آوای سهره

شعر و ادبیات

هم قفس


هر که یاد از ما کند در این قفس یادش بخیر

  هـم قفس باشد مرا یــا هــم نفس یـادش بخیر 

۰ نظر
مسعود رضایی

اردیبهشت


مسعود رضایی بیاره

اردیبهشت

شانــــه زد بــــاد بهاری بـر سر اردیبهشت

در چمــن پیچیــده عـــطر پیـــکر اردیبهشت

 

چتـــر زنبـــق شد پــدیــدار و کـــلاه نسترن

سر بـرآورد از صحــــاری لشکر اردیبهشت

 

تا بــرآرایـد جهــان بـا رنـگ آیینی  شگرف

آمـــــد از کـــــوه دنــــــا پیغمبر اردیبهشت

 

ای بهار لاله پرور، برگ و بارت بی خـزان

دامنت همــواره پُــر گـُـــل مــادر اردیبهشت

 

سهره می خواند ترانه ، لاله رقصد با نسیم

روز میــلادت مبـــارک ، دخــــتر اردیبهشت

 

صبحگاهان از درخت عشق می ریزد غـزل

بـــاد عـاشق تـــا ورق زد دفــتر اردیبهشت

۰ نظر
مسعود رضایی

غزال و غزل


مسعود رضایی بیاره

غزال و غزل

انگارهمین لحظه،همین خانه ،همین ثانیه‌ها بود

مــن بـــودم  و او بـود و همین حال و هوا بـود

 

در وسعت چشمــــان سیــه فــــــام  وی انــــگار

باغــــی ز غــــزل ، منظره‌ای رو به خـــدا بــود

 

هــر منـــــظره حیـرتــــکده‌ای ، روح و روانـــی

در بــرگ گـُـل و جـــان و دل و بــــاد صبــا بود

 

سین سخن از شاعــر شوریده نپرسید ، نپرسید

ایـن یاس،جگر گوشه‌ی احساس دنا بود دنا بود

 

مـــن محـــو تماشا بـــه نـــــــگاه وی و انــــگار

آتشکـــــدهــا  در دل و در سینــــه‌ی مـــا بـــود

 

خوانـــدم غـــزلی تــــازه بــه مضمون نـگاهش

مابین غـزال و غزلم فاصله‌‌ها ،  فاصله ها بــود

۰ نظر
مسعود رضایی

خوشه‌ی اشک


مسعود رضایی بیاره

خوشه‌ی اشک

شعر یعنی غزل از چشم تو می ریزد و بس

بــوی آویشن و خــاری ز تو برخیزد و بس

 

شعر یعنی غزلی ناب تر از خــوشه‌ی اشک

بــه تمـاشای تـــو با چشم در آمــیزد و بس

 

شـعر یعنـــی کـــه نسیم نفست در دل دشت

شعله در جــان من و لالـه بر انگیزد و بس

 

شعر یعنی کــه بهــار آیــد و از عــطر دلش

خـوشه‌ای بر سر گیسوی تـو آویــزد و بس

 

شعر یعـنی کــه به ژرفــای نگاهت ، نگهم

نرم نرم از سر هر مـژه فــرو ریزد و بس

۰ نظر
مسعود رضایی

شقایق

مسعود رضایی بیاره

شقایق

بیـــا نسیم سحرگـــه ، بیـــا بـه خـانـه‌ی ما

که سر نهـــاده شقایــق به روی شانه‌ی ما

 

گــر آمــدی و نبــودم میـــان یُـــرد غــــزل

بجــو ز ابــــــر بهـــــاری  نشانـــــه‌ی مــا

 

از آن ز نغمـه‌ی ما بــوی شعلــه بـر خیزد

کـه سر کشیده شقایـق کنــار لانـــه‌ی مـــا

 

بگو به زنبق وحشی ،بگو به لاله‌ی سرخ

خــــزان گرفته امان از من و زمـانه‌ی مــا

 

دلـم هــــوای تـــو دارد نسیم دامـــن دشت

بخـــوان بنام شقـایــق سحر تـــرانــه‌ی ما

۰ نظر
مسعود رضایی

درس وفا

مسعود رضایی بیاره

درس وفا

با همه‌  چــربی  سرپنجـه ولـی چنگی مـا

نبــرد ره بــه سراپـــرده‌ی  دلتنـــگی مــا

 

