشه زخم از طعنه‌ی پرویز هم

 

قلب ایـــرانم که در من مانـده بعد از سال‌ها

خنجر فتـــح الفتوح وُ نیـزه‌ی چنــــگیز هـم

 

رخش مـــا را نابرادرهای مـا پــی کـرده‌‍‌‎انـد

برنمی خـــیزد صــدای شیهه‌ی شبدیــز هـم

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۲۵ ارديبهشت ۹۹ ، ۱۱:۳۹
مسعود رضایی

هر بهـاری غنچه دادم ، غنچه دادن را ندید

پیش چشمانش شِکُفتم ، هم شِکُفتن را ندید

 

برگ برگ از شاخــه افتـادم کنارش زیـر پا

زیر پــا دیگر چــرا جـان دادن من را نــدید

 

بــاد می آمد، دویــدم در پی‌اش در پیش باد

بـــاد را می دیـد وُ آن در پی دویدن را ندید

 

در خیــــالش تکیه دادم بـر سکوتِ صندلی

صندلی را دیـــد وُ آن از جـا پریدن را ندید

 

آه از آن نـوباوه‌یِ بـــاغی که دست روزگار

چیده‌اش از شاخـه وُ طعمِ رسیدن را نـدیـد

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۲۴ ارديبهشت ۹۹ ، ۱۲:۱۶
مسعود رضایی

لالــــه را بنـگر! ردایــی از غــزل پوشیده است

می به کف خوش با نسیم رهگذر جوشیده است

 

تــا ابـــد می آیــــد از کنــج لبش بــــوی بهشت

هر کـــه نوشین جــامی از کام دنا نوشیده است

 

بـــوی مـی می آیـــد و جــویی روان از انگبین

یا گلاب از چشمه سارانِ دنــــــا جـوشیده است

 

پیش پـــــای چشمه میشی وصف حال سلسبیل

وصف آبی مختصر در چشمه‌ای خوشیده است

 

گاه می اندیشم ایـن وصفی که گویند از بهشت

از دنـــــا شاید بـه آن آب و هــوا کوچیده است

مسعود رضایی بیاره

۱ نظر ۲۲ ارديبهشت ۹۹ ، ۱۳:۱۱
مسعود رضایی

نه‌ام  از دل ، نــه از دلــبر خبر نـه

نــه از  آتش نــه خــاکستر اثـر نـه

 

نــه وی را مهر ما در دل، نه مارا

صبوری کـــردن و دوری دگــر نـه

 

نه او را سوی مـــــا گاهـی نگاهی

بریــــده دل ز مــا شاید، مگر نه !

 

نــه مـــا را سوز دل یک دم نشیند

خبر وی را هم از سوز جــــگر نه

 

نه تا وی می رسد دادم، نه از وی

اشاراتــــی ، پیامــــی مختصر نــه

 

گر ایــــن آتش چنین دامــن کشاند

نه می مـــاند ز مـا بال و نه پَر نه

 

نگوئیـــدم  سفر کـن تــــا نسوزی

به آتش می کشم خود را، سفر نه

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۸ ارديبهشت ۹۹ ، ۱۴:۴۲
مسعود رضایی

خـــوشش بــــــاد آن نسیمِ نـــوبهاری

نـــــــــوای رود وُ کبـــــکِ کوهساری

کنـــــــار لالــــــــه وُ گیسوی خــــاری

رهــــــا بــــا کبــک وحشی رهسپاری

 

سرودِ کبــــــــک کــــوهــی را شنُفتن

هــــــم آوا بـــا نــوایش چــــامه گفتن

بــــه رویِ مخمـــلی از سبزه خـــُفتن

سپردن دل بــــه آهنـــــگِ شـــکفتــن

 

نسیم رهـــــگذر مست وُ هـــوا مست

نـوا مست وُ صدا مست وُ صبا مست

سحر عنبـــر نسیم وُ لالـــــه‌ها مست

همه سرمست وُ ما مست وُ دنا مست

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۱ ارديبهشت ۹۹ ، ۱۳:۰۴
مسعود رضایی

دردیست  مــرا بـه سینه از دوست

امّــا چــــــه کنم که دارمش دوست

 

