آوای سهره

شعر و ادبیات

هم قفس


هر که یاد از ما کند در این قفس یادش بخیر

  هـم قفس باشد مرا یــا هــم نفس یـادش بخیر 

۰ نظر
مسعود رضایی

یوتاب

خبرت هست خـــزان بــا گـُل شاداب چه کرد

نفس بـــاد وزان بــا گــُــل نـایــاب چـه کـرد

 

بر سر گـُلبن پــژمـرده و افتــــاده بـه خــاک

هر شبی تا به سحر بلبل بی تاب چــه کـرد

 

خبرت هست کــه در آخـــر شهنامــه‌ی مــا

قصه گو با قصه‌ی رستم و سهراب چه کرد

 

می رود هر طرفی پـاره‌ی مـن رقص کنـان

موج با ذورق افتـــاده به گــرداب چه کــرد

 

مگر از لالـــــه بپرسم کـــه بـه دامـــان دنـا

صرصر باد خـزان با دل  یـــوتاب چه کـرد

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

شعله شوق


نفسم آمــــــــد و پیشــم نفــسی بیـش نبـــــود

شب مــــا را سحری بـــود کـــه در پیش نبود

 

من چنان محو تماشا که در آن شعله‌ی شوق

آب مـــی گشتم و آنـــی خبـر از خـویش نبود

 

تا زدم چشم به هم  صاعقــه وار آمـد و رفت

نـوش خنـــد سحر و صاعقـــه بـی نیش نبود

 

فـّـر شاهنشهی افتــــــــاد بــه ویـــــرانه مــن

کــــــه گــذارش بـه درِ خانــه‌ی درویش نبود

 

زخــــم‌هـا در دل و آن مـــرهم درد دل مــــن

بــا خـــبر از مــن و احـــوال دلِ ریش نبــود

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

شهر پریشانی

سیل حسرت بَـرَد از این همـه ویــرانی مـن

شب طوفــانی از ایــن ساحــل بحرانـی مـن

 

بــاد پائیزی و این برگ در افتاده به چنـگ

عــــابر لحظــــه‌ای ‌از شهر پـریشانی  مـن

 

چــه کنــد با دل این کـوچـه‌ی‌ تنـها وغریب

نغمــه‌ی پــای  تو و دیـــده‌ی بـارانــی مـن

 

برگ برگ از سر هر شاخه فرو می ریزم

موسم فصل خزان است و غزل خوانی من

 

بنشین ای گــُل حسرت بـه تماشا کـه بهـار

لالـــه مــی پرورد از رنگ گل افشانی مـن

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

چشمه نوش

قفسم کــــردی و آخر نـه رهـــانــدی و گــــذشت

شعله در بـــال و پُـرِ بسته کشانـــدی و گـــذشت

 

شب کـــه مهتـــاب بـر آورد سر از یــــــال دنـــا

چـــــه غــزل ها که نوشتیم ، نخواندی و گذشت

 

نالــــه‌هـــا کــــردم و بر خــــــاک رهت افتــــادم

دامـنت را بـگرفتیــــم ، نمانــــــدی و گـــــذشت

 

رفتم از هوش من از تشنگی ای چشمه‌ی نوش

به لبــم جــــرعه‌ی آبـــی نرسانــدی و گـــذشت

 

بُُلبـــل بـــاغ تــو بــودیم و غــــزل خـوان رُخت

سنگ بر مـن زدی از شاخـه پراندی و گـذشت

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

کهسار

سر به دامـان دنـــا ، کهسار مـــی خـوانـــد مــرا

ای نسیم صبحگاهــی ، یـــار مــی خـــواند مــرا

 

کوله بـاری پُـر ز شوق  و چـوب دستی بی قرار

عــطر گیسوی دنــــــا ، دلـــدار می خـــواند مرا

 

راه مست و کبک مست و رهنوردی مست مست

قاچ مستان مست  و بــا اصرار می خــواند مـرا

 

مــه فــــرو افکنده گیسو ، لالـــه رقصد بـا نسیم

گــُْل گرفتــه ساغــــر و گـُلزار می خـــواند مــرا

 