نگذرانیــد بـه دانشکــده‌ی عشق ، دریــغ

واحـدی درس وفــــا ، دلبـر فرهنـگی ما

 

بـاغ پـائیزم و در رهگــــذر بـــاد خــزان

دل نوازی کند این خش‌خش آهنــگی مـا

 

همدمی بود مرا چـون نی و گرمای نفس

اهــرمن کـــرد پـــراکنــده هماهنگی مــا

 

نوبهـــار آمـد و من بــاغ پُـر از پــائیزم

گــُل و بُـلبـُل نکنـد چـــاره‌ی دلتنگی مــا


دیدم از دور که می رفت و نمردیم از شوق

نیست یک عاشق دلخسته به دلسنگی ما

۰ نظر
مسعود رضایی

اشک عشق

مسعود رضایی بیاره

اشک عشق

هر چه کند با من و دل رای دوست

در دل انــدیشه‌ی مــا جـــای اوست

 

میـــــوه نیـــــاید بــه نـــظر دلنشین

تــا نـــرود آب دلش زیـــر پـــوست

 

قصر امــــل مقبــــره‌ای بیش نیست

بــی نــــگه گـــرم و دلارای دوست

 

نیــک نـــظر کـــردم و دیـــــدم نفس

با نفس اوست کـه خـوب و نکوست

 

گـــر نــــدود در رگ دل بــــــوی او

رفتن ایــن  ثانیــه‌هـــا آبِ جــوست

 

چــــهره مصفـــا بــکند اشک عشق

پاکی و بالندگی از شُست و شوست

۰ نظر
مسعود رضایی

پرتو مه


مسعود رضایی بیاره

پرتو مه

می میــان چشم تو مستانـه جـا افتــاده است

هرکه نوشید از می چشمت ز پا افتاده است

 

بـا نسیم از بــی قـراری در چـمن پیچیــده‌ام

تــا میان چین گیسویت صبــا افتــــاده است

 

هـر نـگاهی محو در چشم سیه فــام تـو شد

کار او در این سیاهـی بـا خـــدا افتاده است

 

ما ودل بـودیم و بعد از انــکه آمـد چشم تـو

ما جـدا از دل و دل از مـا جـدا افتـاده است

 

رفت مجنون از پــی لیلــی به صحرای عدم

قرعــه‌ی دیــوانگی اینک به مـا افتاده است

 

خنده‌ات دل می بـرد از چشمه‌های کوه گــُل

پـــرتو مه بر سر کــــوه دنـــا افتــاده است

۰ نظر
مسعود رضایی

کوه گــُل

مسعود رضایی بیاره

کوه گــُل

کبک دل پر می زند ، پَر  در هوای کوه گــُل

بــی قــرارم، بــی قرارم لالــه‌هـای کوه گــُل

 

تیر صیـــاد ستــم بشکسته بــــالم ، می روم

تــا بیفتم در سراشیبی بــه پـــای کــوه گــُل

 

ایـــل احساسم نمـی گیرد قــرار ای کـاروان

تـــا نیاساید سحرگـــه لابــــــلای کــوه گـــُل

 

انــــدکی آهسته رو ای بــــاد نــوشین سحر

سینه‌ات را پر کن از عطر هوای کـوه گـــُل

 

کبک مست کوهسارم ، بی قرارم ، می روم

تا بخــوانم از دنــا وصفی بـرای کــوه گـــُل

۰ نظر
مسعود رضایی

فاصله

مسعود رضایی بیاره

فاصله

معنی فاصـــله را چــلچلــه‌هـا مـی دانند

درد یک چلچلــه را فاصلــه‌هـا مـی دانند

 

معنی رفتــن و هـــرگز نــرسیدن‌هـــا را

زخـــم ها ، فاصـله‌ها ، آبـله‌ها می دانند

 

نــاگهان، آمـدن و رفتن و ویـران کردن

دل ما چشم تو و زلـــزله‌هـــا مــی دانند

 

معنی آتش و پـــروانـــه‌ی بـی پــروا را

عــاشق یک دلـه و مشعله‌هـــا مـی دانند

 

تا ابــد مهر خموشی به لب اَمــا فـــریاد

در دل پُــر گَلـه را یـک دلــه‌ها می دانـند

 

