گفتــی کــه چگونــــه‌ای ؟ خرابـــم !

انــــگار بـــه خــوابم و نــه خـوابـم

 

چون برگ خزان رسیده  ای دوست

افتـــــــاده بــه روی مــــوج آبــــــم

 

تــــا آنــــــکه کـــــجا بـــــگیرم آرام

بـــر مــوجــــه‌ی آب مـــــی شتابـم

 

گفتــی کـــه چگونه‌ای ؟ چه گـویم !

دریـــــاب !  سئوال بــــی جـــوابـــم

 

ویــــــرانــــه‌ی کشوری پــــریشان

بـــعد از دو سه بُــرهـــه انـــقلابــم

 

آن تشنــــه کـــــه در دل بیـــــابـــان

دلبسته بـــه جــــــــــــلوه‌ی سرابــم

 

گـوینـــد که زنــــده‌ای ، ولــی مـــن

تصویـــر غـــریبـــه‌ای بــــه قــــابـم

مسعود رضایی بیاره