آوای سهره

شعر و ادبیات

آوای سهره

شعر و ادبیات

شعر و ادبیات

آخرین مطالب
پربیننده ترین مطالب
محبوب ترین مطالب
مطالب پربحث‌تر

 

هر کـه یـاد از ما کند در این قفس یادش بخیر

هـم قفس باشد مرا یــا هــم نفس یـادش بخیر 

 
                                                                          
  

 

۵ نظر ۱۹ ارديبهشت ۹۶ ، ۰۹:۳۵
مسعود رضایی

بهارم را خـــزان کردی، نــکردی؟

مرا پژمرده جان کردی، نــکردی؟

 

نــــگفتی می نــرنجـــــانـم دلت را

ولی با دل همان کردی، نــکردی؟

 

دلــــــم را بـــر سر آتش نهــــادی

نمک هم روی آن کردی، نکردی؟

 

بــه رغـــم دوستی از ما بُریـــدی

وفـا بـا دشمنان کردی ، نکردی؟

 

کمانی را کــه من دادم بــه دستت

مـرا آخـر نشان کردی ، نـکردی؟

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۹ فروردين ۰۰ ، ۱۳:۵۵
مسعود رضایی

دیریست در این گوشه  بهارش نه بهار است

آلالـه و گل خــوار وُ چمن در کف خــار است

 

گفتی کـــه زده سبزه‌ی نــو خیمــه بـه صحرا

پژمــرده دلان را به گل  وُ سبزه چـکار است

 

جــــز لالـــه‌ی اشک وُ گل حسرت چه بروید

باغی که در آن  بــاد خـزان مشعله دار است

 

بانــــگی نـــزنـــد از تــــه دل بلبـلِ عــــاشق

این لاله نه آن لالــه، هزارش نـه هزار است

 

گفتی کــه دهــــد مـــــژده‌ی گل بـــــاد بهاری

بر بـــاد نکن تکیه، قــــرارش نــه قرار است

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۹ فروردين ۰۰ ، ۱۲:۳۳
مسعود رضایی

دردِ من از سر گذشت وُ کس نیامد بر سرم

خشت خشت افتــاده‌ام ، در زیــرِ آوارِ غمم

 

شهر سی سختم کــه در آغوشِ تبــدارِ دنا

روز وُ شب می لـرزم وُ در انتـظار مرهمم

 

خاطراتم یک به یک از خانه‌ام پَر می کشد

عاشقی‌ها می رود از لـوح خـــاطر کم کمم

 

بــــاد شیون می کند در پـــاره‌ی پیـــراهنم

لای باران کرده‌ام پنهان سرشکِ نـم نمــم

 

بُـــگذر از آغـــوشِ من بــادِ سحرگاه دنــا

مرهمی نِـــه بر تنــم، همدرد شب‌های بمم

مسعو رضایی بیاره

۰ نظر ۱۹ اسفند ۹۹ ، ۱۱:۳۳
مسعود رضایی

می خوانمت به نـاز ، نـگاهم نمی کنی

سرشار از آن چشم سیــاهـم نمی کنی

 

می آمدی، ز شوق به مژگان دویده‎ام

افتــــاده‌ام ز چشم، نـــگاهم نمی کنی

 

تنهاتـر از همیشه گــذشتم ز کـوی تـو

اشکی دگـر روانـه بـه راهـم نمی کنی

 

تاری به یـــادگار، ز مویت نمی دهی

دیگر وفا از تــو نخواهم ، نمی کنی !

 

چون خرمنی ز گل بخرامی،عزیز من

آیـــا حـــذر ز آتش آهــــم نمی کنی !