تو برو مرغ مهاجر، منم و سیلی مـوج

معنی حـوصله را اسکلـه‌هـــا مـی دانـند

۰ نظر
مسعود رضایی

جام غزل

مسعود رضایی بیاره

جام غزل

هر چه با خنده به لب‌ها غـم دل می پوشیم

بــاز بـا نـم نـم اشکی ز نـگه مـی جــوشیم

 

گفتم از او نکنـم یـــاد ، چــو نـامش ببــرند

اشکم آیـد به تماشا ، بــه عبث می کوشیم

 

سر ساقـی به سلامت که در این بزم جنون

ریزد او هر چه به پیمانه‌ی ما، می نوشیم

 

غــزل از چشم زیباست کــه در بــاغ  خیال

سرو دل جــو بـه لب آبـی و مــا پاجـوشیم

 

پیش ناز نگهت ، نیست مــرا بــرگ غزل

بـه تماشای تـو از نوش غــزل مدهـوشیم

۰ نظر
مسعود رضایی

بهاریه

مسعود رضایی بیاره

بهاریه

پنــجره بُشگا که بهــار آمدست

سبزه بـه دیــدار نـگار آمدست

 

نغمه‌ی بلبل به چمن گـوش کن

ساغری از بوی سحر نوش کن

 

بـــوی فـــرح بـخش نسیم سحر

دل بَـرَد از سینه‌ی هر رهـگذر

 

مــوسم گل هر طرفی بر زمین

خیمه زده قــافلــه‌ی فــرودین

 

آمــــدن چلچــــله‌هــــا را نــگر

طــی شدن فاصلــه‌هــا را نـگر

 

پنــجره وا کــن کـه نسیم بهــار

آمـــده از دامنـــــه‌ی کـــوهسار

 

ساغـر مـی در کف آلالـــه بیـن

خیز و کنــار گـُــل مینـــا نشین

 

سهره بر آمــد بــه سر شاخسار

سبزه کنــــار لب هـر جــویبـار

 

آتش آلالـــــه بــه صحرا دمیــد

شاخــه‌ی نــو بر سر سبز امیـد

 

در رگ گل خون غزل می دود

سهره غــزل گـوید و گل بشنود

 

بُلبُــل دلــــداده بـــه لحــن دری

دل بَـرَد از لالــه به خنیــاگری

 

سبزه‌ی رقصنده به صحرا نگر

بــوی پـراکنده‌ به هـر جـا نـگر

 

لالـــه و گــل چــهره برآراسته

نغمــه ز هــر دامنــه برخاسته

 

بــوی دل از دامنـه‌ی فــرودین

ریختــه بــر سینه‌ی سبز زمین

 

ای نفس خـــــَرم صبــح بهــار

بُگــذری و بگذرد این روزگار

 

سبزه به صحرای عدم می رود

بــر سر آلالــه قلــــم مــی رود

 

قافلـــه‌ی بــاد خـزان مـی رسد

بــاد بـر آشفته وزان مـی رسد

 

پنجه به رخساره‌ی گل می زند

ریشه هـر لاله ز بُـن مــی کند

 

از من و تو نام و نشان است و بس

نیست در این دامنــه کس دسترس

 

بهــره‌ای از بـــاد بهــــاری ببر

خیز و دمـی بر سر صحرا گذر

 

کینه فرو شو ز دل ای مه جبین

چــهره بر آرا بـه رخ فــرودین

 

پنـجره بُـگشا در دل بــاز کـُــن

   بــا نفسی عـــاشقی آغـــاز کـُــن   

۰ نظر
مسعود رضایی

شب زده

مسعود رضایی بیاره

شب زده

ایـــرانِ مــــن آن هیمنه و هــوی وطن کو

در گــُلشن اندیشه و دل بـــــــوی وطن کو

 

چشم همه دنیــــا بـــه تو بود ای مه تابان

وا کن نگهت ، چشم کسی سوی وطن کـو

 

بر زلف سخن شانــــه زدی در همه آفـاق

گیسوی وطن ، بوی وطن  موی وطن کو

 

یک بـــاغ پُــر از سرو سر افراخته بــودی

یک سرو سر افراخته بـر روی وطــن کــو

 

بــر گـــُرده‌ی خورشید فلک گــَرد فشانـدی

آن توسن تــازنـــده‌ی  تک پــوی وطن کـو

 

