مسعود رضایی بیاره

اشک شوق

آسمان ،عطر طـــراوت بـــر دمـــن بــاریـــده‌ای

اشک شوق از مهربـــــانی بر وطــن بــاریـده‌ای

 

بّــــر لبان تشنــه‌ی خـــــاک و نــــــگاه جـویبـار

نــــم نـــم بــاران عشق از  جان و تن باریده‌ای

 

یـوسفی گــم گشته بـــــــودی در بیابـــان امیـــد

بِِِِـــوی امیـــــد از میــــان پیــــرهــن بــاریده‌ای

 

در چمن احساس شوق زنــــــدگی پــژمرده بود

شوق و شور زنـــــدگانی در چمن بــــاریــده‌ای

 

شاعری شیرین سخن چون نم‌نم اشک تو نیست

شهـد شعـری عـــــاشقانه در سخن بـــاریده‌ای