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۶ اسفند ۹۹ ، ۱۱:۰۵
مسعود رضایی

انـــــدک انـــــدک مــی رسد آنــــک زمستانی دگر

گـــر سواری رفت، مــی آیـــــد سوارانـــــی دگـــر

 

همسفر بـــــا برگ ریـز از بـــاغ چشمت می روم

سبز باشی سرو مــــن تـــــا برگـــریزانـــی دگــر

 

نغمه خوانان یک به یک رفتند از اینجا،ای دریغ

بر نمی خیــــزد نــــوایی از غــزل خــوانی دگـــر

 

خــــــرم آن روزی کـــه بـــرخیـــزد نسیم نـوبهار

بر دمـــــد در سبزه زاران وُ چــــمن جــــانی دگر

 

حــــال دنیــــا گر چنین باشد پس از توفان نـوح

آه اگــــــر از نو نیــــــایـد بــــاز توفــــــانی دگــر

 

در ازل عـــهدی که بستیم با خـدا در هم شکست

با خــــــدا بــــــاید ببندیـم عــهد وُ پیمـــانی دگـر

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۴ اسفند ۹۹ ، ۰۹:۲۰
مسعود رضایی

ابـــــری‌ام، سر مــی گذارم رویِ دیــوارِ دنا

تا ببــــارم نــرمه نــرمـه، پــایِ کهسارِ دنــا

 

در غـــــزل پیچیده سوزم، تــا بمانــد یـادگار

بــــوسه‌هـــــای آتشینــم روی رخسار دنــــا

 

بی قرارم، هـــر نفس یک سینه دارم گفتگو

با گــُلِ اشک وُ نسیم وُ خــــار وُ پیــوارِ دنـا

 

کبک کهسار تو بــودم، پر شکسته می روم

تـــــا نهـــم سر در کنــــارِ سنگِ کهسارِ دنا

 

ابری‌ام، ره ده که بگذارم سری بر سینه‌ات

لالــــــه‌ی روئیــده بــر آغـــوشِ تبــدار دنـا

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۴ اسفند ۹۹ ، ۰۹:۱۸
مسعود رضایی

او بیــاید یـــا نیــــایــد، پیش ساغـر مانــده‌ام

پــــای ایـــن  دیـوانگی تا جـــام آخر مـانده‏ام

 

کـــــوزه‌ای پُر بـاده را مانم که در بزم جنون

در کنــــارِ پــای ساقی دست بر سر مــانده‌ام

 

ای نسیم کــــوهساری، بُــردبــــاری را ببین

برگریزان است وُ من بر شاخه پرپر مانده‌ام

 

می رسیم آیـــا بـه هم! هـان ای کدامین آرزو

مانده‌ای آن سو و من در سوی دیگر مانده‌ام

 

بر سرآمد مهر، آبان را هم آب از سر گذشت

لالـــه‌ی حسرت منــم، در دست آذر مــانده‌ام

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۴ اسفند ۹۹ ، ۰۹:۱۶
مسعود رضایی

بُگشا پـر و بـــالم را ، آزاد و رهـــایم کــن

پروانـــه شدن خــواهم، از پیلـه جـدایم کن

 

با این شب یلـــدایی ، یلداتر از این خواهی

هـــان ای شب آشفته، برخیز، رهــایم  کن

 

راه نفسم بستــه، در کــــار نـفس یــک دم

ای بــــاد سحرگاهی از بـــوی دنـــایم کــن

 

از نغمه گریــــزانی ، از عشق چـه میدانی

برخیز و رها  یک دم از چون و چرایم کن

 

کس نشنود از این جـــا، آهنــگ حـزینم را

ای بلبل پــر بسته، بــــاری تــو صدایم کن

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۴ اسفند ۹۹ ، ۰۹:۱۴
مسعود رضایی

بــــه دو چشمان تــــو وُ صبــــحِ دل انــــگیز قسم

بـــه قـــــــدمهـــای تـــو وُ کـــوچــــهی گلریز قسم

 

مرغ شب خسته شد از شکوه‌ی من شب همه شب

بـــه شب وُ زمــــــزمـــه‌ی مُــــرغِ شبـاویـــز قسم

 