دنیـــــا ز تـو امیــــد فروغ دگـــری داشت

در پهنه‌ی این شب زده سوسوی وطن کو

۰ نظر
مسعود رضایی

شعرانه


مسعود رضایی بیاره

شعرانه

شهریست نـگاهت که جز افسانه در او نیست

ایـن شهر پُـر از میـکده یک خـانه در او نیست

 

هر پنجــره‌ای وا شود از گــوشه‌ی ایــن شهر

باغیست کــه جز سبزه و پروانه در او نیست

 

هــر چنــد پُــر است از پّـر پــــرواز و پـرستو

جــز لانــه‌ی چشم تو یــکی لانــه در او نیست

 

مـــردم همــه دیــوانه و مستند در ایـــن شهر

ویــران شود آن شهر که دیـوانه در او نیست

 

جـــز گــوشه‌ی ابــروی تــو مـحراب نــــدانند

یک صومعه و مسجد و بتخـــانــه در او نیست

 

ای سبز تــریــن معبـــــد زیبـــــــای پــرستش

چشمان تـو شهریست که بیگانـه در او نیست

 

گفــتم چــه بــگویم بــه غــزلـــواره‌ی چشمت

دیدم  که به جز نغمه‌  و شعرانه در او نیست

۰ نظر
مسعود رضایی

صدای تار

مسعود رضایی بیاره

صدای تار

در صدای تــار مــن آهنـگ غــم افتاده است

لابــــلای نغمـــه‌هایش نــاله هــم افتاده است

 

گـوشه‌ی ناچیزی از ویرانـه‌هـای قلب ماست

این خرابی ها که در کرمان و بم افتاده است

 

هر چه می خوانم حکایت‌های درد آلود عشق

آنچه با مـــا کــــرده‌ای بسیار کـم افتاده است

 

روح سرگـردان مجنونـم که همچون ‌سایه‌ای

در پــی لیـــلا به صحرای عــدم افتـاده است

 

بی صدا می گـریم  امـا آه ، می بینم که هــم

پای هر مژگان من  یک خوشه نم افتاده است

 

در غـزل گفتم کــه از نامت بیــارم چــامـه‌ای

می نویسم شعر ، شیون در قـلم افتـاده است

 

آن غــریق خسته‌ای هستم که در طوفان غـم

بــا شنـا نـا آشنــا و از بّـلــــّم افتــــاده‌ است

۰ نظر
مسعود رضایی

پرتو مهر

مسعود رضایی بیاره

پرتو مهر

روز‌هـــا رفـت ، نبـودی و نبـودیم  و گــذشت

گـَــردی از آینــــه‌ی دل نــه زدودیم و گذشت


سر زد از بــام فــلق  هــر سحری پـرتــو مهر

دیــده صبحی نه گشودیم و غنـودیم و  گذشت

 

تـــا رسیدن بــه سحرگـه قــــدمــی بیش نــبود

قــدمــی بــر قــــدم دل نـــه فـزودیـم و گذشت

 

خــــم نمــود آینـــه‌ی مهر سر خویش ، ولـــی

روی خــوش نیز بــه رویش ننمودیم و گذشت

 

گــــــره وا کــــرد نسیم از لـب آلالــــه و مــــا

گـــره از پــــای کـدورت نگشودیم و گــذشت

 

مهربان، چشم تو صد چشمه غزل بود ، دریغ

چــه غــزل‌ها که ز چشمت نسرودیم و گذشت

۰ نظر
مسعود رضایی

رویای سبز (2)

مسعود رضایی بیاره

رویای سبز

دخــتر افسانـــه‌هــای بــاد و باران ، آمــدی

خنـــده‌ات زیباتر از صبح بهــاران ،آمـــدی

 

جنگل از پروانه‌ی عاشق نمی گنجد به خود

دختر رویــــای سبز سبزه ‌زاران ، آمـــدی

 

شعـله‌ور می آید از آن سوی بی تابی  نسیم

گیسوانت رقـــص شعر آبـشاران ، آمــــدی

 

پیش پایت گل بروید چشمه می خواند غـزل

خوشترین آهنگ پــای جــویباران  ، آمـدی

 

تــاج گـُل بـر سر نهــاده فــرودینی گیسوان

دور سر پیچیــده‌ای در کــوهساران ، آمـدی

۰ نظر
مسعود رضایی

سئوال بی جواب

مسعود رضایی بیاره

سئوال بی جواب

گفتی کــه چگونـــه‌ای ؟ خرابــــم !