ره نمی گیرد قــــرار و پــــای شوقم بِِِِِــی قـــرار

سر به  دامان دنـــا ، کـُهسار مــی خـواند مـــرا

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

مهرگان

آه ، ای آینــــــه ، انــــگار غبـــــار آگـینی

پشت ایـن برکـــه‌ی آرام ، چـــها مـی بینی

 

منم ایــن نقش که افتاده بـر این جـام بـلور

یا تــو محزون و پر از خاطره‌ای غمگینی

 

کمــی آهسته برو بــاد خـــزان از بـر مــن

از چـــه این گونه سرآسیمه و خشم آگینی

 

دفـــتر خــاطره‌های مـن  و فروردین است

برگ زردی که ز هر شاخه‌ی ما می چینی

 

مهرگان آمــد و من بر لب این شط شراب

نــگرفتم قـــــــدحی از کف  مــهر آئینـــی

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

تاک جنون

خزانی رنگ و دلتنگم ، دگر از من چه می خـواهی

به روی شاخه آونـگم ، دگر از من چه می خـواهی

 

من از تاک جنون آیـم ، پُر از جـوشم  ، نمی نوشی

شرابی صاف و گلرنگم ،دگر از من چه می خواهی

 

به هــر سازی که بنوازی ، مـیان شعله مـی رقصم

نمی رقصی به آهنگم  ، دگر از من چه می خواهی

 

سرودم نغمـــه‌ها از دل ، چــو بلبل هــر سحرگاهـی

زدی بر بال و پَر سنگم،دگر من از چه می خـواهی

 

تـــو آن شعر دل آرایـــی کــــه تـــا برخیزد از نایـی

بــر آید ناله از چنگم ، دگر از مـن چـه می خواهی

مسعود رضایی بیاره

 

۰ نظر
مسعود رضایی

کل یاس

شاخه گل داد، گـُل افتاد ، به دستم نرسید

نـــاله‌ها کردم وفـــریاد ، به دستم نـرسید

 

نوشخندی کـه فــرستاد بهـــار از لب گـُل

خشک شد بر لب مُرداد ، بـه دستم نرسید

 

تو همان شاخه گـُل یاس سپیدی کــه خـدا

صبحگاهی به صبـا داد ، به دستم نرسید

 

بـــوی گیسوی تـرا داد بهاران بـــه نسیم

به کف غـُنچه در افـُتاد ، به دستم نرسید

 

آن کبوتــر کـــه پیــــام آور آزادی بـــــود

هر پیامــی که فرستاد ، بــه دستم نرسید

 

سرو آزاد من ، آن قامت رعنـــای وصال

دل به لبــخند تبـــر داد ، به دستم نرسید

مسعود رضایی بیاره

۰ نظر
مسعود رضایی

بانوی غزل

مسعود رضایی بیاره

بانوی غزل

بنشین  تـــا بـزنـم شانــه به گیسوی غزل

گره در هم بــزنم مـوی تو و مـوی غــزل

 

بنشین لحظه‌ای ای چشم تو سرچشمه‌ی می

که بنوشم غزل از چشم سخن گوی غـزل

 

تشنه‌ی زمزمـــه‌ای از  لب شیرین تــوام

بنشین تــــا بنشینم بــه لب جــــوی غــزل

 

هم از آن لحظه که رفتی دگر ای گلبن من

نشنفتم  ز نسیمی  نفسی بـــــوی غــــزل

 

گاهـی آن گونه شوم خیره که انگار توئی

به لبت خنده و مـی آئی از آن سوی غزل

 

نوبهار آمـــد و مرغان مهاجــــر همه بـاز

آمدنـــــد از همه جــا غیره پرستوی غزل

 

ابر پُــر بارم و از یـــــال دنـــــا آمـــده‌ام

که بریزم غـــزلی بــر سر بــانوی غــزل

 

زاد روزت غزل آوردم و می دانم ، نیست

از نگاهت غــزلی ناب تر ، آهـــوی غزل

۰ نظر
مسعود رضایی

اردیبهشت


مسعود رضایی بیاره

اردیبهشت

شانــــه زد بــــاد بهاری بـر سر اردیبهشت

در چمــن پیچیــده عـــطر پیـــکر اردیبهشت

 

چتـــر زنبـــق شد پــدیــدار و کـــلاه نسترن

سر بـرآورد از صحــــاری لشکر اردیبهشت

 

