چلـّه‌هــا رفت و نیـــامد خبــری از گـُل سرخ

نیست در دامـــن صحرا اثری از گــُل سرخ

 

قاصـــدک رفت و نیامـد خبر از فصل بهـــار

کـه بگیریم خبر از رهــگذری از گـُل سرخ

 

چــه بریزم به سرت جز گـُل احساس ، دنـا

آن بهاری که سحر شعله‌وری از گـُل سرخ

 

بـــر سر هر مـژه‌ای لالـه‌ای از اشک دمیـد

دارم از دوری تـو چشم تـری از گـُل سرخ

 

گـُل مـن ! سیر نشد چشم دل از دیـــدن تــو

که تو از هـر نظری خوبتری از گـُل سرخ

مسعود رضایی بیاره