انــــگار بـــه خــوابم و نــه خـوابم

 

چون برگ خزان رسیده ای دوست

افتـــــــاده بــه روی مــــوج آبـــــم

 

هرسو کــــه بَـــرَد ، به چشم بسته

بـــر مــوجــــه‌ی آب مـــــی شتابم

 

گفتــی کـــه چگونه‌ای ؟ چه گویم !

دریـــــاب ، سئوال بـــی جـــوابــم

 

ویــــــرانــــه‌ی کشوری پـــریشان

بــــعد از دو سه بَــرهـــه انـــقلابم

 

آن تشنــه کــــــه در دل بیـــابـــان

دل بسته بـــه جـــــــلوه‌ی سرابــم

 

راهــی نه بـــرد در ایـــن خمــاری

پیـــــوسته سبــــو سبـــو شرابـــم

۰ نظر
مسعود رضایی

غزل واره

مسعود رضایی بیاره

غزلواره

یک شهر پُـــر از میکــده و بــــاده‌ی ناب است

چشمت که غزل واره‌ای از شعر و شراب است

 

بگـــذار از ایـــن  جـــام غــــزل گـــونه بنوشم

نوشیدن از این جـام غــزل عیــن صواب است

 

هـر شب بـــه تـــو انــــدیشم و انـــگار خیــالم

بر بستری از بـوی گـُل و لاله به خـواب است

 

نیــلوفـــر احساس منــی  هـــــر شب و دانـــم

نقشیست غـزل گونه ولـــی نقش بــر آب است

 

زیباست غــــزل هـــای مــن امـــا به نـــگاهت

تنــــها غـــزلی هست کــه در شهر کتاب است

۰ نظر
مسعود رضایی

سرو دنا (2)

مسعود رضایی بیاره

سرو دنا

تــا شقــــایق سر بــر آرد از دل خــاکسترم

آتش مـهر تــو را در سینـــه‌ام مـی پـرورم

 

هر شبی می بافم از رویـای گیسویت غــزل

تـا بـــر آیــد بـــوی گـُـل از لابـــلای دفـترم

 

سرو دلجـوی دنا ، سر بر کشیدم لاله گـون

سروری کن ! سایه‌ات را برنگیری از سرم

 

مــن نسیم بــی قـرارم  ، گـُلبن بـــاغ بهـــار

همرهم بوی ترا این سو به آن سو می برم

 

تــا بــــروید لالـــه بر دامـــان کـُسهار دنــا

هــر بهــاری از بهــار سال پیش عـاشقترم

 

۰ نظر
مسعود رضایی

کاج وحشی


مسعود رضایی بیاره

کاج وحشی

سر زلف خــود رهـا کن که مرا رها بسوزد

به میــــان مــوج آتش ، دل بینـــوا  بسوزد

 

خُــنک آن نــگاه گرمی که طبیبت از کرشمه

بنمایـــد و نـــه تنــها ، دل تــــو دوا بسوزد

 

بــه دو چشم خــــود نبینی ز نــگاه دلفریبی

کـــه بــــه ساز آشنائــی ، دل آشنــا بسوزد

 

اگــــرم چـه سوخت آری ز حرارت جــدائی

دل سنگ بــی وفـایش ، نکند خــــدا بسوزد

 

به سرت قسم چنانم به نظر که کاج وحشی

شب تیره شعلــــه ور در بغـــل دنـا بسوزد

۰ نظر
مسعود رضایی

آتش نهفته (2)

مسعود رضایی بیاره

آتش نهفته

ایـــن ساز دل شکسته ،  دوایــم نمی کند

آوای نـــــی ، نـــــاله بـه جــایم نمی کنـد

 

تسکین حـــــــال من نشود نغمــه‌ای  دگـر

غیر صـــــدای او ، کــه صـدایم نمی کنـد

 

ابـــــری تـر از یـال دنایم ، ولی چه سود

دانـــــد مرا حــــال و هـــــوایم نمـی کنـد

 

بـــاران تـرانه خـواند و غزل‌های دلنشین

بـــاران ولـــی عــشوه بـــرایم نمی کنـــد

 

با من چه کرده‌ای که از پس سال‌ها هنوز

ایــــن آتش نهفتـــه ،  رهـــایم  نمـی کند

۱ نظر
مسعود رضایی

دنا قلب ایران

مسعود رضایی بیاره

دنا

ای دنـا ، از صور و صیــدا بهتری

از جبــل‌عـــامــل ، اریحــا بهــتری


از بلنـــــدی‌هــای جــولان و بــقاع

از تــل  زعتــر ، ز حیـــفا بهتــری


قلب ایــــــــرانـی ، ستون پـــارسه

از یمن ای کــــــوه زیبـــا بهتــری


مادر این آب و خـــاکی ، مـادرم !