تا بــرآرایـد جهــان بـا رنـگ آیینی  شگرف

آمـــــد از کـــــوه دنــــــا پیغمبر اردیبهشت

 

ای بهار لاله پرور، برگ و بارت بی خـزان

دامنت همــواره پُــر گـُـــل مــادر اردیبهشت

 

سهره می خواند ترانه ، لاله رقصد با نسیم

روز میــلادت مبـــارک ، دخــــتر اردیبهشت

 

صبحگاهان از درخت عشق می ریزد غـزل

بـــاد عـاشق تـــا ورق زد دفــتر اردیبهشت

۰ نظر
مسعود رضایی

غزال و غزل


مسعود رضایی بیاره

غزال و غزل

انگارهمین لحظه،همین خانه ،همین ثانیه‌ها بود

مــن بـــودم  و او بـود و همین حال و هوا بـود

 

در وسعت چشمــــان سیــه فــــــام  وی انــــگار

باغــــی ز غــــزل ، منظره‌ای رو به خـــدا بــود

 

هــر منـــــظره حیـرتــــکده‌ای ، روح و روانـــی

در بــرگ گـُـل و جـــان و دل و بــــاد صبــا بود

 

سین سخن از شاعــر شوریده نپرسید ، نپرسید

ایـن یاس،جگر گوشه‌ی احساس دنا بود دنا بود

 

مـــن محـــو تماشا بـــه نـــــــگاه وی و انــــگار

آتشکـــــدهــا  در دل و در سینــــه‌ی مـــا بـــود

 

خوانـــدم غـــزلی تــــازه بــه مضمون نـگاهش

مابین غـزال و غزلم فاصله‌‌ها ،  فاصله ها بــود

۰ نظر
مسعود رضایی

خوشه‌ی اشک


مسعود رضایی بیاره

خوشه‌ی اشک

شعر یعنی غزل از چشم تو می ریزد و بس

بــوی آویشن و خــاری ز تو برخیزد و بس

 

شعر یعنی غزلی ناب تر از خــوشه‌ی اشک

بــه تمـاشای تـــو با چشم در آمــیزد و بس

 

شـعر یعنـــی کـــه نسیم نفست در دل دشت

شعله در جــان من و لالـه بر انگیزد و بس

 

شعر یعنی کــه بهــار آیــد و از عــطر دلش

خـوشه‌ای بر سر گیسوی تـو آویــزد و بس

 

شعر یعـنی کــه به ژرفــای نگاهت ، نگهم

نرم نرم از سر هر مـژه فــرو ریزد و بس

۰ نظر
مسعود رضایی

شقایق

مسعود رضایی بیاره

شقایق

بیـــا نسیم سحرگـــه ، بیـــا بـه خـانـه‌ی ما

که سر نهـــاده شقایــق به روی شانه‌ی ما

 

گــر آمــدی و نبــودم میـــان یُـــرد غــــزل

بجــو ز ابــــــر بهـــــاری  نشانـــــه‌ی مــا

 

از آن ز نغمـه‌ی ما بــوی شعلــه بـر خیزد

کـه سر کشیده شقایـق کنــار لانـــه‌ی مـــا

 

بگو به زنبق وحشی ،بگو به لاله‌ی سرخ

خــــزان گرفته امان از من و زمـانه‌ی مــا

 

دلـم هــــوای تـــو دارد نسیم دامـــن دشت

بخـــوان بنام شقـایــق سحر تـــرانــه‌ی ما

۰ نظر
مسعود رضایی

درس وفا

مسعود رضایی بیاره

درس وفا

با همه‌  چــربی  سرپنجـه ولـی چنگی مـا

نبــرد ره بــه سراپـــرده‌ی  دلتنـــگی مــا

 

نگذرانیــد بـه دانشکــده‌ی عشق ، دریــغ

واحـدی درس وفــــا ، دلبـر فرهنـگی ما

 

بـاغ پـائیزم و در رهگــــذر بـــاد خــزان

دل نوازی کند این خش‌خش آهنــگی مـا

 

همدمی بود مرا چـون نی و گرمای نفس

اهــرمن کـــرد پـــراکنــده هماهنگی مــا

 

