قفسم کــــردی و آخر نـه رهـــانــدی و گــــذشت

شعله در بـــال و پُـرِ بسته کشانـــدی و گـــذشت

 

شب کـــه مهتـــاب بـر آورد سر از یــــــال دنـــا

چـــــه غــزل ها که نوشتیم ، نخواندی و گذشت

 

نالــــه‌هـــا کــــردم و بر خــــــاک رهت افتــــادم

دامـنت را بـگرفتیــــم ، نمانــــــدی و گـــــذشت

 

رفتم از هوش من از تشنگی ای چشمه‌ی نوش

به لبــم جــــرعه‌ی آبـــی نرسانــدی و گـــذشت

 

بُُلبـــل بـــاغ تــو بــودیم و غــــزل خـوان رُخت

سنگ بر مـن زدی از شاخـه پراندی و گـذشت

مسعود رضایی بیاره