بغض دل بگشا ، ز صنعا بهتـری


مـادرم ، با  لالـــه های واژگـون

از حــلب از طـــور و سینا بهتری


جامــه‌ی گلگون خود را پــاره کن

از شتیـــــلا و ز صبــــرا بهتــری

۰ نظر
مسعود رضایی

دنا بانو


مسعود رضایی بیاره

دنا بانو

دنــــــــا بـــــانو ، شکـوه آسمانــم

سرافــــرازی میـــــان دشت جــانم

 

پـُـــــر از آلالـــــــه هــــای آتشینی

بهشت دیگــــــری روی زمینـــــی

 

نــــــگارستانی از بــــــاغ خـــدایی

نـــدارد بــی تو معنـــــا  دلـــربایی

 

نــــــدانــم دلستانـــی یـــا دل استی

عبیر آسمانــــــی  یـــا گِـــــل استی

 

گیــاه از بــوستان روید گُـــل از تو

ز چشمه آب میجوشد مُـــــل از تـو

 

ز پـهنــــا دلــکش و بــالا بلایــــی

صفـــــا بــــخش دلِ هیمــالیـایـــی

 

خــوشا مهتاب و سر بــر دامن تو

عــرق بـــوییدن ار پیراهــــن تــو

 

کنـــار یـــــال و بــالت پـا کشیدن

به تـو دل دادن از دنیـــــا بـریدن

 

ز مـن بوییـــدن و آویشن از تـــو

ز مـن بـاران اشک و دامـن از تو

 

نهم بــــر سینه‌ات سر تا سحرگاه

بنوشم جرعه‌ جرعه چشمه‌ی ماه

 

گهــی از سوز دل آهـــی بــر آرم

تــو ابـر آلـود گــردی، مــن ببارم

 

بهـــاری یا بهـــاران از تــو خیزد

شکـوه زنـدگانـــی از تـــو ریــزد

 

گُل از تــو وام گیرد رنگ و بو را

بـه گـُلش گـر  بهایـی هست او را

 

دل آویـــزی چـــو بــاد نــوبهـاری

ز تو دل بــردن از مـــــن بیقراری

 

۰ نظر
مسعود رضایی

دل ای دل

مسعود رضایی بیاره

دل

شبی مهتـــابی از بــــالای کـُهسار

فـــرو افکنــــده مَــه گیسوی زرتار

 

صـــــدایت را شنیـــدم در خیــــالم

خیــــالم پَـر زد  از بـــالای کـُهسار

 

دگــر گــــونه نـــوایی ساز کـــردم

بر آوردم خـــروش از سینه‌ی تـار

 

شکایت کـردم از تو ، دل خروشید

چه می خواهی ز جانم دست بردار

 

مبر نامش کـــه آتش در مـن افتـد

ز سوز آتـشم خـــــود را نگهـــدار

 

بنالیـدم من از دل : ای دل ای دل

و فـریاد آمـد از دل، یـارم ای یــار

۰ نظر
مسعود رضایی

پرنیان

مسعود رضایی بیاره

پرنیان

دیـــدی ای دل با خیـــالش نیمــه‌شب‌ها ساختی

شکوه کـــردی ، نغمــه‌ها گفتی غـزل پـرداختی

 

ساز کــردم هــر سرودی را که من با سوز دل

آب گشتی ، لابــــــلای نغمــه‌هـــــا بگــــداختی

 

رشته‌ی اشک من است ای عشق و زرتاب دلـم

پــرنیــانی  را کـــه بــر دوش رقیب انـــداختی

 

عـاشقی جــــرم است آری ، نـازنین امــا چــرا

جـــرم ایــن دلـدادگـــی بـــا اشک  من پرداختی

 

دل گــرو بستم به مهرت ،ایـن تماشا را نـگر !