نوبهـــار آمـد و من بــاغ پُـر از پــائیزم

گــُل و بُـلبـُل نکنـد چـــاره‌ی دلتنگی مــا


دیدم از دور که می رفت و نمردیم از شوق

نیست یک عاشق دلخسته به دلسنگی ما

۰ نظر
مسعود رضایی

اشک عشق

مسعود رضایی بیاره

اشک عشق

هر چه کند با من و دل رای دوست

در دل انــدیشه‌ی مــا جـــای اوست

 

میـــــوه نیـــــاید بــه نـــظر دلنشین

تــا نـــرود آب دلش زیـــر پـــوست

 

قصر امــــل مقبــــره‌ای بیش نیست

بــی نــــگه گـــرم و دلارای دوست

 

نیــک نـــظر کـــردم و دیـــــدم نفس

با نفس اوست کـه خـوب و نکوست

 

گـــر نــــدود در رگ دل بــــــوی او

رفتن ایــن  ثانیــه‌هـــا آبِ جــوست

 

چــــهره مصفـــا بــکند اشک عشق

پاکی و بالندگی از شُست و شوست

۰ نظر
مسعود رضایی

پرتو مه


مسعود رضایی بیاره

پرتو مه

می میــان چشم تو مستانـه جـا افتــاده است

هرکه نوشید از می چشمت ز پا افتاده است

 

بـا نسیم از بــی قـراری در چـمن پیچیــده‌ام

تــا میان چین گیسویت صبــا افتــــاده است

 

هـر نـگاهی محو در چشم سیه فــام تـو شد

کار او در این سیاهـی بـا خـــدا افتاده است

 

ما ودل بـودیم و بعد از انــکه آمـد چشم تـو

ما جـدا از دل و دل از مـا جـدا افتـاده است

 

رفت مجنون از پــی لیلــی به صحرای عدم

قرعــه‌ی دیــوانگی اینک به مـا افتاده است

 

خنده‌ات دل می بـرد از چشمه‌های کوه گــُل

پـــرتو مه بر سر کــــوه دنـــا افتــاده است

۰ نظر
مسعود رضایی

کوه گــُل

مسعود رضایی بیاره

کوه گــُل

کبک دل پر می زند ، پَر  در هوای کوه گــُل

بــی قــرارم، بــی قرارم لالــه‌هـای کوه گــُل

 

تیر صیـــاد ستــم بشکسته بــــالم ، می روم

تــا بیفتم در سراشیبی بــه پـــای کــوه گــُل

 

ایـــل احساسم نمـی گیرد قــرار ای کـاروان

تـــا نیاساید سحرگـــه لابــــــلای کــوه گـــُل

 

انــــدکی آهسته رو ای بــــاد نــوشین سحر

سینه‌ات را پر کن از عطر هوای کـوه گـــُل

 

کبک مست کوهسارم ، بی قرارم ، می روم

تا بخــوانم از دنــا وصفی بـرای کــوه گـــُل

۰ نظر
مسعود رضایی

فاصله

مسعود رضایی بیاره

فاصله

معنی فاصـــله را چــلچلــه‌هـا مـی دانند

درد یک چلچلــه را فاصلــه‌هـا مـی دانند

 

معنی رفتــن و هـــرگز نــرسیدن‌هـــا را

زخـــم ها ، فاصـله‌ها ، آبـله‌ها می دانند

 

نــاگهان، آمـدن و رفتن و ویـران کردن

دل ما چشم تو و زلـــزله‌هـــا مــی دانند

 

معنی آتش و پـــروانـــه‌ی بـی پــروا را

عــاشق یک دلـه و مشعله‌هـــا مـی دانند

 

تا ابــد مهر خموشی به لب اَمــا فـــریاد

در دل پُــر گَلـه را یـک دلــه‌ها می دانـند

 

تو برو مرغ مهاجر، منم و سیلی مـوج

معنی حـوصله را اسکلـه‌هـــا مـی دانـند

۰ نظر
مسعود رضایی

جام غزل

مسعود رضایی بیاره

جام غزل

هر چه با خنده به لب‌ها غـم دل می پوشیم

بــاز بـا نـم نـم اشکی ز نـگه مـی جــوشیم

 

