آتش عشق

مسعود رضایی بیاره


او تـــرک مــا نمــود و غمش تـــرک مــا نـــکرد

بیگانـــه گشت و یـــادی از ایـــن آشنا نـــکرد


در آتشم کشیـــد و تمــــاشا نمـــــود و رفت

وین شعله‌های سرکش و سوزان رهـا نکرد

 

گفتم مـــرا عمر گـــــرامی تــــوئــی ، دریـــغ

بــــا مــــا بسی عمر گرامـــــی وفــــا نـــکرد


با آنکه کس ز آتش عشقش چو ما نسوخت

با مـــا وفــــا نکـــرد ، نـــــدانــــم چـــرا نــکرد


دستی کـه با غــزل سر مــویش کشیده ام

بــــا گیسوان سبز بنــفشه صبـــــــا نــــــکرد


پـــــا بر دلــــم نهــــــاد  و ز آهـــم خبـــر نشد

آری شکست قلب مـــن امــــا صــــدا نـــکرد


پــــایی کــه او بـــر سر قلبـم نهـــــاد و رفت

پـــــای خـــــــزان بـــا دل آلالـــــه‌هـــا نـــــکرد