پیش کــــهِ بـَـــــرَم شکایت از وی

جان وُ دل و دیده هر سه با اوست

 

از وی گلــــــه پیش هر سه گـویی

چـون بـــاد روان وُ آب در جوست

 

من کــــوچــــه‌ی برگ ریـــز پائیز

او خاطره‌های خوب وُ خوشبوست

 

دنیـــــای غـــــزل نمـــون چشمش

رویــــای هـــــزاره‌هـــای آهـوست

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۰ ارديبهشت ۹۹ ، ۱۰:۱۸
مسعود رضایی

بیــــــا امشب کنــــــــار شعله در کُهسار بنشینیم

غـــــــزل گوئیم وُ تـــا بـــام فلــــق بیدار بنشینیم

 

بلنـــــــدای دنـــــــا، دل بیقرار و یــاریاری خوش

نشایــــد کبک کــوهی مست وُ ما هُشیار بنشینیم

 

برآید کم کمک مهتاب وُ مــا در جوش نوشانوش

به زیـــر پرتو مَــــه بـــــا نـــــوای تـــار بنشینیم

 

به نــــاگه بانگ برخیزد که هی هنگام کوچ آمــد

بیـــا فـــــارغ شبی تا وعـــــده‌ی دیـــدار بنشینیم

 

ز شیـــخ شهر بُگریزیم وُ بــــا وی در نیامیزیـم

چو غنچه سر به هم آریم وُ دور از خار بنشینیم

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۰۸ ارديبهشت ۹۹ ، ۱۰:۵۴
مسعود رضایی

مرغ خوشخوانِ چمن، ما هم بهاری داشتیم

موسم سوری و سوسن، روزگــاری داشتیم

 

سایــه گستر بود بــاغ وُ روحپرور روی گل

شور گــُل در سر، دلِ بـــی اختیاری داشتیم

 

بــی خبر از تنـــدبـــادِ روزگاران وُ خــــزان

لابـــــلای گلــبُن وُ گُـــُل  شاخساری داشتیم

 

بخت یــار وُ گل به بــار وُ هم عنانم روزگار

تار خــوش گفتار  وُ یـار  کامکاری داشتیم

 

ژاله می باریدم از مُــژگان به گلبرگ غــزل

در نــــگارستان دنیــا تـــا نـــگاری داشتیم

 

محو گلبانـگ چکاوک در بهاران بـــوده‌ایم

تـــا دلِ درد آشنـا وُ بــــی قــــراری داشتیم

مسعود رضایی بیاره

 

 

۰ نظر ۰۶ ارديبهشت ۹۹ ، ۱۳:۲۳
مسعود رضایی

سال وُ مَــه رفتند وُ مــن در انتظارم روز وُ شب

بی قرارم، روز و شب را می شمارم روز وُ شب

 

گفته بـــودی بــاز مـی آیم ، پس از عمری هنوز

می رود بـــا اشک حسرت روزگارم روز وُ شب

 

سازگاری کـــــردم وُ در وی نــــگیرد سوز مـــن

مانــــده‌ام بـــا ایـــن دل نــاسازگارم روز وُ شب

 

بـــــادِ بی سامان بَــرَد حسرت بـــه سرگردانی‌ام

تــــا خیــالت سر نهـــاده در کنـــارم روز وُ شب   

 

دل نــــوازی مــــی کند شور خیـــالت در غـــزل

می سپارم دل بــه ساز وُ سوز تارم روز وُ شب

 

مهربـــــانی کـــردم وُ نـامهربانی کـــــرد وُ رفت

با خیالش روز و شب ره می سپارم روز وُ شب

مسعود رضایی بیاره

 

 

۰ نظر ۰۳ ارديبهشت ۹۹ ، ۱۱:۳۸
مسعود رضایی

سر از خـــوابِ سحر بردار چــندی

قـــــدم نِـــه در بــرِ کُهسار چنــدی

 

رهـــــــا از عـــــالم وُ آدم، دلت را

بــــه آفــــاقی دگـــر بسپار چـــندی

 

تماشا کــــــن شکفتن را سحرگــه

کنـــــار غنچـــه‌ای سرشار چنــدی

 