گفتم از او نکنـم یـــاد ، چــو نـامش ببــرند

اشکم آیـد به تماشا ، بــه عبث می کوشیم

 

سر ساقـی به سلامت که در این بزم جنون

ریزد او هر چه به پیمانه‌ی ما، می نوشیم

 

غــزل از چشم زیباست کــه در بــاغ  خیال

سرو دل جــو بـه لب آبـی و مــا پاجـوشیم

 

پیش ناز نگهت ، نیست مــرا بــرگ غزل

بـه تماشای تـو از نوش غــزل مدهـوشیم

۰ نظر
مسعود رضایی

بهاریه

مسعود رضایی بیاره

بهاریه

پنــجره بُشگا که بهــار آمدست

سبزه بـه دیــدار نـگار آمدست

 

نغمه‌ی بلبل به چمن گـوش کن

ساغری از بوی سحر نوش کن

 

بـــوی فـــرح بـخش نسیم سحر

دل بَـرَد از سینه‌ی هر رهـگذر

 

مــوسم گل هر طرفی بر زمین

خیمه زده قــافلــه‌ی فــرودین

 

آمــــدن چلچــــله‌هــــا را نــگر

طــی شدن فاصلــه‌هــا را نـگر

 

پنــجره وا کــن کـه نسیم بهــار

آمـــده از دامنـــــه‌ی کـــوهسار

 

ساغـر مـی در کف آلالـــه بیـن

خیز و کنــار گـُــل مینـــا نشین

 

سهره بر آمــد بــه سر شاخسار

سبزه کنــــار لب هـر جــویبـار

 

آتش آلالـــــه بــه صحرا دمیــد

شاخــه‌ی نــو بر سر سبز امیـد

 

در رگ گل خون غزل می دود

سهره غــزل گـوید و گل بشنود

 

بُلبُــل دلــــداده بـــه لحــن دری

دل بَـرَد از لالــه به خنیــاگری

 

سبزه‌ی رقصنده به صحرا نگر

بــوی پـراکنده‌ به هـر جـا نـگر

 

لالـــه و گــل چــهره برآراسته

نغمــه ز هــر دامنــه برخاسته

 

بــوی دل از دامنـه‌ی فــرودین

ریختــه بــر سینه‌ی سبز زمین

 

ای نفس خـــــَرم صبــح بهــار

بُگــذری و بگذرد این روزگار

 

سبزه به صحرای عدم می رود

بــر سر آلالــه قلــــم مــی رود

 

قافلـــه‌ی بــاد خـزان مـی رسد

بــاد بـر آشفته وزان مـی رسد

 

پنجه به رخساره‌ی گل می زند

ریشه هـر لاله ز بُـن مــی کند

 

از من و تو نام و نشان است و بس

نیست در این دامنــه کس دسترس

 

بهــره‌ای از بـــاد بهــــاری ببر

خیز و دمـی بر سر صحرا گذر

 

کینه فرو شو ز دل ای مه جبین

چــهره بر آرا بـه رخ فــرودین

 

پنـجره بُـگشا در دل بــاز کـُــن

   بــا نفسی عـــاشقی آغـــاز کـُــن   

۰ نظر
مسعود رضایی

شب زده

مسعود رضایی بیاره

شب زده

ایـــرانِ مــــن آن هیمنه و هــوی وطن کو

در گــُلشن اندیشه و دل بـــــــوی وطن کو

 

چشم همه دنیــــا بـــه تو بود ای مه تابان

وا کن نگهت ، چشم کسی سوی وطن کـو

 

بر زلف سخن شانــــه زدی در همه آفـاق

گیسوی وطن ، بوی وطن  موی وطن کو

 

یک بـــاغ پُــر از سرو سر افراخته بــودی

یک سرو سر افراخته بـر روی وطــن کــو

 

بــر گـــُرده‌ی خورشید فلک گــَرد فشانـدی

آن توسن تــازنـــده‌ی  تک پــوی وطن کـو

 

دنیـــــا ز تـو امیــــد فروغ دگـــری داشت

در پهنه‌ی این شب زده سوسوی وطن کو

۰ نظر
مسعود رضایی

شعرانه


مسعود رضایی بیاره

شعرانه

شهریست نـگاهت که جز افسانه در او نیست

ایـن شهر پُـر از میـکده یک خـانه در او نیست

 

