مسعود رضایی بیاره

اشک عشق

هر چه کند با من و دل رای دوست

در دل انــدیشه‌ی مــا جـــای اوست

 

میـــــوه نیـــــاید بــه نـــظر دلنشین

تــا نـــرود آب دلش زیـــر پـــوست

 

قصر امــــل مقبــــره‌ای بیش نیست

بــی نــــگه گـــرم و دلارای دوست

 

نیــک نـــظر کـــردم و دیـــــدم نفس

با نفس اوست کـه خـوب و نکوست

 

گـــر نــــدود در رگ دل بــــــوی او

رفتن ایــن  ثانیــه‌هـــا آبِ جــوست

 

چــــهره مصفـــا بــکند اشک عشق

پاکی و بالندگی از شُست و شوست