دل شکستی ، اشک من دیــدی و گفتی  باختی

۰ نظر
مسعود رضایی

شعر باران

مسعود رضایی بیاره

شعر باران

بــاران به یـــادم یـاد یاران می کشانـد

نم نم به چشمم جوی باران می کشاند

 

پــروانه‌ی جــان مـــرا بـا نغمه‌هــایش

تــا جنـــگل سبز بهـــاران مــی کشاند

 

باران که می آید صدایم کـن ، صدایت

ما را بــه سوی لالـه زاران می کشاند

 

لـحن دل انـــگیز تـــو و آوای بـــاران

آتش به جان چشمه ساران می کشاند

 

آوای تـو با اشک مــن در شعر بـاران

می در نــگاه  جـویباران مــی کشانـد

۰ نظر
مسعود رضایی

لاله


مسعود رضایی بیاره

لاله

ای نسیم کــوهساری ، جان  لالـه جـان تو

جان تـــو از آن لالــه ، جان من از آن تـو

 

دشت جـــانم لالــه دارد ، ای بهار دلنشین

فــرق دارد لالـــــه‌‌ام بــا لالــه‌ی دامان تـو

 

یـادگاران مــن است این لالــه‌هـای آتشین

سر کشیده درغــزل از دفتر و دیــوان تـو

 

در رگم خون شقایق ‌های وحشی می دود

اشک سرخ دیـــده‌ام افتاده بـر مـژگان تــو

 

هر بهـــاری سر بر آرم از گـــریبان دنــا

تــا بنوشم جـرعه چندی از لب بـاران تو

۰ نظر
مسعود رضایی

صوفی سرشار

مسعود رضایی بیاره

صوفی سرشار

بیا صـوفی سرشار ، بـزن تار، بزن تار

بـرگیر دف و تــار ، بزن تار ، بزن تـار

 

گیسوی فــروهشته کنـــار مــــه رخسار

مستانه به رقص آر ، بزن تار، بزن تار

 

گـاهی به نوای نی  و گه نغمه‌ی سی‌تار

ای دلــبر و دلـدار ، بـزن تار ، بـزن تار

 

تـا شعله  بریـزد ز رگ  و آتش سرشار

از جان مـن ای یـار، بزن تار، بزن تـار

 

از دست مَنـِه ساغـر و پیمانــه نگـهدار

برخیز و دگـر بـار ، بزن تار ، بزن تـار

 

امشب که فرو ریخته مه بـر سر کُهسار

آن گیسوی زرتار ، بزن تـار،  بزن تـار

 

تـا هست در این بـزم  یکی مردم هشیار

پیوسته بـزن تــار ، بزن تار ، بزن تـار

 

۰ نظر
مسعود رضایی

رهایی

مسعود رضایی بیاره

رهایی

او ز مـــن بیــــگانه و مـــن آشنـایـی مـــی کنم

آه ، مــی دانــــم کـه واهـــی دلـربایی مــی کنم

 

دشمن جـــــان مــن است ، امــا نمی دانـم چـرا

نـــام  او مــی آیـــد، احساس رهــایی مــی کنم

 

زورق بـــــی ساحلم را مـی بــرد مــوج جنون

بین گـــرداب خیــــالش ناخـــــــدایی مــی کنــم

 

آتشی افتــــاده‌ام در پیش پـــــای تنـــــد بـــــاد

شعله ور در پیش چشمش خود نمایی می کنـم

 

آه، می دانـم که می سوزم ، ولی بی بال و پـر

با حــــریر شعلـه‌اش زور آزمـــایی مــی کنــم


۰ نظر
مسعود رضایی

جوی اشک

مسعود رضایی بیاره

جوی اشک

گر ز پیشت رفته‌ام ، در پیش تو جـایم نبود

بی وفـا، در خانــه‌ی مهر تــو مــاوایم نبود

 

مـــدعی بسیار و من با توشه‌ی مهر و وفــا

در میـــان آن همـــه نــو کیسه پیــدایم نبود


 دیدمت در خواب می آیی ،ولی در لای اشک

اختیـــار دیـــــده در دست تمـاشایم نبـــــود


 دیده وا کردم ز خواب اما کنار جــوی اشک

قـــــامت زیبـــــای  آن سرو دلارایـــم نبـود


 شمع جــانفروز من بودی و من پروانه وار

گـــر به آتش مـی زدم از شعله پروایم نبود

۰ نظر
مسعود رضایی