هر پنجــره‌ای وا شود از گــوشه‌ی ایــن شهر

باغیست کــه جز سبزه و پروانه در او نیست

 

هــر چنــد پُــر است از پّـر پــــرواز و پـرستو

جــز لانــه‌ی چشم تو یــکی لانــه در او نیست

 

مـــردم همــه دیــوانه و مستند در ایـــن شهر

ویــران شود آن شهر که دیـوانه در او نیست

 

جـــز گــوشه‌ی ابــروی تــو مـحراب نــــدانند

یک صومعه و مسجد و بتخـــانــه در او نیست

 

ای سبز تــریــن معبـــــد زیبـــــــای پــرستش

چشمان تـو شهریست که بیگانـه در او نیست

 

گفــتم چــه بــگویم بــه غــزلـــواره‌ی چشمت

دیدم  که به جز نغمه‌  و شعرانه در او نیست

۰ نظر
مسعود رضایی

صدای تار

مسعود رضایی بیاره

صدای تار

در صدای تــار مــن آهنـگ غــم افتاده است

لابــــلای نغمـــه‌هایش نــاله هــم افتاده است

 

گـوشه‌ی ناچیزی از ویرانـه‌هـای قلب ماست

این خرابی ها که در کرمان و بم افتاده است

 

هر چه می خوانم حکایت‌های درد آلود عشق

آنچه با مـــا کــــرده‌ای بسیار کـم افتاده است

 

روح سرگـردان مجنونـم که همچون ‌سایه‌ای

در پــی لیـــلا به صحرای عــدم افتـاده است

 

بی صدا می گـریم  امـا آه ، می بینم که هــم

پای هر مژگان من  یک خوشه نم افتاده است

 

در غـزل گفتم کــه از نامت بیــارم چــامـه‌ای

می نویسم شعر ، شیون در قـلم افتـاده است

 

آن غــریق خسته‌ای هستم که در طوفان غـم

بــا شنـا نـا آشنــا و از بّـلــــّم افتــــاده‌ است

۰ نظر
مسعود رضایی

پرتو مهر

مسعود رضایی بیاره

پرتو مهر

روز‌هـــا رفـت ، نبـودی و نبـودیم  و گــذشت

گـَــردی از آینــــه‌ی دل نــه زدودیم و گذشت


سر زد از بــام فــلق  هــر سحری پـرتــو مهر

دیــده صبحی نه گشودیم و غنـودیم و  گذشت

 

تـــا رسیدن بــه سحرگـه قــــدمــی بیش نــبود

قــدمــی بــر قــــدم دل نـــه فـزودیـم و گذشت

 

خــــم نمــود آینـــه‌ی مهر سر خویش ، ولـــی

روی خــوش نیز بــه رویش ننمودیم و گذشت

 

گــــــره وا کــــرد نسیم از لـب آلالــــه و مــــا

گـــره از پــــای کـدورت نگشودیم و گــذشت

 

مهربان، چشم تو صد چشمه غزل بود ، دریغ

چــه غــزل‌ها که ز چشمت نسرودیم و گذشت

۰ نظر
مسعود رضایی

رویای سبز (2)

مسعود رضایی بیاره

رویای سبز

دخــتر افسانـــه‌هــای بــاد و باران ، آمــدی

خنـــده‌ات زیباتر از صبح بهــاران ،آمـــدی

 

جنگل از پروانه‌ی عاشق نمی گنجد به خود

دختر رویــــای سبز سبزه ‌زاران ، آمـــدی

 

شعـله‌ور می آید از آن سوی بی تابی  نسیم

گیسوانت رقـــص شعر آبـشاران ، آمــــدی

 

پیش پایت گل بروید چشمه می خواند غـزل

خوشترین آهنگ پــای جــویباران  ، آمـدی

 

تــاج گـُل بـر سر نهــاده فــرودینی گیسوان

دور سر پیچیــده‌ای در کــوهساران ، آمـدی

۰ نظر
مسعود رضایی

سئوال بی جواب

مسعود رضایی بیاره

سئوال بی جواب

گفتی کــه چگونـــه‌ای ؟ خرابــــم !