پُــــرم از بـــــویِ گُــــل وُ عـــــطرِ  سحرگاهِ دنــــا

بـــه نفس هــــــای تــــو وُ بــــــادِ سحر خیز قسم

 

تپشِ اشک بــــــه مُـــــــژگانِ دلــــی سوختــــهام

به صــــــــدای تـــــو وُ آهنـــــــگِ دل آمـــیز قسم

 

لالـــــــه‎ی حسرتم وُ نــم نــــم بــــــاران خــــزان

بـــــه دو چشمــانِ تـــــو وُ حـضرت پــــائیز قسم

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۴ اسفند ۹۹ ، ۰۹:۱۱
مسعود رضایی

 

ای کاش غبـــــــاری ز نـــــــگاهم بتــــکانی

بر بــــــرگ غـــــزل ژالــه‌ی صبحی بنشانی

 

بیمـــار تـــــــوام، کـاش طبیبانــــه بیـــــایـی

از جــــــام نــــگاهت بــه نـــــگاهم بچـکانی

 

حیف است در این صبح غزل ریز ز چشمت

جـــامی نـــدهــی، جرعـــه‌ی شعری نستانی

 

نشکفت مرا غنچــــه‌ی امیـــد و دگــــر بـــار

من مــــانده‌ام و شاخـــه‌ی زردی ز خـــزانی

 

ای نغمــــه تر از نـــم نــــم بـــاران بهـــاری

ای کاش بـر این جنـــگل خــکشیده بخـوانی

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۴ اسفند ۹۹ ، ۰۹:۰۹
مسعود رضایی

بیا چون شعله خرمــن سوز تا پــروانه‎ات بـاشم

در افــکن آتشم بر دل، که من دیـوانه‌ات بـــاشم

 

بلرزان ارگ و بــرگم را کـه روی هـم فرو ریزم

بر آوارم قـــدم بُـــگـــذار، تـــا ویــرانـه‌ات باشم

 

گـــره بـــر بسته‌ام خـــود را به پــای باد پائیزی

اگــر دستم دهــد یک مو سری بر شانه‌ات باشم

 

بده جامی زِ من بستان به راه وُ رسم سرمستان

که هـــم پیمانـــه‌ام باشی وهــم پیمـــانه‌ات باشم

 

نمی مانــــد به جــــا از مــا بجز افسانه‎ای باز آ

کـــه تـو افسانه‎ام باشی و مــن افسانه‌ات باشم

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۴ اسفند ۹۹ ، ۰۹:۰۶
مسعود رضایی

باغبــــان، سخت نــگیر بـــر سر بـــی سامــانم

دیــــرگاهیست کـــه مــــــن ساکــن این بُستانم

 

دل خوشم من به همین شاخه‌ی کوچک، گاهی

به تمـــاشا بنشینم ، غـــــــزلی مـــی خــــوانم

 

شور گل می نـــگذارد که در این باغ، خموش

بنشینم،چـــــــه کنـــــم؟ عــــــاشق نافـــرمـانم

 

نفمه بر شاخــه‌ی گل شیوه‌ی مـرغ چمن است

باغبـــانـــــــا نـکن آواره از ایــــــــن دامـــانم

 

ای پرستو کــــه ز بــــــالای قفس مــی گـذری

حسرتِ پَــــر زدنــــــی دارم وُ هــــم نتــــوانم

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۴ اسفند ۹۹ ، ۰۹:۰۲
مسعود رضایی

استخوانـــم آب شد، سر بـر نمی داری هنـوز

بر سرِ خــــاکسترم در بنـــــــد آزاری هنـــوز

 

راه بـاریک وُ هـــوا تــاریک، پــایم مضطرب

اختـــری سر بر نــزد از پُشت کُهساری هنوز

 

بـــوسه گاه عـاشقان وُ تلخ کامــان می شود

گر به جـا مــاند ز مـــا خشتی ز آواری هنوز

 

