مسعود رضایی بیاره

آسمان

آسمان!  کـو آن غــریــــو و تنــــــدر طوفانیت

کـو نــــــگاه مهربــــــان و بــــوسه‌ی بارانیت

 

در نـــــــگاه آبیت شوق پَــــر پـــــرواز نیست

مـــــوسم سرمـــــای دی بــا رنــگ تابستانیت

 

چشم در چشم زمین، عاشق نه‌ای، آیا چه شد ؟

گریـــــه‌ی بـــی اختیار و شوق دست افشانیت

 

برف شد افسانـــــه و بـــاران امـــیدی نا  امید

پا کشید از چشمه و جـو آن غـــزل‌ها خوانیت

 

تنـــدر دیـــوانـه‌ات سر بر نمی کوبــد ز شوق

کــوغــــریو نالـــــه‌هــا و رعــــد کوهستانیت

 

خشک شد اشک زمین ای آسمان وا کـــن گـره

از میـــــــان ابــــــروان و گـــوشه‌ی  پیشانیت

 

بر بسیط خـــاک عـــالم برف و بارانت نشست

چیست این قهر و عتــاب و خشم بـــا ایرانیت

 

خشم داری آسمان از بـــوی مـــوی دلبــران !

یا ز تـــزویـــر و دغـــل در فـــوته‌ی روحانیت