انــــگار بـــه خــوابم و نــه خـوابم

 

چون برگ خزان رسیده ای دوست

افتـــــــاده بــه روی مــــوج آبـــــم

 

هرسو کــــه بَـــرَد ، به چشم بسته

بـــر مــوجــــه‌ی آب مـــــی شتابم

 

گفتــی کـــه چگونه‌ای ؟ چه گویم !

دریـــــاب ، سئوال بـــی جـــوابــم

 

ویــــــرانــــه‌ی کشوری پـــریشان

بــــعد از دو سه بَــرهـــه انـــقلابم

 

آن تشنــه کــــــه در دل بیـــابـــان

دل بسته بـــه جـــــــلوه‌ی سرابــم

 

راهــی نه بـــرد در ایـــن خمــاری

پیـــــوسته سبــــو سبـــو شرابـــم

۰ نظر
مسعود رضایی

غزل واره

مسعود رضایی بیاره

غزلواره

یک شهر پُـــر از میکــده و بــــاده‌ی ناب است

چشمت که غزل واره‌ای از شعر و شراب است

 

بگـــذار از ایـــن  جـــام غــــزل گـــونه بنوشم

نوشیدن از این جـام غــزل عیــن صواب است

 

هـر شب بـــه تـــو انــــدیشم و انـــگار خیــالم

بر بستری از بـوی گـُل و لاله به خـواب است

 

نیــلوفـــر احساس منــی  هـــــر شب و دانـــم

نقشیست غـزل گونه ولـــی نقش بــر آب است

 

زیباست غــــزل هـــای مــن امـــا به نـــگاهت

تنــــها غـــزلی هست کــه در شهر کتاب است

۰ نظر
مسعود رضایی

سرو دنا (2)

مسعود رضایی بیاره

سرو دنا

تــا شقــــایق سر بــر آرد از دل خــاکسترم

آتش مـهر تــو را در سینـــه‌ام مـی پـرورم

 

هر شبی می بافم از رویـای گیسویت غــزل

تـا بـــر آیــد بـــوی گـُـل از لابـــلای دفـترم

 

سرو دلجـوی دنا ، سر بر کشیدم لاله گـون

سروری کن ! سایه‌ات را برنگیری از سرم

 

مــن نسیم بــی قـرارم  ، گـُلبن بـــاغ بهـــار

همرهم بوی ترا این سو به آن سو می برم

 

تــا بــــروید لالـــه بر دامـــان کـُسهار دنــا

هــر بهــاری از بهــار سال پیش عـاشقترم

 

۰ نظر
مسعود رضایی

کاج وحشی


مسعود رضایی بیاره

کاج وحشی

سر زلف خــود رهـا کن که مرا رها بسوزد

به میــــان مــوج آتش ، دل بینـــوا  بسوزد

 

خُــنک آن نــگاه گرمی که طبیبت از کرشمه

بنمایـــد و نـــه تنــها ، دل تــــو دوا بسوزد

 

بــه دو چشم خــــود نبینی ز نــگاه دلفریبی

کـــه بــــه ساز آشنائــی ، دل آشنــا بسوزد

 

اگــــرم چـه سوخت آری ز حرارت جــدائی

دل سنگ بــی وفـایش ، نکند خــــدا بسوزد

 

به سرت قسم چنانم به نظر که کاج وحشی

شب تیره شعلــــه ور در بغـــل دنـا بسوزد

۰ نظر
مسعود رضایی

آتش نهفته (2)

مسعود رضایی بیاره

آتش نهفته

ایـــن ساز دل شکسته ،  دوایــم نمی کند

آوای نـــــی ، نـــــاله بـه جــایم نمی کنـد

 

تسکین حـــــــال من نشود نغمــه‌ای  دگـر

غیر صـــــدای او ، کــه صـدایم نمی کنـد

 

ابـــــری تـر از یـال دنایم ، ولی چه سود

دانـــــد مرا حــــال و هـــــوایم نمـی کنـد

 

بـــاران تـرانه خـواند و غزل‌های دلنشین

بـــاران ولـــی عــشوه بـــرایم نمی کنـــد

 

با من چه کرده‌ای که از پس سال‌ها هنوز

ایــــن آتش نهفتـــه ،  رهـــایم  نمـی کند

۱ نظر
مسعود رضایی