قصه‌‎ی درد است وُ حرمان، گر بماند یـادگار

نقشی از مـا بــعد عمری روی دیواری هنوز

 

سنگدل بُگذر به ما یک ره در این کنج قفس

گر بـــه یــــاد آری ز نخجیرِ گرفتاری هنـوز

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۴ اسفند ۹۹ ، ۰۸:۵۶
مسعود رضایی

می رسد سی سختِ من، آن روزهای روشنت

سر بــر آرد آفتــــــاب از پـــــاره‌ی پیـراهنـت

 

تـــا که دست مهربـــانی هست وُ بـــاران اُمید

گُــُل برویـــــد در بَرت، بـــاغ نــظر بر دامنت

 

می رسند از راهِ فــردا آن یـــــلان شب شکن

روشنایی در نــــگاهِ تــوس وُ گیـــو وُ بیژنت

 

سر در آغــــوش دنــا، پُر زخم ، تنها نیستی

مـــاه مـن! داری فــراوان هـــاله در پیرامنت

 

خنـــده خواهد زد سحرگاه وُ بر آویــــزد بهار

چل چــــراغ لالــــه را در کوچه ها و بَرزنت

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۴ اسفند ۹۹ ، ۰۸:۵۲
مسعود رضایی

ساز مــن امشب خــــدا را بـا دلم دم ساز بـــاش

هـــم نشینی سازگــار وُ همـدمی  هم راز بـــاش

 

تا بـــه یــاد آرم نـــگاهی یـا کـه آهــی می کشم

آتشی در گــوشه‌هـــای شور یــا شهنــاز بــاش

 

می رسد جــایی کـه من بــر سیم آخـر می زنـم

بال و پَر می خواهم آنجا، ساز نه، پرواز باش

 

تـــار و پــودم را بسوز و هستی‌ام بر بـــاد ده

گاه گاهی نــاز و گــــاهی شعلــه در آواز بـاش

 

یــاریـاری بـر نمی خیزد ز یـــاری، هی هوار!

کبـــک کُهسار دنـــــا تــا رشته‌ی تاراز بـــاش

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۷ تیر ۹۹ ، ۱۱:۲۲
مسعود رضایی

خاک باران خورده،عطر کوچه‌ها یادش بخیر

کفش‌هــای کهنـه، گاهی تـا به تـا یادش بخیر

 

در کنـــــار شعلــــه رزم رستم وُ اسفنـــدیــار

دادم ای بیدادِ مـیرزا مصطفی یـادش بـه خیر

 

دست‌هـای پینـــه بسته سر بــه سوی آسمان

گفتگــوی عـاشقانه بـا خــــــدا، یــادش بخیر

 

صبحگاهان عطر نان وُ پیچکِ تــــابیــده بـر

خانـه‌هـای بی حصار وُ بـا صفا یــادش بخیر

 

آه ای بــــر بـــاد رفتـه روزگارِ خــوش دلـی

یـاد بـاد آن روزها، آن روزهــا یــادش بخیر

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۶ تیر ۹۹ ، ۱۰:۳۵
مسعود رضایی

استکانـی غـــــزل وُ بـرگ گلی مــا را بس

نفسی همنفسِ اهـــــلِ دلـــــی مــــا را بس

 

زِ مــی وُ  میــکده وُ ساغــرِ نوشین جهان

گاه گاهــی زِ نـگاهی غــــزلی مـــا را بس

 

عُــمر کـــوتــه، نفسم تنـــگ ، ره آز دراز

تــوشه از خـــرمن مویت بغلی مـا را بس

 

قصه کـوتـــه، ز افسانــه و افسون جـهان

نُقلِــی از بــوسه و نَقـــلِ مَتـَلی ما را بس

 