به آب چشمه‌ای روشن فرو شوی

زِ جــــام چشم خــود زنـگار چندی

 

سلامی کن به کبک وُ کاج وحشی

قــدم از خــود برون بُــگذار چندی

 

رها شو آنچنان از خــود کـه گویی

زِ دنیـــــا رفتــــه‌ای انــگار چـندی

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۰۲ ارديبهشت ۹۹ ، ۰۸:۵۶
مسعود رضایی

شانــــه زد بــــاد بـهاری بـر سر اردیبهشت

در چمــن پیچیــده بـــوی پیـــکر اردیبهشت

 

نغمه خـــوان آمـــد چکاوک، تا نسیم نوبهار

در سحرگاهــــان  ورق زد دفتــر اردیبهشت

 

دامنش پُر لالــــه، عطر گیسوانش شعله ور

می رود جنـــگل بـه جنگل  دختر اردیبهشت

 

چتـــر زنبــــق شد پـدیــدار وُ کــــلاه نسترن

سر بــرآورد از صـــحاری لشکر اردیبهشت

 

سر بر آور از گریبان، لحظه‌ها چون آب جو

می رود، سر نه بـه صحرا در بر اردیبهشت

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۰۱ ارديبهشت ۹۹ ، ۱۲:۱۵
مسعود رضایی

در آن واپسین لحظـــــــه‌ی فرودین

ز مــــــژگان وی قـــــطره‌ای آتشین

 

بیفتــــــــاد وُ از اشــــک چشمان او

برآمــــد نــگاری پُـر از رنـگ وُ بو

 

سر آمــــد بــر او قصه‌ی سرنوشت

پـدیـــد آمــــد از اشکش اردیبهشت

 

پریــــزادی از تیـــره‌ی هـــور وُ مَه

نگاهش غزل خوان و چشمش سیه

 

به هر جـــــا پریچهره پـــا می نهاد

گل وُ سبزه وُ لالــــه جـــا می نـهاد

 

فــــروهشت  گیـسو،  نسیــــم سحر

به رقص آمـــــد از یال کـوه و کمر

 

ز هر شاخـــه‌ای غنچه لب باز کرد

چـــکاوک غـــزل گفتن آغـــاز کرد

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۲۶ فروردين ۹۹ ، ۱۱:۵۹
مسعود رضایی

بهــــار آیـــد وُ لالــــه می پـرورد

به صحرا گــُل وُ سبزه می گسترد

 

خــــزان مـــی رسد از پـیِ نوبهار

بر آرد دمــار از گــُل وُ لالـــه زار

 

هـــر آن غنـچه خندید صبح سپید

غـروب آمــد وُ رنگ شب را ندید

 

به سعدی هــر آیینه صدهـا درود

که نیکو شنید وُ چه نیکوسرود :

 

«دو بیتم جگر کـرد روزی کباب

که مـی گفت گوینده‌ای با رباب :

 

بسی تیر وُ دیمـــاه وُ اردیبهشت

بیاید که ما خـاک باشیم و خشت

 

دریغا که مـا بی ما بسی روزگار

بر آرد گــــل وُ بشکفد نوبهار»

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۲۵ فروردين ۹۹ ، ۰۹:۴۷
مسعود رضایی

بهاران آمــــد وُ باران ، غبـــار از دل نمی شویی

سُراغ از مـــا نمی گیری، نشان از مـا نمی جویی

 

لبان لالــــــه  می خنــدد، دهـــــان غنچه می بوید

چرا چون گل نمی خندی، چرا چون گل نمی بویی

 

بـــه گلشن آ کــه از چشمت گـُل و بلبــــل بیاموزد

یکی معنـــای خوش بویی یکی طرز غــزل گویی

 

خــوشا بـــادی کــه برخیزد زِ کُهسار وُ در آمیزد

شمیم بــــاد وحشی بــا، نسیمِ عــــــطر گیسویی

 

دنــــــا، بــالا بـــلا حـــالا، سراپـــا لالــه و سنبل

به تـــن داری دلارا تر، به هــر منظر ز مینویی

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۲۰ فروردين ۹۹ ، ۱۳:۲۰
مسعود رضایی