مسعود رضایی بیاره

                          نرگس بهبهان

نــرگسی هـا  نرگسی هـــا ، نرگسان  بهبهانــی !

مـــی دهی از نــو دوبـــاره ، بــــوی پـاک  مهربانی

 

مـــی دهی بــوی کسی را ، بوی پاک نـرگسی را

آه از آن  نــامهربــانی ، آه از ایــن آتش بــه جـانــی

 

در زمستــانــم بهــــاری ، یــــادم  آری  یــــادگاری

از تــو در دست نــــگاری ، بر دلــــم آتش فشانــی

 

مـــن کجــا اینـک کجا او ، نـرگسی‌ها  کـو وفــا کو

سر بنــه بــر شانه‌هــایم ، ای گـــل زیبا  زمــانــی

 

تـــا ببـــارم دانـــه دانـــه ، نــالــم از دست زمـــانه

گـم شدم ای نـرگسی‌هــا ، در میان بـــی نشانی

 

بوی او را می دهی تو ، شعله در من می نهی تو

گــوش کـن تا بــا تــو گویم ، از غــم و سوز نهــانی

 

یـادم آوردی  نـگاهش ، یـاد از آن چشم  سیاهش

آتشی از نـــو دوبــاره  ، در وجــــودم مـی کشانی

 

بنــد بنـــدم نــالــه دارد ، دشت جــانــم لالـــه دارد

سر بنه  تـــــا سیر بــویم ، یــــــادگار بــــوی آنـــی

 

نرگسی‌هـا گر که آمد ، پیشت آن آهــوی وحشی

گو چه بازی بود  کــردی ، با مــن و این زنــــدگانی 

 

 نــامت ای نــامهربـــانم ، تــا همیشه  بـر زبـــانم

گـُــل بــه یـادت می نشانم  ، داغ دل را بــاغبــانی