مانده‌ام عطر گل وحش چه ریزم به غزل

از نـــگاه تــو وُ چشمت مثلی مــا را بس

مسعود رضایی بیاره

۱ نظر ۱۵ تیر ۹۹ ، ۱۰:۳۶
مسعود رضایی

نه سپیده‌‌ای بــرآمـد، نـــه فــروغی از شبِ تــار

نَبَرد رهــی به حــالم، می تلـــخ وُ نـــالـه‌ی تــار

 

نه ز دست من بــر آید،  نـه ز اشک صبحـگاهی

مگر آن نسیم گیسو، گـِـرهـــی گشایـــد از کـــار

 

تو کـه دل زما بُریــدی و بــه دیــگری سپُردی

به خیــال خــود بــگو پــا، ز دل شکسته بــردار

 

منـم آن بلـــــوط خسته، کـــه شکسته وُ نشسته

همه سالـــه زیــر برف وُ قـــدمِ تـگرگ  کُهسار

 

پس از آن بهــار کـوتـه کــه شِکُفتم از نـگاهت

به خزان رسیده چندی همه برگ وُ بارم ای یار

 

گـُـل حسرت ار شکفتی به خــزان وُ مـن نبـودم

ز مـن ای نبرده بـویی زِ بهـار و سبزه یـــاد آر

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۵ تیر ۹۹ ، ۱۰:۳۰
مسعود رضایی

سر بِنــه بر سینه‌ی مــن، تـــار، یــارِ مهربـانم

می نـوازم گیسوانت، مـی زنی آتش بـه جــانم

 

یـــادم آری از نــــگاهی، آتشی از گرمــگاهی

نغمه نغمه نرمه نرمـه می رسد تــا استخوانم

 

جنــگلم آتش گـــرفته، لانـــه‌ام بــر بـــاد رفته

کبـــک مستی عاشقانـــه، پر نـــزد در آسمانم

 

بـــادِ شب خیزِ دنـــا کـــو، آن نسیم آشنا کـــو

تا از ایـــن بیگانـــگی‌ها، گاه گاهــی وارهـانم

 

من به لطف گیسوانت ، آن نگاه نغمه خوانت

سهره‌ای سحر آفرین وُ شاعری شیرین زبانم

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۵ تیر ۹۹ ، ۱۰:۰۵
مسعود رضایی

دیشب کـه سرنهــادی، بر شانهی خـالـم

بـوی غـزل گـــرفته، کــاشانـهی خیــالم

 

عاشق تر از همیشه رقصید تـا سحرگه

در حلقه‌های شعله،  پـــروانــهی خیـالم

 

از موج گیسوانت  شایــد گــذشته، دارد

ابـر غـــزل سرایــی، سامانــه‌ی خیــالـم

 

لـب بـرنـــدارم از آن لب هـــای آتشینت

ای جام اگــر بسوزی میخـانــهی خیـالم

 

با دانـه دانـه اشکم تابیدم این غــزل را

در حلقه حلقه مویت، دُردانــه‌ی خیـالم

 

باز آی و با نگاهی،از جام چشم مستت

پُر کـن دوباره از مـی، پیمانـه‌ی خیالم

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۵ تیر ۹۹ ، ۰۹:۵۹
مسعود رضایی

غـــزل، دنیــا دگـر دنـیایِ ما نیست

در این بیگانه با ما، جای ما نیست

 

زِ اشکِ کــــــــــودکانِ دل شکسته

گذشتن، مقصد وُ مـأوای ما نیست

 

جهــــان دیـــوانـگی از سر گرفتـه

هــــــزاران لالــــه‌یِ پَـرپَـر گرفتـه

 

ز دود آه  وُ بیـــــــــداد ستم گـــــر

گلستان رنـــگ خـــاکستر گــرفتـه

 

نشاطــی بــر نمی خیــزد ز کــویی

نه امیــدی، نه لبخندی ، نـه بویی

 

نـه بــر می خیـزد آهنگی طربناک

بــه لب‌هــــا در میـــان گفتــگویـی

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۵ تیر ۹۹ ، ۰۹:۵۶
مسعود رضایی

