مسعود رضایی بیاره

بوی جوی مولیان

از تـــو ای  پـــائیز شورانگیز ، رویایـی ترم

از شب مهتــــابی و صبح تـــو سودایی تــرم

 

آرزو کـــــردی کــه بینی  در بر مـوجم ، بیا

لابـــــلای شعلـــــه‌ی آتش تمــاشایـــی تـــرم

 

بــــوی جــــوی مــولیان آیــد ز آب  دیـــده‌ام

میر مــن بــاز آ که از هر جــا بخارایی تـرم

 

مـــوج نــا آرام دریـــــای پـریشان حــــــالیم

بین گـــرداب جنــون و مــوج  دریـایی تـرم

 

چیست در سحر نگاه و جام چشمانت که من

هـر دم ای مـه از مـی مهر تـو مینــایی ترم