مسعود رضایی بیاره

ستاره

امشب رسیده بر لب جانم، قسم به جانت

مـــا را نشــد میسر ، بــوسی بـــر آستانت

 

ای کــــاش صبحگاهـــی ، ابـــر آید و ببارد

بر روی شانــــه هـایم ، بــــاران گیسوانت

 

صبح و صفـــای جنگل دستت میان دستم

با مـن سخن بگویــد چشمان نغمه خوانت

 

گاهـــــی تـــــرانه ریـــزد از آبشار گیسوت

گاهــی غــــزل بخوانــد ، چشمان مهربانت

 

در بیکـــــران چشمت مــــا را نشــد میسر

شوق ستاره بــــودن یک شب درآسمانت

 

از خـــاک وی بر آیــد بـوی خمار و مستی

هر کس کــه مـــی بنوشد از ساغر لبانت

 

در چـــار فصل سالت ای بـــاغ روزگــاران

رنگـــــی ندیـــده چشمم جز زردی خزانت

 

با اشک دیـــده از تــو , بــر بــــرگ نویسم

تــا در چمــن بخـوانــــد آلالـــــــه داستانت