بــه سرِ زلف تـــو سوگنــــــد وُ نسیم سحری

به همان لحظه که از کوچه‌ی دل می گـــذری

 

بــه همان آیـــه که در آینـــه  هنــــگام سحر

می کشی شانه و بر شانه‌‌ی به آن می نگری

 

به وفـائی که نکردی و به اشکی که به خاک

ریخت آرام وُ تـــو زیـــر قـــدمت مــی سپری

 

بــه پــریشانـیِ گیسوی تــو وُ بــــــــاد بهــار

نیست در شهر نـــگاهت ز مـــن آواره تــری

 

از تو یـاد آرم و آهسته به خـــود مــی گـویم

چــه کنــم  شکوه که نـــامم ببری یـــا نبری

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۵ تیر ۹۹ ، ۰۹:۵۲
مسعود رضایی

گوش کـن ! زمزمه‌ی تــارِ مرا می شنوی؟

لای هـر پـــرده شبِ تـارِ مــرا مـی شنوی؟

 

پشت این زمـزمه و شکوه‌یِ آهنگ حـزین

شرح ویــــرانی وُ آوارِ مــرا مـــی شنوی؟

 

نفسم، در پسِ ایــن دایــــره‎ی تنــگ قفس

نالـــــه‌ی مــرغ گـرفتـــارِ مـرا می شنوی؟

 

گاه در گـوشه‌ی عُشاق و گهی گاه سه گاه

دودِ پیچیــده بـه نـی زارِ مــرا می شنوی؟

 

شور در پـــرده آخر چـو درآیــد بــه سخن

آهِ ای یــــار به یـــاد آرِ مــرا مـی شنوی؟

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۲ تیر ۹۹ ، ۱۲:۲۴
مسعود رضایی

آمــــدی، یـــا بعد عمری غـــرق رویایــم هنوز

رفتــــه‌ام از دست یـــا بر مــوج دریـــایم هنوز

 

ایـــن تــوئی یا در نـگاهم سایه‌ی وهم وُ خیال

پشت پـــرچین غــــزل محــوِ تماشایـــم هنـوز

 

برگ شبنم خورده‌ام در کوچه سار برگ وُ باد

یا بــه روی شاخه در آغـــوش صحرایم هنوز

 

روح سرگردانِ مجنونم کــه شب‌هــا بی سبب

کـــو بــه کو در جستجویِ بـــویِ لیـلایم هنوز

 

بـــــاد شب خیز دنــــایم، تـــا بـریزم بر سرت

عــطر وحشی بر سر کوی تـــو می آیــم هنوز

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۲۵ خرداد ۹۹ ، ۱۹:۴۷
مسعود رضایی

حـــــضرت آدم نمــــی دانست کــــه

آخـــــــریــــن آدم نخستین آدم است

 

او گُنـــه کرد وُ زمیــن کیـــفر کشید

خانه‌اش ویران وُ درهم برهم است

 

بعد از آن سیبی کــه دزدیــد از خـدا

سرنوشت اهــــل عـــالم مبهم است

 

از همــان روزی کــــه او تبعید شد

در زمین آشوبِ جنگ و ماتم است

 

یک نـفر گـــر راه یــــابد در بهشت

آن همه حـــوری برای او کـم است

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۲۴ خرداد ۹۹ ، ۰۹:۴۸
مسعود رضایی

کاش در هر کوچه یک میخانه بود

دوره، دورِ ساغــــر و پیمانه بــود

 

همسفر بـا عاشقان کــــوچه گـــرد

عــطر شببوهای تـــابستانه بــود

 

بــــر لب هــر کوچـه و هـر پنجره

نغمه‌ا‌یـــای یا خنـــده‌ای مستانــه بـود

 

اشک زیبا، سوختن خوش بود اگر

مهربانی شمع ، دل پـــروانه بـود

 

دیــــوِ مردم خوار وُ عفریت ستم

لا بــه لای قصـــه و افسانــه بـود

 

شهردار شهر و فرمـــانــــدار مـا

عاشقی یا شاعــــری دیوانـه بود

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۲۱ خرداد ۹۹ ، ۱۲:۰۵
مسعود رضایی

کوهسارت تشنه وُ آتش به جـــانت می زنند

شعله در آهو وُ کبک نغمه خوانت مـی زنند

 

تا به کی باید به خاکستر نشینی، تـا بـه کی

شعلــــــه در کاج بُلنــــدِ مهربانت مـی زنند

 

قـامت سبز بلوطتت را بــه آتش مــی کشند

اخگر و آتش به سارِ بی زبــانت مــی زنند

 

سرو سبزت شعله ور آهوی کوهت دربـــدر

شعله در جانت، شرر دراستخوانت می زنند

 

بـــا کـــدامین مــرثیه خـــائیز آرامت کنــــم

واژه‌ها هـم شعله در اشک روانت می زنند

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر ۱۲ خرداد ۹۹ ، ۱۳:۰۲
مسعود رضایی

بلـــوط تشنه‌ام، در سینـه‌ی خـــائیز مـــی سوزم

سراپــا شعلـــه‎ام ،ایستاده وُ یک ریز می سوزم

 

نه پروازی نـــه آوازی نـه کبک نغمه پــردازی

که سر بر شانه‌ی خــامی وُ با خائیز می سوزم

 

ز هر بــادی که بر خیزد، میان شعله می رقصم

سحر تا نیمه شب‌ها، نیمه شب‌ها نیز می سوزم

 

ستم کردی، نکردی؟ شعله در جـان من افکندی

سراپــا لابـــــلای شعله تــــا پــــائیز می سوزم

 

غــروب زرد و سرخ بــی پنـــاه شهر اُتـــرارم

که در جهل و جنون غایر وُ چنـگیز می سوزم

مسعود رضایی بیاره

۳ نظر ۱۱ خرداد ۹۹ ، ۱۲:۵۵
مسعود رضایی

هـــوا، هــــوای جــدایی، هوای دلتنگی

صدا، صـدای شکستن، صدای دلتنــگی

 

نسیم صبــــح دنـــــا وُ پسین بـــادِ بهار

نمی گشایـــــدم از دل هــــــوای دلتنگی

 

غـــروبِ غمــزده بُـگشا نسیمِ آغــوشت

که بی پنـاه نلرزد، شانـه‌هــــای دلتنگی

 

غمی به رنگ غروبم، خزان کشیده قلم

بــه روی بــوم نـــگاهم، نــمای دلتنگی

 

تو رفته‌ای و پس از رفتنت به جا مانده

ز کوچهای که گذشتی جای پای دلتنگی

مسعود رضایی بیاره

۱ نظر ۱۱ خرداد ۹۹ ، ۱۲:۵۳
مسعود رضایی

امشب منــم وُ خـــلوت رویــــای نـگاهت

دل داده‌ام امشب بـــه تماشای نـــــگاهت

 

چشمم بـــه تماشای مَــه وُ اختـر شبگرد

خالیست در این خلوت شب جای نگاهت

 

تـــار آتش وُ من جنـگل خشکیده‌یِ پائیز

هر پــــرده کند یـــاد غـــزلهای نـگاهت

 

کـــو واژه‎ای از میـــکده وُ نغمه وُ دریـا

تا جــــای دهـــد وسعت زیبـــای نـگاهت

 

آرامــگهِ ژالــــه‎ به هنــــگام بـهار است

تـا چشم مـــن افتاده بــه دریای نـگاهت

 

پـــائیز غــــزل آمد و از جلوه فرو ماند

آن لحظه کـه پی برد به دنیــای نگاهت

مسعود رضایی بیاره 

 

 

۰ نظر ۰۶ خرداد ۹۹ ، ۱۲:۲۰
مسعود رضایی